mathieu ceron

Trainen

2012-01-21T13:56:00.000-08:00

Na mijn Spanje trip in Oktober/November ben ik langzaam de belasting binnen weer wat op gaan voeren. Ik heb het plan opgepakt wat ik in eerste instantie had na mijn klimtrip in 2010. Om beter te worden moet ik toch ietsjes sterker worden. Ik heb me voorgenomen om meer te gaan boulderen. Begin december ben ben ik ondanks het slechte weer met Erik een kort weekendje naar de Pfalz geweest. Voor hem was het de eerste keer buiten klimmen. Ondanks de regen hebben we toch wat kunnen boulderen. Ik kon nog enkele klassiekers op Haard klimmen. Wat wel even wennen was aangezien je daar geen magnesium meer mag gebruiken. Ondanks het slechte weer was het toch fijn om weer even in de Pfalz te zijn. Er zitten in de Pfalz heel veel boulders die niet bekend zijn en er is ook nog heel veel potentie om nieuwe boulders te openen. Begin 2011 had ik met Roman al eens een blok gepoetst wat inmiddels ook al is geopend. Een nieuwe boulder topo van de Pfalz zal voorlopig niet verschijnen en de boulders die er zitten worden veelal geheim gehouden. Aangezien het voor mij redelijk dicht bij is en een stuk goedkoper is dan naar bleau te rijden vind ik het toch de moeite waard om wat meer tijd te steken in het achterhalen waar de verschillende boulders liggen. Ik zit inmiddels op het boulderforum en daar worden maandelijks nieuwe gebieden en boulders gepost. Het is geen Fontainebleau maar veel van de nieuwe boulders hebben topouts en zien er schitterend uit.

sinds November is het eigenlijk alleen maar slecht weer geweest dus van veel buiten klimmen is weinig gekomen. Begin December ben ik met Wessel nog een dagje naar Hohenfels geweest. Dit is een gebiedje in de Eifel wat er in de topo erg mooi uit zag. Bij aankomst moet ik zeggen dat het me een beetje tegen viel. Veel boulders waren bedekt onder een dikke laag mos. Nadat we ons daaroverheen hadden gezet hebben we toch nog een dag heerlijk geboulderd. Veel van de boulders konden wel een borstel gebuiken maar na het borstelen kwamen er mooie boulders tevoorschijn. Een boulder konden we die dag niet klimmen. Kernspaltung 7c+/8a is een licht overhangende boulder met een krachtig begin gevolgt door een klein sprongetje. De staande start konden we wel doen maar de zitstart lukte nog niet. Ik had al wel het idee dat ik deze boulder wel moest kunnen klimmen. Bij terugkomst in de klimhal had ik deze boulder even nagebouwd aangezien het makkelijk was soortgelijke bewegingen in de hal te schoeven.

Voor oud en nieuw hadden we tickets geboekt om met z'n vieren (Vivienne, ik, Maartje en Erik) naar Margalef te gaan. Ik heb nooit iets gehad met oud en nieuw en daarom was dit voor mij de ideale kans om het land te ontvluchten. Oudejaarsavond heeft bij ons bestaan uit het kijken naar de zonsondergang op Balco de L'ermita en een groot vuur maken waarop we vervolgens lekker hebben gebarbecued onder het genot van een wijntje en een biertje. Het was voor mij veruit de beste oudejaarsavond tot nu toe. We waren om 22:30 eigenlijk alle 4 al wel klaar om naar bed te gaan. Na nog een klein drankje in de bar zijn we om 23:45 richting camping gegaan. Zonder enige streep vuurwerp gingen we het nieuwe jaar in waarna we om 12:01 in bed lagen. DE drie dagen dat we in Spanje waren hebben we schitterend weer gehad. De tweede dag was het het warmst, het was zelfs zo warm dat het te warm was om in Laboratori iets moeilijks te proberen. Ik kon de eerste dag Tsunami (7c) op laboratori afmaken. Daarnaast had ik nog een andere route geprobeerd waarvan ik dacht dat het 8a was. Uiteindelijk bleek het 8b/+ te zijn (Guiris go home) Ik kon niet alle passen maken maar ik moet wel zeggen dat het een geniale route was en dat het zeker de moeite waard is om deze nog een keer te proberen. De tweede dag kon ik tot mijn verbazing een 7c onsight klimmen op balco de L'ermita. De laatste klimdag waaide het 's ochtends erg hard enw as het bewolkt. Het heeft zelfs even wat geregend. 's middags klaarde het op en werd het opnieuw warm. Samen met Erik heb ik 7 routes geklommen op Cami de L'ermita daarna kon ik nog Laura afmaken die de keer ervoor niet lukte.

Na deze 3 daagse trip voelde ik me weer een stuk fitter dan voordat ik weg ging. Toen ik weer terug in de hal kwam ben ik verder gegaan met het bouwen van routes in het dak. Ik probeer 3 keer in de week te trainen. 1 dag enkele routes klimmen en de rest van de tijd boulderen en campussen. Over de afgelopen 1,5 maand ben ik het campussen op aan het bouwen. Ik ben begonnen met voeten en ben inmiddels al zonder voeten aan het campussen en geisoleerde vingers aan het trainen.

Afgelopen weekend was ik met Ulf en Luuk nog een dagje gaan boulderen in de Eifel. Ondanks dat Ulf het niet zo zag zitten om naar Hohenfels te gaan wilde ik daar toch wel graag een paar uurtjes naar toe. Ik wilde namelijk kijken of ik door de training al wat sterker was geworden zodat ik de boulder nu wel kon klimmen. Na even kort te hebben uitgewerkt kwam ik tot de conclusie dat er een betere methode was dan dat ik vorige keer had uitgedokterd. Uiteindelijk met enkele kleine aanpassingen (waaronder 2 verschillende schoenen) kon ik de boulder redelijk snel klimmen.
Ik had aan mijn linker voet de bandit en aan de rechter kant een pontas lace dit omdat de bandit al een stuk zachter was waardoor ik de toehook beter kon leggen. De boulder is geopend door sebastian Spauwen en volgens de topo is het toegestaan om de boulder met onderliggend blok te klimmen. Toch denk ik dat de boulder een stuk lastiger word wanneer dit niet benut word dus wellicht als ik er nog een keertje kom probeer ik het nog een keertje zonder. Het gebied is in ieders geval zeker de moeite waard om naar toe te gaan. Neem alleen wel een goede borstel mee.

Terug van weg geweest

2012-01-21T08:16:00.000-08:00

Na een lange radiostilte leek het mij weer eens een goed idee om wat met mijn blog te gaan doen. Sinds de vorige post ben ik lange tijd geblesseerd geweest en er was daarom weinig op klimgebied om te posten.

Niet dat er gedurende dit jaar niks spannends is gebeurd maar door mijn blessure was mijn aandacht wat meer gericht op andere zaken.

Ijsland

In Februari 2011 ben ik naar Ijsland geweest om Valdimar eens op te zoeken en te ervaren hoe Ijsland in de winter is. Het was een geweldige ervaring en het land heeft een goede indruk achter gelaten. Gedurende de twee weken die ik in Ijsland ben geweest heb ik me verbaasd over hoe groot dat land eigenlijk is en hoeveel routes en boulders er nog geopend kunnen worden. Valdimar had mij meegenomen naar het klimgebied Hnappavellir. Door alle smeltende sneeuw en de watervallen die van de rots af liepen krijg je alleen een heel ander beel dan wanneer er een mooi zonnetje staat. Al met al wel een mooi gebied met veelal korte en boulderachtige routes. Gedurende de 10 dagen dat ik daar ben geweest hebben we allerlei soorten weer voorbij zien komen.
We hebben enkele schitterende dagen gehad maar ook storm met windsnelheden van boven de 150 km/h. Opvallend was dat deze uiterste binnen een tijdsbestek van 24 uur op konden optreden. Wat veel indruk heeft gemaakt is wandeling naar een plek met veel vulkanische activiteit. Dit was ook de eerste keer dat ik door zo'n diepe sneeuw heb gelopen, over 3 km hebben we dan ook 3 uur gedaan. We hebben nog een nieuw gebied gevonden een beetje gelijkwaardig aan Hnappavellir alleen dan minder overhangend. Hier was nog geen route behaakt en nog plek voor meer dan 400 routes. Jammer dat het alleen zo ver weg lag van Reykjavik. Van alle klimgebieden die we gezien hebben heeft Vesturhorn wel het meeste indruk gemaakt. Valdimar had al eens gehoord dat hier veel potentie was om nieuwe boulders te openen. We hebben niet eens heel het gebied gezien maar het zag er geweldig uit. Mooie blokken met goede landingen en zo ver je kon kijken granieten blokken.

Impressie Vestuhorn

Na Ijsland ben ik weer gaan proberen te klimmen, in eerste instantie ging dat erg goed. Ik had het rustig aan opgebouwd, maar toch was het steeds wel wat gevoelig. Uiteindelijk ging het steeds beter tot ik weer op een niveau van rond de 7a zat. Ik merkte toen al wel dat ik veel aan stabiliteit in mijn schouders had verloren. Met name mijn linker schouder begon steeds gevoeliger te worden.

Bali
Eind mei ben ik samen met Vivienne vertrokken voor 2 weken Naar Bali (Indonesië) Het was niet mijn eerste keuze voor een verre reis maar ben blij dat ik toch mee ben gegaan. Ik heb echt ontzettend genoten van onze vakantie in Bali. De reis viel me erg mee, kan nooit zo goed stil zitten maar gelukkig was er een goede supply aan films en series aan boord. In Bali aangekomen hebben we tegen alle adviezen toch een scooter gehuurd omdat we graag iets van het eiland wilde zien. We hadden een klein kaartje waar 60% van de wegen niet op stond maar al met al hebben we toch de weg kunnen vinden. Iedereen rijdt daar kris kras door elkaar en auto's worden links en recht ingehaald door scooters. Eigenlijk levensgevaarlijk en ieder jaar weer belanden tal van toeristen in het ziekenhuis. Ik heb wel even moeten wennen aan de rijstijl maar na enkele dagen had ik de smaak te pakken. Uiteindelijk denk ik dat je het beste maar met het verkeer mee kunt gaan. Dit hield dan wel in dat ook wij links en rechts overal tussendoor moesten schieten. We hebben uiteindelijk een plan gemaakt om het hotel te verlaten en een 3 daagse tocht om het eiland te maken. De trip begon met een lekke band en kort daarna werden we staande gehouden door een agent. Wij waren zo ongeveer de enige niet Balinezen op een scooter en als dat nog niet genoeg opviel dan was het wel onze felgekleurde zomerkleding en teenslippers. Aangezien ik geen internationaal rijbewijs heb kregen we dus een bekeuring. We waren hier al voor gewaarschuwd en in eerste instantie moesten we 500.000 rupiah betalen. Ten minste dat liet de zeer onvriendelijke agent ons in zijn boekje zien. We hadden de tactiek van tevoren al bepaald en hebben de agent uiteindelijk voor 100.000 rupiah omgekocht wat zo'n 8 euro is. De rondreis was een bijzondere ervaring omdat je op plekken komt waar je normaal met een excursie niet zo snel komt. Bali zelf is erg toeristisch maar zodra je het binnenland ingaat zien je een hele andere kant van Bali. We hebben op Bali veel dingen gezien en gedaan waaronder; gesnorkeld, gedoken waarbij we ook Manta roggen hebben gezien, 6 dagen gesurft en we zijn nog een dag door de jungle gaan raften. Toen we uiteindelijk weer terug naar Nederland gingen hadden we in totaal 900 km op de scooter rond gereden en zo een hele mooie goede indruk van Bali gekregen.

Tijdens het Raften op Bali voelde ik mijn linker schouder al. Een stekende pijn als ik flink aanzette met peddelen. Na Bali wilde ik weer gaan klimmen maar had toch weer opnieuw een beetje last van mijn vinger. Met de schouder ging het eigenlijk wel. Achteraf gezien ga je dan juist bewegingen ontwijken waarbij je last hebt waardoor je een hele verkeerde belasting op de schouder krijg. Toch leek het erop dat het steeds weer wat beter ging. Totdat ik bij monk mijn enkele flink kneusde. Tijden mijn werk kon ik alleen nog maar zittend behandelen waardoor mijn schouder toen echt geblesseerd is geraakt. Ik kon vanaf toen dus ook niet meer klimmen. Erg demotiverend om iedere keer weer te starten met klimmen en dan weer te moeten stoppen. Ik had al eens zo'n episode gehad in december waarbij ik ook weer begonnen was en toch weer opnieuw last kreeg.

Gelukkig kon ik mijn gedachte even van het klimmen afzetten en me richten op mijn werk. Daarnaast hadden Vivienne en ik besloten om ons piepkleine appartementje midden in het centrum van Tilburg te gaan verruilen voor een "echte" woning aan de rand van Kaatsheuvel. De woning heeft twee verdiepingen en is voor ons, verhuurd geweest als senioren woning. Ons geluk was dat de woning gerenoveerd werd voordat wij erin kwamen. Beneden een nieuwe keuken, wc en badkamer en ook boven een nieuwe badkamer. De rest moesten we helaas zelf doen. De tuin is erg groot (25 meter diep) en ook de ligging (zuidwesten)is erg prettig. Voor binnen en buiten hadden we nog van alles nodig dus maanden voordat we erin konden was ik het internet al af aan het struinen op zoek naar hout, meubel en spullen die we nodig hadden. De meubels hebben we uiteindelijk zelf gemaakt waardoor we wel enkele maanden aan het klussen ben geweest.

Spanje
Tijdens de verbouwing en verhuizing heb ik niet meer geklommen. Ik had een vakantie geboekt in oktober om dan met Valdimar te gaan klimmen in Spanje. In mijn achterhoofd had ik bedacht dat ik het klimmen dan rustig buiten op kon bouwen. In de aanloop naar deze vakantie heb ik veel oefeningen gedaan met een dynaband. Ik ben zelf gaan experimenteren hoe ik het beste mijn schouder kon trainen. De standaard oefeningen kent iedereen wel maar dat maakt een geblesseerde schouder vaak nog niet klaar om weer te gaan klimmen. Eenmaal in Spanje aangekomen ben ik heel rustig weer gaan klimmen. De nadruk lag voor mij op het plezier weer terug te vinden in het klimmen en zonder pijn te kunnen klimmen. De eerste drie dagen was ik alleen met Valdimar en daarna is Vivienne een week langs gekomen. We hadden gepland om naar Barcelona te gaan. Vivienne en ik waren er al eens eerder geweest maar omdat ik toen zo nodig alle highlights in een middag te voet wilde doen had de stad niet zo'n goede indruk achter gelaten. Deze keer hadden we het anders aangepakt en zijn we lekker van terras naar terras over La Rambla gaan zwalken. Het was super mooi weer en hebben een heerlijke dag gehad. Het klimmen ging ook steeds beter. Al snel kon ik weer 7a's on sight klimmen en na 2,5 week klimmen kon ik tot mijn eigen verbazing een 7c flashen. De laatste anderhalve week ben ik steeds meer "moeilijke" routes gaan klimmen en heb zo de belasting langzaam opgevoerd. Mijn focus lag met name op langere routes. Ik had een mooie sector gevonden die recentelijk ontwikkeld was. Culample 4 is een nieuwe sector in Margalef met geweldige routes. Licht overhangend met mooie technische routes. Ik had me als doel gesteld dat ik wel graag nog een 8a wilde klimmen voor mijn 28ste verjaardag. Enkele dagen voor het einde van de trip had ik Laura (8a) op Balco de L'ermita geprobeerd maar dit voelde helemaal kansloos omdat de crux helemaal op het einde zat. Op de klimdag (11-11-11) lukte het me El guardià (8a) te klimmen in de sector Culample 4. Ik was erg blij maar ook totaal verrast. Ik had de route goed uitgewerkt maar de route voelde moeilijk aan en Valdimar had de route ook al geprobeerd maar zonder succes. Ik kon de route heel relaxed klimmen in de eerste poging na uitwerken. De route voelde niet aan alsof het op mijn tandvlees was en ik had nog tijd genoeg om onderweg te genieten. Valdimar kon zijn project (Darwin Dixit 8b+) klimmen wat wel grappig was aangezien we elkaars zekerpartner waren bij onze eerste 8b+sen. Hij kon ook nog de mooie route Sargantana Killer (8a+) klimmen op zijn laatste klimdag. Al met al een zeer geslaagde klimtrip waardoor ik weer echt zin heb gekregen om te gaan klimmen.

Als ik zo terug kijk moet ik wel zeggen dat ik erg verbaas ben over hoe snel het niveau weer terug is gekomen. Natuurlijk zit ik niet op het niveau waar ik was voor mijn blessure maar ik moet wel zeggen dat het niet onmogelijk voelt om daar weer op terug te komen. Het afgelopen jaar heb ik weinig gesport, wel heb ik goed op mijn voeding gelet en veel oefeningen gedaan voor core stability. Daarnaast heb ik hopelijk geleerd om beter met mijn lichaam om te gaan. Blessures horen er nu eenmaal bij zeker als je probeert steeds de grens te verleggen. Hopelijk weet ik de volgende keer beter wanneer ik moet stoppen

Home again

2010-10-30T04:48:00.000-07:00

Ik ben inmiddels al weer een week terug uit Duitsland en afgelopen week zelfs alweer meteen begonnen met werken. Al met al is de overgang mij 100% meegevallen. Het werken beviel erg goed en het was ook wel weer leuk om na al deze maanden weer wat anders te doen.

Na mijn vorige blogbericht is het weer erg wisselvallend geweest. Al met al hebben we toch eigelijk iedere dag wel kunnen klimmen. Met mijn vinger is het over de afgelopen weken steeds beter gegaan. De keuze om de injectie te laten zetten is voor zover ik dat nu kan beoordelen de juiste geweest. Deze week ben ik ook weer begonnen met binnen te trainen. De aankomende maanden staat voornamelijk kracht op het programma dus dat wil zeggen veel specifieke oefeningen en boulderen!

Maar even terug naar de laatste 2 weken van mijn trip. Nadat Jerome, Mike en Ulf weer naar huis waren gereden hebben we nog enkele dagen erg mooi weer gehad. Het was koud maar daarnaast ook erg zonnig. Valdimar en Stefan wilde nog wel wat gaan boulderen. Ik kon nog niet echt boulderen maar vanwege mijn kennis van de omgeving kon ik mezelf toch nuttig maken als gids.

Daarnaast heb ik die dag vanwege het mooie licht nog een aantal fraaie boulder en landschapsfoto's kunnen maken.

De dagen erna is het weer eigenlijk alleen maar slechter geworden. Roman en Suzanne hadden afgesproken om nog een weekend langs te komen. Ondanks de slechte voorspellingen hebben we toch nog wel lekker kunnen klimmen. Roman en Suzanne hebben beide nog Superlative (8) gedaan. Deze extreemklassieker is de eerste 8 (7a) van duitsland en is geopend door Thomas Noltner en Wolfgang Gullich. De dag erop wist Roman nog Batman (8+) geheel in stijl op blote voeten te klimmen.

Hieronder nog een foto van Valdimar in dezelfde route.

Vanwege het slechte weer en mijn bioritme wat weer langzaam richting vroeg opstaan begon te gaan ben ik 's ochtends vaak met Valdimar gaan wandelen om bouldergebiedjes te bekijken. Stefan was S'ochtend vaak niet vooruit te branden en bleef dan nog lekker een paar uurtjes in zijn bed liggen.

We hebben een hoop blokken gevonden waar nog mooie boulders op geopend konden worden. In de pfalz zijn nog veel mogelijkheden voor het openen van nieuwe problemen. Ze zijn niet allemaal even briljant maar er zaten zeker enkele hele mooie blokken tussen. Jammer is wel dat de bouldertopo van de pfalz niet meer te koop is en de nieuwe topo al 3 jaar op zich laat wachten. Onlangs had ik ook begrepen dat de nieuwe topo maar 20% van de totale boulders zou gaan bevatten. De rest van de boulders word geheim gehouden.

Ik was al 4 keer eerder op zoek geweest naar een blok wat HAKA blok heet. Volgens de locals zaten er enkele mooie en harde boulders op. Het probleem was alleen dat niemand precies wist hoe je bij dit blok kunt komen. Na nog eens 10 klimmers te hebben gevraagd en weer kilometers in de regen door het bos te hebben gelopen hebben we het dan uiteindelijk gevonden. Ondanks de regen zag het er super mooi uit en op het blok zit een 8b, 8a, 7c+ en een 6c+. Hieronder een foto van het blok. De kwaliteit van de foto is erg slecht omdat het erg hard regende en het al bijna donker begon te worden. Maar het geeft ten minste een beetje een idee. Mooie overhang/dak met een top out.

Voor dit ene blok lag ook nog een nieuw bouldergebied met nog veel potentie voor het openen van nieuwe problemen. Het fijne aan boulderen in de pfalz is dat het voor mij toch een stuk dichterbij is dan Bleau en er toch nog veel mooie en moeilijke problemen zitten. Nadeel is wel dat veel van de boulders moeilijk te vinden zijn, zeker als je de omgeving niet goed kent.

Na de geslaagde speurtoch hebben we nog enkele dagen mooi weer gehad en lekker kunnen klimmen. Echt hele moeilijke dingen hebben we niet meer geklommen. Ik kon de laatste paar dagen nog lekker klimmen en heb nog veel makkelijke dingen gedaan. In deze laatste dagen zat voor mij nog wel een van de hoogtepunten van mijn klimtrip. De routes die ik in de pfalz klim zijn meestal allemaal super mooi. Toch zijn er altijd weer routes die uitblinken. Een van de laatste klimdagen klom ik nog een 7+. In de meeste andere gebieden kost dit geen enkele moeite, in de pfalz ligt dit toch vaak net even anders. Het mooie aan deze route was dat er vanalles inzat van een mooie sprong tot een subtiel pasje op een plaat en het mooiste van alles was nog wel dat de crux niet boven een haak was maar boven een Camlot. Door de afwisseling in de route en omdat ik het allemaal erg spannend vond was dit uiteindelijk nog een van de mooiste en beste routes die ik deze trip heb geklommen. Al met al een mooie afsluiter.

De laatste nacht in de bus merkte we al op dat het erg koud was. De dag erop zag alles wit van de rijp. Het had flink gevroren die nacht en dit was voor mij wel echt een teken om naar huis te gaan. Ik was van vorst in Spanje naar 40 graden in Spanje en weer opnieuw naar vorst in duitsland gegaan. In deze 9 maanden heb ik alle seizoenen voorbij zien komen wat ook wel een hele bijzondere ervaring was.

Na nog een dagje te hebben geklommen was het tijd om de pfalz te verlaten en richting huis te keren. Valdimar ging met mij nog enkele dagen naar Nederland om daar nog wat vrienden op te zoeken en te zien waar ik woonde.

Een laatste blik op de pfalz.

In Duitsland had ik al een bestelling gedaan van een aantal artikelen. Ik was de laatste weken ondanks mijn blessure weer helemaal gemotiveerd geraakt om te gaan trainen. Ik heb wat nieuwe doelen voor mezelf opgesteld en daar had ik ook nieuwe spullen voor nodig. Hieronder alvast wat foto's die een tipje van de sluier oplichten waar ik me de aankomende tijd meer mee bezig wil gaan houden.

Mijn doel voor deze trip was om 8b+ te klimmen en daarnaast mijn aantal 8ste graads routes te verdubbelen. Het eerste doel is wel gehaald, het laatste doel helaas niet. Ik wilde veel moeilijke routes doen in verschillende stijlen en dat is wel gelukt. Veel mensen hebben mij gevraagd of ik geen 8c wilde proberen of waarom ik geen 8c heb geklommen. Natuurlijk wilde ik dat wel klimmen maar voor mij was 8b+ het doel van deze trip. Ik ben meer een verzamelaar dan een jager in dat opzicht en ik klim liever 10 8a's dan 1 8b. De enige 8c die ik deze trip heb geprobeerd was te moeilijk voor mij. Misschien dat ik me in de toekomst nog wel meer wil toeleggen op een hoger cijfertje klimmen maar mijn interesse heeft altijd gelegen in het ontwikkelen van mezelf in verschillende stijlen.

Als ik zo terugkijk op deze trip kan ik niet zeggen dat ik veel sterker ben geworden. Ik merk wel dat ik mezelf verder hebt ontwikkeld op het gebied van probleemoplossend vermogen. Daarnaast heb ik meer gevoel gekregen voor bewegingen en een beter inzicht gekregen waar mijn zwakke punten liggen. Mentaal is Migranya Profunda een ontzettende overwinning geweest. Meestal is mijn moeilijkste route niet mijn mooiste route. In dit geval is profunda naast een van de mooiste routes die ik heb gedaan ook een van mijn moeilijkste en het definitieve hoogtepunt van deze trip. In Duitsland heb ik natuurlijk veel pech gehad op de eerste plaats met het weer maar daarnaast ook met mijn vingers. Veel mensen denken dat ik een slechte tijd heb gehad in Duitsland. Slecht is misschien niet het juiste woord, maar aan Spanje heb ik zeker een beter gevoel overgehouden. Toch heeft ook Duitsland enkele hoogtepunten gehad. Ik heb enkele routes gedaan die ik voorheen niet kon en La Traviata voelt ook wel echt als een overwinning omdat de route in een stijl was waarvan niet had gedacht dat het mij zou lukken.

Al met al was het een super mooie ervaring waar ik erg van genoten heb. Ik ga mijn BLOG aanhouden in de toekomst ik ga alleen een poging doen om hem in het engels te typen zodat ook de mensen waar ik afgelopen jaar mee bevriend ben geraakt kunnen lezen wat ik aan het doen ben. Ik wil als laatste nog even Evolv, Sterling en Gecko climbing bedanken voor de spulletjes die ze mij voor deze trip hebben geschonken!

Pfalz

2010-10-13T06:12:00.000-07:00

Na een periode van lange stilte op mijn blog hier maar weer eens even een berichtje. Sinds mijn laatste bericht is er bij mij weinig gebeurd op klimgebied ik had namelijk nog steeds last van mijn vinger. Het weer in de frankenjura is de gehele periode dat we er gezeten hebben verre van optimaal geweest. De laatste 2 weken hebben we gekozen om een huisje te huren wat uiteindelijk wel een goede keuze is geweest.

In deze periode is Vivienne langegeweest. Ook heeft is mijn vader nog een weekendje langsgeweest en zijn roman en suzanne ook een nachtje blijven slapen in het appartement. Stefan en Valdimar hebben ondanks het slechte weer beide hun project (Plan b 8b) af kunnen ronden.

Door de blessure aan mijn vinger kon ik alleen makkelijke routes klimmen. Om het toch een beetje uitdagend te maken heb ik veel met Nuts en Camelots geklommen waardoor het toch wel een beetje spannend bleef. Door mijn Blessure maar met name omdat ik al zo lang in de Franken zat begon ik wel een beetje gedemotiveerd te raken en ik keek daarom ook uit om naar de Pfalz te gaan. Toch besloot ik op het laatste moment dat ik nog even langs de Dokter wilde met mijn vinger.

In Bamberg werkt Dr. Schoffl die veel onderzoek heeft gedaan bij klimmers en wat ook eigelijk de persoon is om naar toe te gaan bij een klimgerelateerde blessure. Doordat mijn afspraak op donderdag was zijn we nog 2 dagen langer in de Frankejura gebleven dan gepland. Afgelopen jaar had ik al tientallen artikels gelezen over de onderzoeken die hij gedaan heeft en nu was dit dan ook een mooie kans om hem eens te ontmoeten.

Prettig voor mij was dat deze man perfect engels sprak en dat maakte het dan ook makkelijk om te vertalen wat er gebeurd was. Na een korte echo bleek dat er niks kapot was en dat er alleen wat vocht in mijn vinger zat. Hij adviseerde mij om een spuit in mijn vinger te laten zetten wat ik eigelijk niet zo zag zitten. Na alles uit te hebben gevraagd heb ik uiteindelijk toch maar besloten om voor deze optie te gaan. Als ik het door iemand zou laten doen kon ik het het beste door hem laten doen bedacht ik me. Hij had wekelijks met dit soort gevallen te maken en wist waarschijnlijk ook het beste waar hij de spuit moest zetten. Nadat hij de spuit had gezet vertelde hij mij dat ik een week niet mocht klimmen en daarna weer rustig alles op mocht gaan bouwen. Na de injectie zijn we meteen doorgereden naar de Pfalz.

Ik had de Dokter alles uitgevraagd over of de spuit ook schade aan zou richten aan mijn pees en ringbanden. Na een gerustellende en lange uitleg had ik daarom besloten om voor deze optie te gaan. In mijn geval was het een overbelastingsblessure (door arque pockets pakken) waarbij het weefsel nog eens extra geprikkeld is geweest door een greep die precies op die plek heeft gedrukt in mijn project. De plek waar het vocht zat is een plek waar het vocht erg moeilijk weggaat en lang duurt voordat het helemaal weg is. Natuurlijk ben je niet blij met een injectie en wil je natuurlijk dat je eigen lichaam zelf de onsteking kan verwerken in mijn geval ben ik er van overtuigd dat ik voor de beste oplossing heb gekozen en ziet mijn vinger 5 dagen na de injectie er een stuk beter uit en voelt hij ook een stuk beter.

Appart is dan altijd dat wanneer je dit tegen andere mensen verteld die ook klimmen iedereen wel een verhaal heeft van een klimmer waarbij het niet goed is gegaan. Daarnaast lijkt het dan altijd of iedereen een dokter of een fysiotherapeut door precies te kunnen vertellen dat hetgene wat ik heb laten doen niet goed is geweest en waar ik nu allemaal wel niet op moet gaan letten. Al met al denk ik dat het een kleine blessure is die door de juiste opbouw snel onder controle zal zijn. Positief aan deze blessure is dat ik kennis heb gemaakt met de dokter waar ik al zo veel over heb gelezen en dat ik weet dat de Frankejura voor mij geen gebied is om te lang te verblijven omdat ik gewoon niet zo´n sterke vingers heb.

Inmiddels in de Pfalz aangekomen is het weer super mooi geworden. Gisteren zijn Ulf, Mike en jerome weer richting huis gegaan die hier voor twee dagen naar toe waren gekomen. Erg gezellig om iedereen weer eens te zien en samen te klimmen. Voor enkele was het al weer maanden geleden dat ze hun klimschoenen aanhadden gehad wat dan ook weer zorgde voor de nodige pijntjes.

Stefan in Gamba (9+)

De nieuwe Look van Ulf

Inmiddels ben ik ook weer super gemotiveerd om te gaan klimmen. Daarnaast realiseer ik me wel dat ik het rustig aan moet doen als ik terug kom en een goed opbouw moet hebben. Hier in de pfalz vemaak ik me prima door makkelijk routes te klimmen en foto´s te maken voor mijn BLOK artikel over de pfalz. Ik kan een beetje oefenen hier om met nuts en Cam´s te klimmen en de andere een beetje wegwijs te maken in dit gebied. Voor mij is het ook een mooie gelegenheid om wat meer te weten te komen over het boulderen hier. De laatste jaren zijn er veel nieuwe gebieden en boulders geopend die nog een beetje geheim worden gehouden. Nu we hier zo´n twee weken zitten komen we er langzaam maar zeker achter waar deze boulders zitten. Wanneer ik terug kom wil ik me weer meer toe gaan leggen op het boulderen en de Pfalz is een mooi gebied wat redelijk dichtbij ligt en waar veel mooie en verscholen boulders liggen maar voordat het zover is eerst nog anderhalve week hier.

Foto Verslag

2010-09-21T06:23:00.000-07:00

Het laatste nieuws in mijn vorige blogbericht was dat ik last had van mijn vinger. Inmiddels ben ik al weer een beetje aan het klimmen maar in de tussentijd is er redelijk wat gebeurt.

Een dag na het verschijnen van mijn laatste blogbericht zijn mijn moeder er Con langs gekomen. Enige tijd geleden waren ze ook al hier maar ze hadden mij toen ook al niet zien klimmen omdat ik toen last had van mijn andere vinger. Dit keer zag het er ook niet naar uit dat ik ging klimmen en daarom heb ik de 3 dagen dat ze hier waren gebruikt om ze een rondleiding te geven in de Frankenjura. Het gaf mij wel de mogelijkheid om een poging te doen om mijn camera wat beter onder de knie te krijgen. Enige tijd geleden had Roman mij al wat tips gegeven over hoe ik beter kon fotograferen.

De 3 dagen dat mijn moeder en Con hier waren was het schitterend weer en hier in de Frankejura staat de herfst weer voor de deur en dit geeft altijd weer extra mooie plaatjes.

Hieronder enkele kiekjes.

De basilika in gößweinstein

Ik en mijn moeder in de Maximiliansgrotte

Valdimar en ik

Naast de blessure aan mijn vinger had ik ook al enige tijd last van een kies. Deze kies was al 2 keer eerder behandeld dus ik voelde er niet veel voor om dit in duitsland te laten doen. Vanwege de kies en omdat ik rust wilde houden met mijn vinger besloot ik om naar huis te gaan. Ik kon een lift naar huis krijgen en kon op donderdag al weer met de ICE terug naar Nurnberg.

Eenmaal thuis aangekomen kon ik vivienne verrassen met een bezoek en de dag erop had ik al een afspraak met de Tandarts. Na een x-ray bleek dat er eigelijk niks aan de hand was met de kies maar dat de vulling die erin zat was gaan irriteren en zodoende de zenuw had aagetast. Hij vertelde mij dat hij de zenuw eruit ging pulken. Zo gezegt zo gedaan en 2 uur later stond ik buiten met een noodvulling en mocht ik woensdag weer terug komen. Ik ben al helemaal geen held met de tandarts maar deze week was het helemaal feest met 2 behandelingen.

Dinsdag was rustdag voor mijn tand maar mijn moeder had gepland om samen met mijn zus en Quin (mijn neefje) naar de efteling te gaan. Omdat ik nu toch in nederland was en ik het wel leuk vond om een dagje met mijn neefje rond te lopen was de keuze snel gemaakt om mee te gaan.

Woensdag was party time voor mij bij de tandarts. De eerste keer vond ik het allemaal nogal meevallen maar de tweede keer hebben ze 4 keer flink moeten verdoven. Hij legde mij ook uit dat normaalgesproken de tand wat langer rust kreeg en dat er minimaal 3 weken tussen de noodvulling en de echte vulling zat maar omdat ik donderdag al weer terug ging wilde hij mij toch alvast een echte vulling meegeven. 3 uur later en met een totaal verdoofde onderkaak hebben ze me weer laten gaan.

Donderdag ochtend had ik een afspraak bij de Fysio. Dit omdat ik last bleef houden van mijn vinger en zelf wel een idee had wat er aan de hand was maar er niet zeker van was. In Roosendaal had ik een afspraak waar na een korte uitleg een echo gemaakt is. Met een echo kun je toch iets meer zeggen dan wanneer er gewoon maar een beetje op de vinger word gedrukt. We hadden de vinger in verschillende standen bekeken maar voor zover we konden beoordelen was er niks kapot. Wel was er wat zwelling te zien in beide ringvingers. De kant waar ik last had (rechts) was meer gezwollen dan links. Opvallend was dat links ook gezwollen was maar recent had ik nog een artikel gelezen dat bij veel klimmers zwelling voor komt zonder dat ze hier hinder van ondervinden dus daar maakte ik me niet zo´n zorgen over. Uiteindelijk was ik toch tevreden met de echo en was nu ook wat geruster over mijn herstel.

Donderdag zou de trein om 17 uur vertrekken vanuit Utrecht centraal. Ik heb meestal pech met de trein en zo ook dit keer. Vanwege een gebroken bovenleiding reden er geen treinen naar Utrecht. Ik ben uiteindelijk vanuit Arnhem vertrokken. De verbinding naar Nurnberg was super en ik moest 1 keer overstappen in Frankfurt. Met een reistijd van iets meer dan 5 uurtjes stond ik om 23 uur op Nurnberg station waar Valdimar mijn al op stond te wachten.

Het is altijd vervelend als je een blessure hebt maar zeker in de Frankenjura. Alle routes zijn erg op de vingers en je kunt dan ook bijna niks doen. Gelukkig was het nog steeds mooi weer en vrijdag besloot ik met roman mee te gaan om foto´s te maken. Eigelijk zouden we naar Akira gaan maar hij was inmiddels aan het werken in Ghettoblaster. (10/10+) Ik Susanne en Roman zijn naar Rabelfels gegaan waar ik na Romans beklimming van de route de onderstaande foto´s heb gemaakt.

De dag erna kon ik deze foto´s nog maken van de omgeving

Robert een vriend van Valdimar had besloten om eerder richting Kalymnos te gaan om daar zijn vriendin te vergezellen. Stefan ik en Valdimar waren nu nog met z´n drieen over. We besloten nadat we robert op de trein hadden gezet om te gaan klimmen bij Wachbergfels. Hier zaten enkele klassieke routes die ik aan het begin van de vakantie al had gedaan. Voor valdimar en Stefan zat er nog genoeg te doen en ik dacht dat het licht hier erg moooi zou zijn om foto´s te maken. Het licht viel uiteindelijk een beetje tegen maar ik wist nog wel deze foto´s te maken.

Ik heb deze dag ook weer mijn eerste klimmeters gemaakt. Er zat daar een 7- en een 7 die ik met gear enkele keren heb gedaan. Hieronder nog de slang die bij de bus aan het rondkruipen was en het uitzicht vanaf het wachtberg massief.

Mijn vingers voelde eindelijk weer goed en het was fijn om weer wat te kunnen doen. Toen ik Valdimar in Spanje leerde kennen was het erg motiverend om met elkaar te klimmen. Het was zowel voor hem als voor mij dan ook best teleurstellend dat ik niet echt samen met hem kon klimmen. Maandag besloten we om naar een gebied te gaan waar hij zijn project leftfield (9+/10-) af kon maken. Ik voelde me goed na weer wat te hebben geklommen en had het gevoel dat ik weer langzaam wat op kon gaan bouwen. Ik deed deze dag 10 routes van 5 t/m 8+/9-. Alles ging redelijk makkelijk en zonder pijn.

Ik wilde erg graag foto´s maken van Valdimar in zijn project en dacht dat het licht erg mooi zou zijn. Ook hier viel het weer erg tegen maar heb toch nog wel een paar aardige foto´s kunnen maken. De filmpjes van de route zijn wel erg goed gelukt maar die moeten nog bewerkt worden dus dat zal nog wel even duren.

Het avondlicht met stefan onder de boom.

Nou dat was een kort fotoverslag van afgelopen 12 dagen. Hopelijk de volgende keer weer wat meer klimnieuws.

La Traviata

2010-09-08T03:04:00.001-07:00

Nadat Stefan en ik afgelopen week Daan op de trein hadden gezet besloten we om enkele gebiedjes te gaan bekijken. We waren benieuwd hoe nat alles was geworden na alle regen die in de voorgaande weken was gevallen. Een gebied waarvan we eigenlijk zeker van wisten dat het nat zou zijn bleek toch droog te zijn, en tot onze verbazing was het deze dag ook nog erg mooi weer geworden.

Na kort overleg besloten we deze dag toch nog maar even te gaan klimmen het weer was zo goed geworden en we vonden het eigenlijk zonde om daar geen gebruik van te maken. Een klein uurtje later stonden we onder een kort wandje waar ik nog een project had. Stefan en ik konden snel Funk beyond the call off duty (10-) klimmen. Het was inmiddels al zo laat dat er geen tijd over was om nog een route te proberen dus besloten we maar onze energie te sparen voor de dag erop.

De volgende dag stond Trainspotting (10-\10) op het programma. Stefan en ik hadden al eerder in deze route gewerkt waarbij de route toen nog een beetje vochtig was. We hoopte dat het dit keer wat beter zou zijn. Ook deze route kon ik erg snel klimmen. De condities waren beter maar de grepen waren nog steeds erg klam en daardoor was de wrijving niet optimaal. Stefan besloot de route te bewaren voor een andere keer.

Na 2 dagen mooi weer kon het haast niet anders dan dat het weer ging regenen en dat deed het dan ook. Gelukkig was het enkele dagen droog geweest en daardoor waren er redelijk wat wanden klimbaar. Stefan had nog een project van afgelopen jaar wat eigelijk altijd droog blijft in de regen. Roadrunner (10-) had ik afgelopen jaar gedaan en is een overhangende kant die word gezien als een moeilijke 10- en dus 8a+ is. De route is slechts 8 meter lang waarbij enkele heelhooks in je voordeel kunnen zijn. Stefan kreeg de heelhooks niet goed voor elkaar en kon moeilijk de balans bewaren in deze route. Na wat frustratie gezien het feit dat het hem afgelopen jaar beter afging besloot hij deze route maar te laten voor wat het is.

Aan de andere kant van het dal zat nog een gebiedje met de route La Traviata 10-\10. Stefan was hier al eerder geweest met Roman en Suzanne. Aangekomen bij de wand was de zijkant en bovenkant van de route erg nat. Ik wilde toch even een kijkje nemen om te kijken of het de moeite waard was om voor terug te komen. Op het eerste oog leek het niet echt een route voor mij het was namelijk een kant en daarnaast ook nog erg recht. Ik had al wel eens routes gedaan in een soortgelijke stijl maar dan niet zo moeilijk. De lijn zag er super mooi uit en ik besloot daarom toch maar een kijkje te nemen.

Het eerste stuk viel mij erg tegen zeker omdat het hetzelfde begin was als de route links (mayday) die 9-\9 gewaardeerd was. Uiteindelijk had ik voor het begin een goede methode voor gevonden. Mijn methode liep eigelijk zo veel mogelijk over de kant. Stefan die mayday enige tijd terug had gedaan vertelde mij dat hij de kant niet gebruikt had en gewoon rechtdoor was "geharkt" over de kleine randjes. Dit was niet eens in mij opgekomen omdat de kant erg goed was en het probleem alleen was dat je goed moest bekijken hoe je er het beste druk in kon houden.

Het tweede stuk van de route was het moeilijkst. Via ondergrepen in een klein dakje kwam je uiteindelijk bij de crux die uit 6 passen bestond waarbij ik de laatste pas het moeilijkst vond. Stefan had gelukkig erg veel geduld en dat was ook wel nodig want het uitwerken heeft 3 uur in beslag genomen. Ik had nog nooit iemand in deze route gezien en steeds dacht ik dat ik de oplossing had maar dan bleek het weer niet uit te komen.

De crux die uit 6 passen bestond was voornamelijk moeilijk door de voeten. Steeds weer opnieuw de balans terug vinden koste veel voetbewegingen. 12 bewegingen in totaal, en daarin zaten 1 toehook, 3 heelhooks en een kneebar. Aardig wat bewegingen die goed moesten verlopen en daarom koste het ook veel tijd met uitwerken. De laatste pas die ik het moeilijkst vond daar heb ik ook het langst gehangen met uitwerken. Van een redelijke zijgreep ging ik naar een kant die amper vast kon houden. Iedere keer dat ik de pas probeerde leek het iets beter te gaan. Vanuit de slechte open kant moest ik proberen mijn voet hoger te zetten. Gevoelsmatig wilde ik links hoger zetten dat ging niet dus eerst moest rechts omhoog en daarna een voetwissel maken. Na deze passage was het nog zeker niet voorbij maar was het moeilijkste wel achter de rug.

Een extra probleem met deze route was het tweede setje over de buik clippen. Dit ging bij mij gewoon niet en daarom was er maar 1 optie en dat was overslaan. Normaal is dit niet zo´n probleem maar de val was slecht omdat er net onder het dakje een wand uitstak. Hier zou je wel eens op kunnen vallen bij een val hoger in de route. Na hier niet te veel over na te hebben gedacht en stefan goede instructies te hebben gegeven besloot ik dat het zo toch maar moest gaan gebeuren.

In totaal heb ik 4 dagen in de route gewerkt de derde poging was ik helemaal bovenin uit de route gevallen en de vierde poging lukte de route. Persoonlijk mijn moeilijste route in de Frankenjura en ook nog eens in een hele bijzondere stijl. Uiteindelijk was het grootste probleem voor mij de passen aan te leren voelen. Het is niet zo zeer een route op kracht maar toch meer op balans. DE franse waardering bleek uiteindelijk 8b te zijn maar voor mij maakte dat niet zo veel uit het was namelijk gelukt om iets te klimmen in een stijl waar ik niet goed in was.

Stefan kon na 2 dagen werken in Hollyfield (10-) zijn eerste echte 8a+ in de frankenjura noteren. Persoonlijk was redelijk kansloos in deze route maar voor stefan leek de route op zijn lijf geschreven te zijn.

Tussen onze projecten door hebben Stefan en ik nog een 9+\10- (Oxyromoron) gedaan. Dit was op een erg afgelegen wand waar dit ook eigelijk de enige route was die droog was. Het was weer net een ander soort kalk dan dat we hier gewent zijn. WE vonden de route beide erg mooi maar onze oplossingen waren totaal verschillend waarbij ik alle zijgreepjes en indraaipassen probeerde te benutten koos Stefan voor de frontale oplossing en daarmee alle horizontale randjes die hij kon vinden.

Nu nog even wat minder nieuws. In de route Oxyromoron zat bovenin een lange blokpas en nadat ik de route geklommen had merkte ik dat mijn rechter ringvinger een beetje gevoelig was van het verre afblokkeren. De dag erop klom ik mijn project en er was weinig te merken van mijn vinger. Later die dag werkte ik nog een andere route uit waarin de klachten begonnen toe te nemen. Ik merk dat de stijl van klimmen en daarmee het vele arque pakken een redelijke aanslag doet op mijn vingers en heb daarom besloten om weer even rust te nemen. Het is natuurlijk iets wat je liever niet doet maar af en toe is het maar beter. De formule 2 klimmen 1 dag rust wat in Spanje zo succesvol bleek lijkt hier niet helemaal te werken voor mij. Ik merk dat mijn vingers een beetje slap zijn en hier veel van het werk moeten doen. Met name als je hier een langere periode zit is het voor mij belangrijk om meer rust te nemen of af en toe meerdere dagen rust te nemen. Dus voor mij staat nu even een weekje rust op het programma.

Valdimar en Robert uit ijsland zijn inmiddels hier in de Frankenjura en hebben gisteren hun eerste klimdag gehad. In de tussentijd ga ik hun maar een beetje wegwijs maken hier in het gebied. Daarnaast zijn Roman en Suzanne ook hier dus we vermaken ons wel. Ik houd jullie op de hoogte!

Watersnood 2010 Frankenjura

2010-08-28T04:45:00.000-07:00

Afgelopen week is een redelijk drukke week geweest. Ik had besloten om 2 dagen rust te houden. Ik merkte aan mijn lichaam dat ik niet meer genoeg herstelde. Ik had met name spierpijn in mijn vingers. De Frankenjura is toch best wel belastend voor de vingers.

Na mijn vorige blogbericht ben ik meteen doorgereden naar de Holzgauer wand waar Daan en Stefan al geduldig om mijn zaten te wachten. Daan merkte hoe vermoeiend het was om steeds te moeten poseren voor de foto en keer op keer dezelfde beweging te maken. Uiteindelijk zijn de foto´s gelukkig wel gelukt.

Gelukkig waren er ook nog momenten met mooi weer.

De dag erop zijn we met z´n drieen naar Moritzer turm gegaan waar Stefan en ik High gravity day hebben gedaan. Een super mooie en technische 7c+. Daan had last van zijn huid door de scherpe grepen en moest helaas vroegtijdig de handoek in de ring gooien. De dag erop regende het en was ik niet echt gemotiveerd en besloot ik een rustdag te nemen. Die avond zou Roman weer naar de Franken komen en ik kon regelen dat de jongens met hem de dag erop mee konden rijden.

Gezien de hoeveelheid water die er in de afgelopen periode was gevallen was de waterstand in de rivier flink gestegen. Kajaken is iets wat ik altijd al leuk heb gevonden alleen meestal in de zomer hoor en zie je alleen maar mensen met hun kajak over de rivierboden schuren. Dit keer was de waterstand dermate hoog dat hier geen sprake van was. Na een kort telefoontje stond de reservering genoteerd. De man met wie ik gesproken had vertelde mij dat het de week ervoor te gevaarlijk was geweest om te varen en dat ze de afgélopen maand met het hoge water al 3 boten waren verloren.

Voor mij dus een perfecte gelegenheid om eens leker van deze hoge waterstand te gaan genieten. De dag erop ging om 8 uur de wekker en om 9 uur was ik bij de afgesproken plek. Door het weer en de hoge waterstand was ik helemaal alleen. In totaal was het 20 km varen in de folder stond dat het 6 tot 7 uur varen was. Tijdens het korte ritje naar het drop off locatie vertelde een man mij dat het wel in 4 uutjes te doen was als je flink door peddelde. Ik kreeg ook een snelle uitleg waar en hoe ik uit moest stappen. Er waren namelijk enkele bruggen en dammen waar het te gevaarlijk was om door te varen. Al snel merkte ik dat deze waarschuwingen niet altijd even serieus genomen moesten worden. Bij enkele bordjes met lebensgefährlich heb ik het even aangekeken en ben daarna toch maar gewoon doorgevaren. Dit waren dan vaak ook de leukste stukken van de tocht.

Bij aankomst van de pick up locatie moest ik een nummer bellen en werd ik opgehaald. In het begin van de tocht was het nog flink genieten omdat het droog en redelijk mooi weer was. Later begon het super hard de regenen en was het ineens een stuk minder plezierig. 2 uur en 45 minuten later kreeg de man van het kajakbedrijf een telefoontje. De laatste paar km had ik flink doorgevaren aangezien ik mijn handen niet meer kon voelen door het koude water. Al met al was het toch wel een leuke rit geweest wanneer het mooier wer was geweest had het nog wel wat langer mogen duren maar met deze omstandigheden was het lang genoeg.

Ik heb verder die dag wat gebiedjes bekeken om te kijken hoe droog alles was. Ik heb ook enkele gebieden bekeken waar ik nog nooit was geweest. Later die dag kreeg ik van Stefan een sms dat Roman en Daan weer een 8a hadden gedaan. Roman had met zijn ethische problematiek de route 3 keer moeten doen. Ik denk dat we die jongen toch maar een jaren 80 outfit moeten geven zodat hij de route op en af kan klimmen. Misschien kan soleren wel de oplossing bieden voor zijn problematiek. Touwsteun en of touwwrijving zul je dan in ieders geval niet hebben.

De dag erop was het voor mij weer tijd om wat te gaan klimmen. Ik ben die dag met Roman in Holyfield (10-) gaan werken. Ik kon alle passen wel maken maar ik vond de route erg lastig en twijfelde ook wel een beetje aan mijn methode. Nadat ik Roman in de route had gezien was ik erg onder de indruk van zijn pure power. Waar ik meer dan 10 passen voor nodig had + veel voetbewegingen kon hij in 6 passen en enkele voetbewegingen. Roman kon de route snel doen en voor mij is het nog steeds een project. In deze route kwam ik weer tot de ondekking hoe slap ik eigenlijk ben. Zodra ik maar wat met mijn lichaam kan doen gaat het wel maar zodra het op pure vingerkracht en blokkracht aankomt moet ik snel afhaken.

Roman en ik zijn daarna nog naar een ander wandje gegaan. Hij heeft daar nog een 10- gedaan. Ik was te moe en moet daar ook nog een keer voor terug komen. Daan had nog Leftfield (9+\10-) uitgewerkt en merkte dat niet iedere 8a hetzelfde is en dat je soms ook eens je meerdere moet erkennen in een route. Deze route niet geklommen deed daan samen met Stefan nog wel een 9+ (7c+)

De dag erop is Roman al vroeg weer richting huis vertrokken. Ik ben samen met Stefan naar de Veldener wand gegaan. We hebben daar beide trainspotting uitgewerkt. Roman vond deze route erg makkelijk. Stefan en ik konden alle passen maken en we hadden er dus weer een mooi project bij. Persoonlijk vond ik de waardering 10-\10 prima passen bij deze route. De route was nog wel erg vochtig en daarom moeten we nog maar een keer terug komen wanneer de condities beter zijn.

Diezelfde avond was het plan om in Pottenstein te koken en daar de dag erop naar Schofflblock te gaan waar de 10- zat die ik samen met Roman had geprobeerd. Dit liep alleen anders dan gedacht. Tijdens het koken kwam er een politiewagen naast ons staan. Die vroegen ons of wij die dag in pottenstein waren geweest hierop antwoorde ik ja en toen vertelde de agent mij dat ik een Caravan had geraakt. Ik had hier niks van gemerkt, het enige wat me op was gevallen was dat er een auto met aanhanger midden in een bocht midden op de weg stond geparkeerd. Hier moest ik toen voorbij en heb blijkbaar de caravan geraakt. Om een lang verhaal kort te maken. De agenten hebben vanalles genoteerd en alles is in orde gemaakt. Misschien krijg ik nog een boete omdat ik ben doorgereden na een aanrijding maar dat moest de officier van justitie nog bekijken. Na dit hele voorval hebben we in de auto moeten eten omdat het buiten inmiddels was gaan regenen.

Die avond heeft het ontzettend hard geregend, de dag erop leek het redelijk droog en zijn we gaan rijden richting wat gebiedjes. Onderweg begon het steeds harder te regenen en was ik meteen voorstander van een rustdag. Omdat het Daan zijn laatste klimdag was wilde we toch kijken of er nog iets te klimmen viel. In het Ailsbachtal kwamen we erachter dat de rivier buiten zijn oevers was getreden. Het water stond 50 cm hoger dan normaal en hele weilanden waren onder water gelopen. Enkele gebieden waren niet meer te bereiken en het zag er niet naar uit dat het weer beter zou worden. De rest van de dag hebben we gevult met films kijken, koehandel spelen en kuchen eten bij Martha.

Burg Rabenstein

Later die avond hebben we de ober van het grieks restaurant in Goßweinstein weten te verbazen met onze eetlust (5 hoofdgerechten en 6 toetjes) en hebben we vanuit het restaurant naar een heftig onweer zitten kijken. Nu is het weer afwachten tot de wanden weer een beetje zijn opgedroogd.

Na regen komt.....Nog meer regen

2010-08-21T06:17:00.000-07:00

Na mijn vorige blogbericht ben ik rustig aan weer gaan klimmen. Ik heb geprobeerd om goed te luisteren naar mijn eigen lichaam en niet te ver te gaan. Wat ik tegen mijn patienten zeg heb ik geprobeerd ook zelf op te volgen, en wonderbaarlijk genoeg heeft het nog geholpen ook. :)Iedere dag ben ik een stapje verder gegaan en heb steeds goed opgewarmt. Wat resulteerd in en vinger die een stuk beter aanvoelt en waar al wel weer een beetje mee geklommen kan worden.

Afgelopen week is Roman nog enkele dagen langs geweest. De weersvoorspellingen zagen er niet goed uit en in de twee dagen dat hij er geweest is heeft het ook wel steeds wat geregent. Meestal is Roman van de wat hardere routes maar is er toch achter gekomen dat er in de andere graden toch ook nog wel erg mooie routes zitten en dat het ook erg leuk kan zijn om deze te klimmen.

Na mijn vorige bericht heb ik redelijk snel weer de intensiteit opgevoerd met klimmen. Dag 1 deed ik een rechte wand 7a+ de dag erop een 7b+ en de dag daarna een 7a+ en 7c on sight. Later die dag deed ik nog Schiffbug bij de wachtbergfelsen. Bij dit laatste gebied was ik in 2005 al eens eerder geweest. Toen vonden we er niet veel aan. Mede doordat we er toen niet veel van bakte denk ik. Nu zag het er ook niet echt geweldig uit. De routes dateren uit begin jaren 80 en de stijl is recht tot heel licht overhangend. Niet echt iets wat de meeste mensen nu nog erg aanspreekt. Enkele routes hadden sterren waaronder een overhangende boeg (schiffbug (9)genaamt)een klassieke route uit mijn geboortejaar. Het zag er al lang niet beklommen uit. Ik besloot om de stoute schoenen aan te trekken en toch maar eens een kijkje te gaan nemen. Na een redelijk lange uitwerkpoging kwam ik helemaal tevreden beneden. Deze route is A-typisch voor de Frankenjura maar iets wat ik persoonlijk echt super mooi vind, erg technisch en veel heelhooks en rare balanspassen. Ik kon deze route 2de poging klimmen waar ik erg blij mee was, Michiel kon nog net voor de regen de route uitklimmen en Roman had pech want in zijn poging begon het net erg hard te regenen.

De dag erop is Roman richting Nederland vertrokken. Het regende toen inmiddels al 12 uur aan een stuk. De dag erop zou het droog zijn maar kennelijk is het zelfs al moeilijk om voor 1 dag het weer goed te voorspellen want de dag erop heeft het ook de hele dag een beetje geregent. Roman heeft wel eens verteld dat je in de FRanken altijd wel een wand kunt vinden die droog is. De dag erop hebben we deze dan ook gevonden. Michiel had nog maar 2 klimdagen en was dus erg gemotiveerd om die dag te klimmen. Ik deed 1 route en Michiel en Stefan beide 2. Daarna was de zin wel een beetje over met dat natte weer.

De dag erop hebben we de Opa en Oma van Michiel opgehaald en zijn we even naar Weißenstein gegaan zodat ze eens konden kijken hoe dat buiten klimmen er nu aan toe gaat. Na een kleine 2 uurtjes en een kopje koffie zijn wij naar een ander gebied gereden. Aangezien Wachbergfelsen snel drogend is en ik daar nog wel enkele routes wilde proberen zijn we daar naar toe gegaan. In 2005 had ik daar een 9+ geprobeerd waar ik toen niks van snapte. Mike heeft mij toen gezekerd en toen kwam ik er bovenin achter dat er een groot bijennest zat. Wonderbaarlijk genoeg zat er dat nu nog steeds. De bijen waren niet zo blij met mijn aanwezigheid en naar mate ik dichterbij kwam werden ze ook veel actiever. Ik had nog even doorgeklommen naar de tophaak maar omdat dit zo makkelijk was besloot ik dat ik aan de tophaak van de rechter route zou ombouwen. Daardoor hoefde ik niet tijdens het ombouwen 5 minuten met mijn hoofd voor het nest te hangen.

De 9+ lukte uiteindelijk 2de poging. De route was erg technisch op kleine greepjes. Niet echt de ideale route voor een herstellende vingerblessure maar goed opgewarmt merkte ik er helemaal niks van. De route ernaast had Roman enkele dagen eerder geprobeerd. Hij vertelde dat veel grepen erg vingeronvriendelijk waren. Ik besloot toch een kijkje te nemen en meteen zag ik al dat dit helemaal mijn stijl was. VEel kleine techniekjes zorgde er uiteindelijk voor dat ik ook deze route 2de poging kon klimmen. Deze route (white punks on dope) is wel een beetje een rare route er staat namelijk bij dat wanneer je wat meer naar links kimt het veel makkelijker is. Om dit soort onzin te voorkomen heb ik de route super direct geklommen en zou het 10- (8a) moeten zijn. Stefan deed deze dag nog Schiffbug en Michiel deed op zijn laatste dag nog een 7c en een 7b+.

´S avonds zijn we Daan op gaan halen in Nurnberg. Tim Reuser zou meekomen met hem maar had zich vergist en moest maandag al naar school. Daan had zijn aansluiting gemist en was 2 uur later op het Station. De laatste klimdag van Michiel was het eindelijk mooi weer geworden en het lijkt erop dat het mooie weer nog een tijdje aanhoud. (lees 3 dagen) Maar goed ik heb weinig vertrouwen meer in de wettervorhersage hier in Duitsland. Tot nu toe hebben ze er al heel vaak naast gezeten.

Daan Had gisteren zijn eerte klimdag en wist meteen 7b+ te flashen. Ik was best onder de indruk want deze route had ik 2006 geklommen samen met michiel Nieuwenhuijsen. Wij vonden het toen best moeilijk. Stefan deed deze onsight en kon daarna Daan de Beta geven zodat deze hem kon flashen. De route waarvoor ik hier was gekomen was Stalingrad Direct (9+). Een super mooie lijn en ook een Klassieker uit 1994 van Milan Sykora. Er is een indirecte variant die 9- is en een directe variant. Ik probeerde de indirecte maar voordat ik doordat zat ik al in de directe lijn. Ik kon ondanks de verzuring goed doorvechten en kon deze route onsight klimmen. Later kwam ik erachter dat deze route 8a was. Het voelde voor mij een stuk makkelijker. Stefan probeerde deze route flash maar viel er in de moeilijkste passage uit. Daan kon deze route wel flashen. Omdat ik hem had beloofd om wat foto´s te maken in de tijd dat hij hier was ben ik maar meteen naar boven gemaakt en heb de volgende foto gemaakt. De mooiste foto heb ik naar naar moeder gestuurd dus hopelijk plaatst ze die nog even op de site van Daan.

Op dezelfde wand zat nog een 9+ (zock) deze hebben Stefan en ik ook nog gedaan. Ik had hier veel meer moeite mee. In de topo stond dat er een lange pas bovenin zat. Zo lang dat ik er met mijn kippenarmpjes niet bij kon en op een vage niet bestaande tree moest gaan staan en mezelf moest lanceren naar een 2 vinger gaatje. In de derde poging had ik deze route eindelijk te pakken.

Ik had vandaag rustdag en had aan Stefan gevraagd of hij Daan wilde gaan zekeren. Zojuist te horen gekregen dat Daan Blowjob (10-/ 8a) heeft gedaan dus ik ga nu even kijken of ik daar nog wat mooie foto´s in kan maken.

Blessure !!?

2010-08-14T00:13:00.000-07:00

Het is al enige tijd geleden dat ik op mijn blog had geschreven. Afgelopen week heb ik gerust ivm mijn vinger dus er was weinig klimnieuws te melden. Daarnaast is het weer hier verre van optimaal geweest, veel wanden zijn erg nat of vochtig en het heeft ook nog veel geregent deze week. Tim Mastik was met een hele groep uit Rotterdam in de Frankenjura maar die zijn gisteren vanwege het weer na 6 dagen weer richting huis vertrokken.

Afgelopen keer was ik geeindigd met een stukje over een feestavondje wat niet voor iedereen even goed was afgelopen. Dit resulteerde in een slaapzak die nodig in de was moest. Wassen is nog niet zo'n probleem maar deze dan weer droog krijgen. Gelukkig was de oma van de camping zo vriendelijk om hem te wassen en te drogen.

Maar goed even terug naar mijn vinger. Niet afgelopen week maar de week ervoor had ik op woensdag 1 van de beste klimdagen ooit in de franken. Ik kon een oud project op de applauscurve afronden. Er zit daar een geweldige 9+ (Nasenbohrer) waar ik al twee keer eerder in had gewerkt. De eerste keer was nog in 2006 samen met Michiel Nieuwenhuijsen. In de topo staat dat er maar 1 moeilijke passage aan het begin zit helaas mede door de onervarenheid ben ik er toen nog een keer boven uitgevallen. Dit keer ging het redelijk makkelijk, ik wist nog ongeveer mijn methode van de laatste 2 keer en daardoor kon ik na uitwerken snel deze route klimmen. Erg knap was dat Michiel Hennevelt deze route nog in zijn derde poging deed. Stefan Gerritse probeerde een 10- (magic sound wave) links van onze route maar helaas zonde succes. Door zijn lengte kon hij de dyno over slaan maar zijn methode bleek toch niet helemaal optimaal te zijn.

Daarna zijn we doorgereden naar de Moschendorfer Wand. Hier hadden stefan en ik Fliegender Gräfix (9+/10-)al geprobeerd maar toen zonder succes. Nadat we het filmpje op internet een keer aandachtig hadden bekeken besloten we het nog een keer te proberen. Ik kon alle passen wel maken maar er zat 1 hele verre sprong in die weinig hoopvol leek. Er bestond ook nog een andere methode maar op 1 of andere manier kwam dit met mijn postuur niet uit. Of ik stond te uitgestrekt of ik stond te dichtbij. Na verwoede pogingen en wat frustratie besloot ik dat deze route niet voor mij weggelegd was.

Op dezelfde wand kon ik nog wel Trial and Error (9+) klimmen. Ulf en Michiel waren in deze route bezig geweest. Ondanks dat ik een hekel heb aan flash pogingen besloot ik het toch maar te proberen. Het eindigde al snel bij het tweede setje. De houthakkers methode die deze twee hadden uitgevogeld bleek niet het makkelijkst en ook niet echt voor mij weggelegd te zijn. Er zaten nog 2 grepen die goed benut konden worden en zodoende een makkelijkere sequentie opleverde. Na een eigen methode bedacht te hebben liet ik mij even zakken tot de grond en kon daarna makkelijk de route klimmen. Het topgedeelte was dan wel flash maar helaas telt dat niet. Stefans probeerde de route met de nieuwe beta en kon helemaal naar boven tijgeren. Hij kon alleen het laatste setje niet clippen. Michiel kon de route helaas niet afmaken, stefan kon de route nog in zijn tweede poging klimmen.

Iedereen was inmiddels erg gaar van de hele dag klimmen. Ik wilde toch nog graag bij een 9+/10- (Big Boss) gaan kijken. Ik was al eerder bij deze wand geweest maar had daar toen niet geklommen. Er zitten zo'n 20 routes op deze wand (Leutzdorfer Wand) maar eigelijk is dit de enige route die de moeite waard was. Na een lange uitwerkpoging kwam ik helemaal enthausiast beneden. Het was nog mooier dan ik gehoopt had. Met name van het bovendste deel was ik erg onder de indruk. Een ronde kant zorgde voor een mooi en technische deel tot aan de top. Stefan probeerde de route ook nog maar kon niks met de moeilijke passage aan het begin. Ik voelde me nog steeds na al deze routes erg fit maar in mijn tweede poging merkte ik toch wel dat ik al erg veel gedaan had. Ik moest nog flink aanzetten maar het lukte uiteindelijk toch om in de tweede poging boven te komen. Met een geweldige klimdag konden we terug naar de camping.

De dag erop zou het veel gaan regenen en daarom besloten we naar de Dornröschenwand te gaan. Hier aangekomen zaten er 2 prominente lijnen. Een 9- (Märchenprinz) en een 10 - (Wachgeküsst). De eerste probeerde ik os en dit viel erg tegen. Een flink gevecht eindigde uiteindelijk toch in een succesje. Bij terugkomst op de grond merkte ik dat ik last had van mijn linker middelvinger. Tijdens het klimmen had ik hier helemaal geen last van gehad. Ik had ook geen knap of een knak gehoort. Veel pijn deed het niet maar het was toch wel een beetje gevoelig. Ik probeerde ook nog de 10- wat een geweldige lijn was. Zelf een van de mooiste lijnen die ik in de Franken geprobeerd had. Het bovendste stuk lukte mij alleen niet. Tijdens het klimmen had ik weer helemaal geen last gehad van mijn vinger maar een half uurtje nadat ik uit de route was gekomen merkte ik dat de pijn alleen maar erger was geworden. Ik besloot deze dag rust te houden.

Die dag is uiteindelijk veranderd in een week. Net nadat ik aan het klimmen hier begon te wennen toch weer een kleine tegenslag. Uiteindelijk was het wel een keer te verwachten dat na al die maanden klimmen er een keer iets mis zou gaan. Voordat ik aan mijn trip begon was ik al een beetje bang geweest voor blessures. Ik was nog nooit zo lang weg geweest en ik wist ook niet wat al dat sporten met mijn lichaam zou doen. Tot nu toe heeft het goed uitgepakt, maar er kan altijd wel een keer iets mis gaan. Vervelend vind ik dat ik niet goed kan beoordelen wat het nu is. Afgelopen week heb ik het wat gemasseerd en 3 dagen ontstekingsremmers geslikt. Meestal ben ik hier niet zo'n voorstander van maar omdat de eerste 2 dagen rust weinig verbetering bracht besloot ik toch maar hierop over te stappen. 3 dagen geleden was de eerste dag dat ik helemaal niks meer voelde en gisteren heb ik mijn eerste klimdag weer gehad. Dit ook zonder problemen gelukkig.

Afgelopen week was met name frustrerend omdat ik graag wilde klimmen. Daarnaast duren de dagen erg lang als je alleen maar stil mag zitten. Ik heb nog wat tijd doorgebracht met het kijken van films op mijn Ipod maar dit was ook niet echt bevredigend. Gelukkig voor mij was het slecht weer en hebben we ook veel andere dingen gedaan. Bowlen, koehandel, uit eten gaan, taart eten bij martha en films kijken stonden afgelopen week voornamelijk op het programma.

Daarnaast kon ik tussen de buien door af en toe ook nog wat foto's maken.

Ondanks dat ik zelf fysiotherapeut ben is het moeilijk om na zo'n blessure weer een goede opbouw te maken met klimmen. Geod naar je eigen lichaam luisteren is belangrijk, maar met klimmen ga je ook makkelijk weer te ver. Zelf denk ik toch dat het een klein spiertje in mijn vinger is geweest wat gezorgd heeft voor de pijn. Hier vanuitgaand zou het herstel ook snel moeten gaan. Het is alleen altijd zo saai om die makkelijke routes te klimmen. Gelukkig had ik daar gisteren een oplossing voor gevonden. We waren naar de Wolkensteiner wand gegaan (45 meter hoog) en daar heb ik 3 routes gedaan (7-, 7 en 7+). Om de spanning er toch een beetje in te houden en het Pfalz gevoel alvast een beetje terug te krijgen heb ik gekeken hoeveel setjes er nodig waren om boven te komen. De conclusie: 6 :) Dit gaf ondanks de graad dan toch een beetje de sensatie waar ik naar op zoek was.

Ulf was zo vriendelijk om mijn bus te voorzien van een sticker die hij bij de rijstijl vond passen.

2010-08-03T02:35:00.000-07:00

Afgelopen week is het weer de grote tegenvaller geweest hier in de Franken. Af en aan heeft het geregent waarbij het 's avonds ook soms nog best koud was. Zo koud zelfs dat ik mijn donsjas weer uit de la heb getrokken. Omdat het in het zuiden erg nat was hadden we besloten om meer naar het noorden te rijden. De wanden liggen daar over het algemeen wat meer open en zijn daardoor bij regen of slecht weer een betere optie.

Op de rustdag waarop ik het vorige blogbericht had geschreven zijn we nog even rond gaan rijden om wat gebiedjes te bekijken. Een van de gebiedjes zag er in de topo erg mooi uit en toen we langs de wand reden konden we tussen de bomen door een glimp opvangen van de wand. Het zag er mooi stijl uit met goed volgepofte lijnen. In de topo stond dat je in de bocht op een soort vluchtberm moest parkeren. Nadat we er twee keer langs waren gereden besloot ik toch maar dat dit de plek moest zijn om te parkeren. Ik reed de berm in en wilde meteen even de auto goed draaien om straks weer weg te kunnen. Dit ging alleen niet zo als gehoopt. De berm was erg zacht en meteen graafde de achterwielen zich in tot aan de as. Ik kon nog wel vooruit maar niet achteruit. Na zo'n 20 minuten een beetje heen en terug te zijn gereden kwam ik tot de conclusie dat dit niet ging lukken. En zo voor de derde keer deze trip moest de auto uit de greppel getrokken worden. Het duurde even voordat stefan terug kwam met hulp.

De boer van wie de tractor was leek niet echt geamuseerd te zijn door onze actie. Hij snapte ook niet goed wat we daar deden en ik kreeg het hem maar niet aan zijn verstand gepeuterd dat we niet dat pad in wilde rijden maar daar alleen maar wilde parkeren zoals het in de topo stond. Hij was gelukkig toch vriendelijk genoeg om ons te helpen maar vertelde er wel bij dat als hij ons daar nog een keer zou zien dat hij de politie zou bellen. Na de man bedankt te hebben voor zijn hulp zijn we maar weer vlug vetrokken. Later vroeg ik mezelf af hoeveel van dit soort zelfde foto's ik nog kon maken deze trip. Hopelijk is dit de laatste geweest.

In het noorden aangekomen besloten we om bij de holzgauer wand te gaan klimmen. Hier zaten een aantal routes die ik nog wilde proberen en een aantal routes die ik nog af wilde maken. De laatste keer dat ik hier met stefan was hadden we beide de route Casablanca (10-) uitgewerkt. Een route die veel mensen makkelijk vinden voor de graad. Ik heb de route enkele jaren geleden al geprobeerd maar afgelopen herfst was de eerste keer dat ik alle passen kon maken. We hebben in totaal 4 dagen bij de holzgauer geklommen. Iedere dag heb ik wel een paar pogingen in deze route gedaan maar helaas niet gelukt. Ik heb al aardig war routes op deze wand gedaan maar voor mij voelt deze route veel harder dan alle andere routes. In de topo staat “imposantes dach mit etwas unbequemen griffen” wat resulteerde voor mij in een dikke snee in mijn pink op dag 1 en een hele dikke flapper op dag 3. De vierde dag heb ik nog wel een poging gedaan maar dit was gewoon te pijnlijk dus volgende keer maar weer eens proberen.

Op de eerste dag heb ik ook nog Red Skies Over Paradise (10-) uitgewerkt een route die ik 2 jaar geleden met Roman had geprobeerd. Toen was ik hier helemaal kansloos in. Nu had ik een goede kneebar gevonden waardoor 1 pas veel makkelijker werd de andere pas kon ik ook maken. De dag erop kon ik deze route klimmen wat toch wel als een overwinning voelde omdat ik 2 jaar geleden deze route niet kon. De laatste 2 dagen heb ik nog Hansel Ohne Grete (10-/10) uitgewerkt ook een route waar ik kansloos in was ook hier kon ik nu alle passen van maken. Ik zie het alleen meer als een zeer langdurig project dat ik steeds maar een keer moet proberen als ik hier heb. Het is namelijk erg hard op de vingers en bovenin komt ook nog een moeilijke passage. Al met al niet iets wat ik mezelf nu snel zie klimmen en ook niet iets waar ik veel tijd in wil steken.

Stefan had meteen geluk en trok op de eerste klimdag een ontzettende dikke flapper in Highlander (10-). daarna heeft hij getaped en heeft nog wel een beetje geklommen maar het war allemaal erg pijnlijk. Stefan had veel getraind in het dak en had gehoopt dat deze route nu een stuk beter zou gaan toch ging het minder goed dan gehoopt en op dag 3 ging zijn huid nog een keer stuk op precies dezelfde plek. Hij heeft nog andere routes geprobeerd waaronder Nikita (10-) en Snatch Away (10-) maar allemaal zonder succes. Michiel heeft zich gefoccused op 1 route en dat was Blowjob (10-) 4 dagen heeft hij in deze route gewerkt waarbij aan het einde van de eerste dag hij alle passen kon maken. Iedere dag kwam hij steeds wat dichter bij een beklimmen. De laatste dag was hij nog 2 keer bij de laatste moeilijke pas gevallen gelukkig was het de derde poging raak wat resulteerde in zijn eerste 10-. Hieronder nog een foto van michiel in zijn route.

Gisteren waren er veel goede klimmers bij de Holzgauer waaronder Guido Kostermeyer en een nog jong ventje Alex ? die onlangs nog Wallstreet heeft gedaan de eerste 11- (8c) ter wereld. Die wist hier nog even Apollofalter 10/10+ on sight te klimmen en een nieuwe route van markus bock ( Kate Mos 11-) te klimmen. Ik had nog even gesproken met Guido en de route die alex oonsight had geklommen was meteen 1 van de moeilijkste routes die ooit in de franken onsight is geklommen en dan te bedenken dat deze jongen pas 15 is.

Vrijdag was het weer tijd voor een rustdag. Deze dag hebben we doorgebracht met pizza eten en een gebiedje bekijken waar we nog niet waren geweest. Winterleite is een gebied waar een 8a en 8c+ zit, een erg klein gebied dus. Nadat we het eindelijk gevonden hadden kwam ik tot de conclusie dat de 8a er vooral erg mossig uitzag maar de 8c+ een van de mooiste lijnen was die ik hier in de frankenjura gezien had.

Zaterdagochtend zijn Vivienne, Patrick, Ulf en Eddie aangekomen. Afgelopen dagen hebben we niet echt geluk gehad met het weer, maar aangezien we in Duitsland zijn had ik daar al we een beetje rekening mee gehouden. Met name gisteren en vandaag zijn twee slechte dagen geweest met af en toe heftige buien. Al met al hebben we toch nog wel lekker kunnen klimmen.

Enkele van de highlights van afgelopen dagen zijn de routes op de Pottensteiner wand geweest. Een erg indrukwekkende wand van 40 meter hoog. Hier hebben we enkele routes geklommen die onder de langste routes van de Frankenjura vallen. Stefan en ik hebben hier nog George Foreman gedaan, een 40 meter lange 9 (7c). Na een intensieve schoonmaak sessie van mij (de route was waarschijnlijk al een jaar niet meer geklommen) kon stefan deze route flashen. Ik heb hem daarna ook nog geklommen. Halverwege ontstond nog wel even lichtelijke paniek aangezien ik een greep vasthad zo groot als een magnetron die plots erg los bleek te zitten. Gelukkig voor mij en de mensen die eronder stonden is dit blok blijven zitten.

Diezelfde dag kon ik nog Bullpower 9+ (7c+) on sight klimmen. Dit was de tweede 9+ die ik ooit onsight heb geklommen en ik was hier dus best blij mee. De afgelopen 2 dagen zijn we met de hele groep op pad geweest wat erg gezellig was. Gisterenavond hebben we deze gezellige dagen afgesloten met een wild potje voetbal waarbij wonder boven wonder geen gewonden zijn gevallen. Vanwege de rustdag vandaag konden we daarna eens lekker doorzakken met het nodige bier, tequila en sambuca wat niet voor iedereen even goed was gevallen.

Frankenjura

2010-07-21T05:34:00.000-07:00

Na mijn vorige bericht heb ik nog enkele dagen in spanje geklommen. De laatste dag waren er nog steeds veel wanden nat. De temperatuur was inmiddels wel opgelopen naar zo'n 38 graden wat veel te warm was om te klimmen. De eerste helft van mijn laatste week heb ik met Brent geklommen. (zie foto hieronder) Op zijn laatste klimdag wilde hij nog wat makkelijke routes proberen. Hij probeerde een 7b+ waarvan het begin er nat uitzag. Zijn poging eindigde uiteindelijk in een zipper voor het eerste setje. Ik kon hem en mezelf verbazen door adequaat te reageren. Hij viel van zo'n 3 meter hoogte en de landing was erg slecht. Ik kon hem precies bij zijn gordel pakken en samen konden we een gecontroleerde crashlanding maken. Je wilt nooit voor het eerste setje vallen maar wanneer dit bij andere gebeurt is dit ook niet echt een pretje. Voor mij was het ook de eerste keer dat ik zoiets meemaakte en was dan ook blij dat mijn reactievermogen nog snel genoeg was.

Die middag ging hij terug naar Barcelona Airport waarvan hij de dag erop is vertrokken. De laatste dagen heb ik nog met micha vanhoudt en zijn vreindin geklommen. Nog wat voetbal gekeken en donderdag avond besloot ik dat het te warm was om te klimmen en ben ik richting huis gaan rijden. 18 uur later was ik thuis. Onderweg de nodige files gezien. Heel Nederland leek op vakantie te gaan. Dit was gelukkig in de tegenonvergestelde richting als dat ik op moest.

Dit is ook nog een van de laatste dagen gebeurt tijden het cleanen van mijn route. Ooit gezien?

In Nederland aangekomen was het ook hier warm maar wel een stuk minder warm dan in spanje. Deze week zat net als de laatste keer dat ik in NL was vol met met allerlij afspraken. Zondag was het natuurlijk tijd voor de finale nederland spanje. Deze hebben we in tilburg op een groot scherm gekeken.

Na een zeer telleurstellende wedstrijd waar spanje toch wel verdient gewonnen heeft was iedereen snel afgedropen. Dinsdag had ik met Richard afgesproken en zijn we met de boot de biesbosch opgegaan. Daar een beetje rondgevaren en gevist. S' avonds onze vangst op de BBQ gegooid wat een mooie afsluiter was van deze dag. Ik was zelf nog nooit in de Biesbosch geweest maar ik moet zeggen dat het echt een mooi stukje van NL is.

Vrijdag ben ik bij Philip en Carlijn (collega's) op visite geweest en 'savonds was het tijd om met de Boys te gaan paintballen. We waren dit keer natuurlijk al een stuk meer ervaren dan de vorige keer en dat was te merken. Bloedfanatiek was iedereen 3 uur later helemaal gaar. Lekgeschoten, onder de blauwe plekken en voornamelijk erg moe. Daarna nog even de stad in geweest maar het was te merken dat iedereen erg moe was. We hebben die dag nog gefilmt, maar deze moet nog bewerkt worden dus deze houden jullie dus nog tegoed.

Zaterdag overdag lekker een dagje met vivienne samen doorgebracht. Het inpakken van mijn bus duurde wat langer dan verwacht maar uiteindelijk zat er alles toch weer in en was ik klaar om te gan. Stefan en Michiel waren op tijd en rond 20:30 zijn we richting de Frankenjura gereden. De hele dag was het al drama op de weg. Wij waren 6 uurtjes later op plaats van bestemming. Het had voor mij ook niet langer moeten duren want ik was echt super moe.

De dag erop had ik even met Gabor afgesproken. Die had ik al 2 jaar niet gezien en was hier ook een weekje om te klimmen. Na even kort te hebben bijgepraat zijn we beide op andere sectoren gaan klimmen.

Omdat de stijl van klimmen in de FJ toch wel erg anders is dan in de gebieden waar ik afgelopen maanden was geweest wilde ik het de eerste week rustig aan doen om wat te wennen. Toch ging het allemaal veel beter dan ik verwacht had. De eerste route was een 9- Borderline die ik flash kon doen. Ik was eigelijk een beetje zenuwachtig dat het niet zou lukken maar uiteindelijk ging het prima en merkte ik al snel dat ik best fit was. ´s avonds hadden Roman en suzanne een BBQ verzorgt en daar zijn we lekker een hapje gaat eten.

De afgelopen dagen hebben we veel routes tot 7c+ gedaan. Gisteren zijn we nog naar de obere Goßweinsteiner wände geweest waar de eerste 9- van duitsland zit: Sautanz. Hier heb ik nog een filmpje (komt nog) van stefan in gemaakt en de volgende foto van Michiel.

Hopelijk de volgende keer meer nieuws!

Zaragoza

2010-07-06T02:30:00.000-07:00

Tim was afgelopen week terug gevlogen vanuit Reus Airport. Toen zijn ticket geboekt werd was ik nog niet zo op de hoogte van de dichtbijzijnde vliegvelden. Aangezien Reus 3 uur rijden is vanuit Rodellar is het niet ideaal om mensen op te halen en weg te brengen. Met Vivienne had ik afgesproken om in te vliegen op Reus en terug te vliegen vanuit Zaragoza.

Na een week die voorbij is gevlogen is ze afgelopen zaterdag al weer terug gevlogen. Vrijdag ochtend waren we al vroeg naar Zaragoza gegaan om daar de stad te bekijken en de nacht in een hotel door te brengen. Na een korte stop bij de Carrefour voor spaanse wijn en de Mcdonalds voor een onbijtje zijn we doorgereden naar het hotel. Het adres van het hotel was Autovia wat autosnelweg betekend verder had het geen huisnummer. Na een korte zoektocht konden we de bus daar parkeren in een plaatsje 4 km van Zaragoza. De temperatuur was inmiddels opgelopen tot boven de 36 graden.

De kamer was gelukkig voorzien van airco en na een heerlijke douche die ik al weer in geen twee weken had gezien was het tijd om richting centrum te gaan. Na informatie te hebben ingewonnen bij de receptioniste over het vervoer naar het centrum besloten we een taxi te nemen. De taxichaufeur was een man naar mijn hart en wist het gaspendaal goed te vinden. Na enkele rechts links inhaalmaneuvres waren we na zo'n 10 minuten bij de Pilar in hartje Zaragoza.

Onder het mom u vraagt wij draaien hieronder wat meer foto's in mijn blog. De foto's zijn met name genomen in de omgeving rondom het plein van de Pilar.

Nadat we wat rond hadden gekeken bij het plein zijn we wat meer het centrum in gegaan. Nederland moest rond deze tijd tegen brazilie spelen en in een bar konden we nog net de laatste 10 minuten zien. Tijdens de taxirit heen wist ik al dat Nederland 0-1 achter stond. Tot mijn verbazing was het nu ineens 2-1. Het eindsignaal wat in Nederland waarschijnlijk ontvangen werd door luid gejuich ging hier in Spanje eigelijk aan iedereen voorbij. Voor zover ik weet zijn weinig klimmers geinteresseerd in voetbal maar Nederland staat eindelijk weer eens in de halve finale van een WK. Iets wat sinds 1998 al niet meer in voorgekomen. Toendertijd tegen Brazilie wat erg spannend was en uiteindelijk met strafschoppen beslist moest worden. Vanavond is de halve finale en als ze dat nu een zouden winnen ben ik net op tijd terug in Nederland voor de finale.

Maar goed even terug naar Zaragoza na wat rond te hebben gewandeld kwamen we er eigelijk al snel achter dat er in de stad niet zo veel te zien was. We kwamen nog wel langs een raar winkeltje waar ze de onderstaande poppetjes verkochten. Doet me toch denken aan iets wat volgens mijn zijn oorsprong heeft in Amerika.

In een ander winkeltje vonden we nog een mooie sticker voor op mijn bus en op een kaart zagen we dat er in Zaragoza nog een park moest zijn met bloemen en fonteinen. We besloten daar nog even met de taxi naar toe te gaan. Uiteindelijk was dit een super mooi park wat ook zeker de moeite waard was om nog even te zien. We kwamen daar tegen zonsondergang aan wat voor erg mooie foto's zorgde.

De volgende dag hebben we samen boodschappen gedaan daarna Vivienne op het vliegveld afgezet en ben ik alleen terug gereden naar Rodellar. Ik moest nog geld pinnen maar ik dacht dat doe ik wel in een van de dorpjes voor Rodellar, helaas geen pinautomaat alleen in Huesca en Alquazar wat weer dezelfde weg terug was of 30 minuten verder. Aangezien ik nog wel een beetje geld had en booschappen genoeg had voor de hele week besloot ik om naar rodellar door te rijden. Daar aangekomen was de parkeerplaats waar je normaal gratis kon staan met de bus ineens afgesloten door een slagboom. Per nacht koste het nu 3 euro om daar te staan. Eerst was ik hier niet zo blij mee maar daarvoor was het WC gebouw wel geopend hierin zaten ook wastafels en spiegels wat wel een hele verbetering was. Het enige nadeel was dat ik maar geld had voor 2 dagen om daar te staan. Ik moest dus alsnog 35 km rijden naar de dichtsbijzijnde bank.

Ik had die dag met Brent afgesproken om te gaan klimmen. We hadden die dag bij Gran Boveda afgesproken. Ik wilde daar graag colliseum doen een 8a van 40 meter. Mijn eerste
poging eindigde in een glijpartij ergens halverwege. Vervolgens heb ik de rest even uitgewerkt en daarna in de tweede poging geklommen. Mijn honderdste 8ste graads route was een feit. De dag erop heb ik nog een 8a+ gedaan en gisteren wilde ik Corridor Del Muerte 8a af gaan maken waarbij ik halverwege tot de conclusie kwam dat de greep in de crux was gebroken. Voor de mensen die deze route nog wilde doen geen stress aangezien alles in Rodellar met Sika aan elkaar hangt zullen ze deze route waarschijnlijk wel even fixen.

Gisteren heb ik nog Montserat (8a+) uitgewerkt. Een super mooie lijn van 35 meter lang. Nadeel was alleen dat de gangbare methode bovenin voor de crux voor mij niet werkte. Normaal maak je een kneedrop en kun je bij de Tufa. Ik kon er wel bij maar stond zo uitgestrekt dat ik er niet meer kon bewegen. Nu een andere methode gevonden en hopelijk kan ik hem nog afmaken.

Dan nog even het verhaal over het geldprobleem. Gisterenochtend ben ik naar Alquazar gereden om daar geld te pinnen. Ik maakte maar meteen van de gelegenheid gebruik om wat foto's te schieten. Na 45 minuten en enkele vertragingen (zie hieronder) kwam ik bij het plaatsje aan.

Uiteindelijk ben ik blij dat ik hier naar toe ben gegaan. Het was een schitterend plaatsje waar de mensen ook erg vriendelijk waren. Het oude centrum was omgeven door een leuk en gezellig plein met mooie steegjes en zoals je ziet op de foto's is het weer inmiddels erg mooi geworden. Toch zijn er nog steeds erg veel routes nat. Ik had nog een aantal routes op mijn lijstje staan om te proberen maar de meeste zijn nog steeds nat. Nog maar 4 klimdagen hier en dan terug naar Nederland.

Op mijn trip heb ik al verschillende Amerikanen leren kennen. Omdat je altijd iets moet hebben om naar uit te kijken en ik al voor een hele lange tijd naar Red River Gorge (amerika) wil gaan is dit een mooie gelegenheid om informatie in te winnen. Inmiddels is mij zo ongeveer alles al verteld, waar te slapen, eten, boodschappen doen, welk vliegveld, welke sectoren en welke routes. Half september is de beste tijd om te gaan en hieronder alvast een filmpje om ook jullie een beetje lekker te maken. Dit filmpje is te bekijken in HD

http://www.youtube.com/watch?v=2vJIFCaHTZ0

Omdat het uploaden van de foto's zo lang duurde ivm de trage internetverbinding heb ik montserrat inmiddels al geklommen. Het ging uiteindelijk redelijk makkelijk als eerste route van de dag. Nu weer op zoek naar de volgende route hier met nog 3 dagen te gaan.

1 to go

2010-07-02T05:52:00.000-07:00

Om maar even bij het begin te beginnen.

Op de rustdag waarop ik het vorige bericht heb getypt zijn Tim en ik gaan zwemmen bij een waterval vlakbij Rodellar. Tim wist nog van vorrig jaar dat het water onder de waterval diep genoeg was om er vanaf te springen. Hiervoor moet je eerst naar boven klauteren waarna je door een water kunt lopen tot het midden van de waterval.

Nadat Tim van de waterval af was gesprongen gaf hij aan erg veel last te hebben van zijn teen. Hij was in het ondiepe water gesprongen en had tijdens de landing zijn teen dubbel gevouwen. Het zag er niet al te best uit en zijn teen begon meteen op te zwellen.

Eindelijk was het weer goed geworden en had Tim een moeilijke route gevonden die hij leuk vond en waarvan hij het idee had dat het voor hem mogelijk was en nu gebeurde er dit. De dag erop was de teen erg stijf en pijnlijk. Tim kon zijn klimschoen niet aan krijgen en daardoor was klimmen uitgesloten.

De laatste dagen van zijn vakantie heeft Tim helaas niet meer kunnen klimmen. Ik heb die dagen nog enkele 8a's gedaan. Vrijdag avond zijn we al weer terug gereden naar siurana want de dag erop zou Vivienne landen op airport Reus. De planning was om enkele dagen daar in de omgeving te blijven en foto's te maken in Migranya Profunda. Ik had enige tijd geleden al aangeboden om een artikel te schrijven voor het BLOK over margalef. Ik moest daar alleen ook nog foto's voor maken. Dit zouden we dan allemaal in die 2 dagen proberen te proppen.

Zaterdag ochtend kreeg ik al vroeg een telefoontje met de boodschap dat Vivienne op het verkeerde vliegveld stond. Voor de kenners Dusseldorf en Dusseldorf Weeze ligt nogal enkele km uit elkaar. Op het ticket staat met koeienletters Dusseldorf waarna op de volgende regel in kleine letters weeze staat. Ze had nog gesprobeerd om naar Weeze te rijden maar helaas was het vliegtuig al vertrokken. Na een snelle omboeking zou ze diezelfde avond landen op Girona.

Tim en ik besloten die dag maar lekker van de spaanse zon te genieten. We zijn lekker naar het stand in Salou gegaan waar het zeewater in een week tijd ontzettend was opgewarmt. Tegen 4 uur kreeg ik een SMS dat het vliegtuig 1,5 uur vertraging had. Alweer een tegenvaller. De tijd dat het vliegtuig erover deed om naar Girona te vliegen zo lang heb ik er ook over gedaan om naar Girona te rijden. Vervolgens duurde het ook weer 3 uur voordat we weer terug waren in Margalef.

De volgende dag zijn we redelijk vroeg opgestaan en hebben we foto's genomen in een 6b+ een 5+ en een 8a. Gezien de tijd moesten we snel naar Siurana waar we nog even in het stuwmeer zijn gaan zwemmen om vervolgens foto's te maken in Migranya profunda.

Saltootje van de dam

Enkele foto's van Migranya Profunda

Maandag ochtend om 4:55 ging de wekker omdat Tim om 6:30 weer terugvloog naar Nederland. Na een toch wel wat telleurstellende 2 weken waarin zowel het weer als de routes als pech een rol heeft gespeelt vond Tim het ook wel fijn om weer naar huis te gaan. Hij kon tenslotte in spanje toch niks meer doen behalve zwemmen. De enige route die hij de laatste week nog had geklommen was Made in Mascun (7c+) in Rodellar en dat was op zijn sportschoenen omdat hij zijn klimschoenen niet aan kreeg.

Nadat we Tim hadden afgezet in op Reus Airport zijn Vivienne en ik naar Rodellar gereden. Na een heenreis waar ik grotendeels vergezeld werd door een slapende medepasagier kwamen we na 3 uur rijden in Rodellar aan. Na toch nog even geslapen te hebben zijn we daarna richting het klimgebied gelopen. Tot mijn varbazing was alles weer opnieuw nat. De dag ervoor had het weer bijna de gehele dag geregent en de wanden waren weer helemaal doorweekt. Omdat we toch wel wat konden klimmen en ik geen zin had om weer half spanje door te rijden besloten we toch om daar te blijven.

Mijn doel voor die week was om te kijken of ik tot 100 8ste graads routes kon komen. Met maar 4 klimdagen en geen rustdagen zou dat betekenen dat ik iedere dag 1 8ste graads route moest doen. De eerste dag deed ik Evasion (8a) de tweede dag No Limit (8a+) de derde dag niks :( en gisteren wist ik nog Gladiator (8a+/8b) de klimmen. Helaas mijn doel dus net niet gehaald.

Tijdens een regenbui spotte we deze kikker

Op de derde klimdag zijn we nog een keer naar de waterval geweest lekker in de zon te liggen en te genieten van het mooie weer zolang als dat het duurde.

Aangezien er daar veel meer te zien was in de omgeving zijn we de dag erop zelf op ontdekkingstoch gegaan en zijn we bij een kleine rivier een half uur stroomopwaards gelopen.

Gisteren had ik nog gladiator gedaan, een route die al erg lang 8b is. In de nieuwe topo word de route afgewaardeerd naar 8a+. Nadat ik de route had geklommen vroeg ik me toch af of dit terrecht is. Veel mensen die de route hebben gedaan geven aan de de route misschien soft is voor de graad. Toch zijn er veel waaronder ook topklimmers die de route niet afwaarderen naar 8a+. Ik vind het erg moeilijk om iets te zeggen van de waardering in Rodellar. Veel mensen geven aan dat het soft gewaardeerd is, maar is het misschien niet een stijl waar ze erg goed in zijn? Ik kan niet zeggen dat de bewegingen erg moeilijk zijn, maar doordat het er zo veel achter elkaar zijn word het wel moeilijk. Daarnaast moet je ook wel erg goed zijn om steeds weer opnieuw te kunnen herstellen.
Er is veel discussie over de nieuwe topo met name onder de spanjaarden zelf. Routes die al 15 jaar hetzelfde gewaardeerd zijn daar worden mensen niet blij van als dat ineens verandert. Daarnaast zijn de slashgrades ook een doorn in het oog van veel spanjaarden. Het is een niet bestaande waardering. Er is genoeg ruimte binnen de franse waardering en anders kan een route makkelijk of moeilijk zijn voor de graad.
Persoonlijk denk ik dat het moeilijk is om dit soort routes te waarderen. In de ali babba grot zit een route van 5 meter die 8b is hoe kan dit nu vergeleken worden met een route van 25 of van 4o meter. Het lijkt mij heel lastig om zoiets dezelfde waardering te geven. Voor mij voelde het in ieders geval moeilijker aan de de 8a+ sen die ik heb gedaan in rodellar en dan heb ik het ook vergeleken met een andere route van 40 meter die ik gedaan heb. Maar goed waarderen blijft altijd iets persoonlijks, wat voor de een makkelijk is is voor de ander weer heel moeilijk. Het belangrijkste is dat de route mooi is en dat je voor jezelf eerlijk bent denk ik. Toch zijn de waarderingen een heel belangrijk deel van de klimsport en daarom mag daar best een over gediscussierd worden. Het moet alleen niet zo zijn dat er alles vanaf hangt denk ik.

Hieronder nog enkele foto's van het plaatsje Rodellar.

Margalef and Rodellar

2010-06-23T03:53:00.000-07:00

Siurana in de morgen

Het is al weer enige tijd geleden sinds ik mijn blog heb ge-update. Afgelopen zondag had ik rustdag maar wilde de internet verbinding niet meewerken. Maar goed afgelopen week zijn we (ik en Tim) naar Margalef gevlucht vanwege het slechte weer. In Frankrijk leek het schijnbaar wel op New Orleans maar hier in Spanje is het wel meegevallen. Margalef was droog warm en veelal zonnig. In Rodellar heeft het nog wel iedere dag een uurtje geregent, wat ervoor gezorgt heeft dat Gran Boveda nog steeds bijna helemaal nat is.

Maar even terug naar Margalef. De eerste dag zijn we naar Finestra gegaan zowel Tim en ik waren niet echt gemotiveerd om in Margalef te klimmen. We hebben die dag dan ook niks gedaan. Tim heeft nog even een kijkje genomen in een 8c en ik nog in een 8b. Ik vond het te warm voor de 8b en de 8c was erg scherp.

De rest van de dag hebben we een beetje film gekeken en niks gedaan. De dag erop hebben we toch maar besloten er het beste van te maken en zijn we naar Cova Soleiada gegaan. Ik had hier nog een 8a+ zitten die ik af wilde maken en voor Tim zat er nog een 8c+ die hij wilde proberen. De 8a+ ging erg snel, de keren ervoor was ik steeds erg moe toen ik deze route probeerde en nu was de eerste poging meteen raak. Tim deed deze dag als warming up nog Doctor Feelgood (8a) os! De 8c+ verliep ook wel aardig goed totdat Tim een van de cruciale grepen sloopte. Nu is de route Sin Domesticar (8c+) helaas niet meer mogelijk. Tim heeft daarna de 8a+ geprobeerd die ik zojuist had gedaan en ik heb de 8a+ er links van geprobeerd. Alle pogingen voor de rest van de dag waren zonder succes. De volgende dag zijn we terug gegaan naar Cova Soleiada en heb ik de 8a+ afgemaakt. Tim heeft beide 8a+sen geklommen op een dag! Grappig was dat de linker 8a+ mijn veel moeite koste en Tim niet en de rechter 8a+ koste Tim veel moeite en mij weer minder.

Na de rustdag zijn we 's ochtends naar de sector Can la Marta geweest. Ik was hier al eerder geweest en er zaten nog 2 8a's die er wel leuk uit zagen. Ik besloot de linker uit te werken. De naam van de route was Twist as Lola toepasselijke naam aangezien je bovenin de route steeds over moest kruisen. De eerste vond ik het moielijkst. Twee mono's en een slechte voettree voor rechts en dan doorkruisen naar een goede greep. Onopgewarmt voelde de mono echt hopeloos en erg pijnlijk. Tim kon gelukkig de eerste pas over slaan en flashte de route! De tweede poging was het ook raak voor mij. Later die dag zijn we naar Laboratori gegaan waar Tim Darwin Dixit (8b+) geprobeerd. Het eerste stuk ging erg makkelijk maar Tim vond het toch een beetje eng om met zijn volle gewicht aan de mono te gaan hangen en heeft de route daarna niet verder uit gewerkt.

Voor alle mensen die Photo Shot (8b) nog op hun lijstje hadden staan om te klimmen.... Helaas deze is niet meer mogelijk. De eerste greep is helaas uitgebroken. Maar goed aangezien een groot gedeelte van deze route toch al uit geplakte grepen bestaat is de kans groot dat ze wel weer een steen terug plakken.

Margalef is nog een heel nieuw gebied en er worden nog wekelijks nieuwe routes geboord en geopend. De mogelijkheid om nieuwe routes te openen is eindeloos. Overal waar je om je heen kijkt zie je wanden waar nog geen route op zit. Onlangs zijn ze begonnen met het behaken van een hele nieuwe kloof. Ik denk dat de eerste routes inmiddels 2 jaar oud zijn en inmiddels zitten er zo'n 30 tot 40 routes in deze kloof. Het is een van de weinige sectoren waar ook routes op tufa's zitten. De wanden zijn een van de hoogste die ik gezien heb in margalef en ook het meest indrukwekkend. Nadeel is wel dat je zeker 20 minuten aan het lopen bent voordat je bij de voet van de wand bent. Doordat het ver lopen is en omdat er nog weinig in de topo staat is het een rustige sector wat ook wel weer lekker is. Enige tijd geleden had ik al eens een wandeling door de kloof gemaakt. Toen zijn we alleen hopeloos verdwaald en zijn we 2 uur aan het wandelen geweest. Tim en ik waren op de rustdag al een kijkje gaan nemen en dit keer hadden we wel het juiste en eigelijk erg duidelijke pad gevonden. Je moet het maar net weten! Tim wilde hier erg graag een route op Tufa's proberen in ik wilde een helemaal rechts wat routes proberen.

Nadat Tim in Darwin Dixit had gewerkt besloten we nog even een kijkje in de kloof te gaan nemen. Er was een nieuwe route en deze was helemaal vol gepoft en daar hingen al setjes in. De meest logische keuze voor mij om te proberen. Persoonlijk vond ik het een van de mooiste routes die ik deze trip heb geprobeerd. De wand was recht tot licht overhangend en de route was zo'n 35 lang en erg continue. Halverwege een redelijke rust en dan aan het einde nog een kneebar waar je nog een beetje kon schudden. Nadat ik de route had uitgewerkt had Tim ook nog een poging gedaan maar mijn mening werd helaas niet gedeelt. Hij vond het een stuk minder mooi. De dag erop zijn we terug gegaan naar deze sector waar tim nog een 8b+ had geprobeerd en ik de route gelukkig af heb kunnen maken. De waardering van deze route (hard crit) bleek later 8a+/8b te zijn. Deze slash aardering is helemaal upcomming in spanje. De nieuwe topo van rodellar bevat naast veel downgrades ook veel slash grades. Aangezien de route redelijk mijn stijl was en het me toch meer moeite koste dan Ball del Triceps (8b) en Batuka (8b) denk ik dat het voor mij wel 8b was. Maar goed belangrijkste was dat de route echt heel erg tof was. Het was veruit de beste route die ik in margalef heb gedaan.

Salou

Tim had in de tijd dat wij in spanje zaten te horen gekregen dat hij geslaagd was. Dit was natuurlijk rede voor een feestje. Daarom hadden we besloten dat het wel een goed idee zou zijn om een avondje op stap te gaan. Aangezien Salou niet zo ver was van margalef besloten we daar naar toe te gaan. Nadat we daar een camping hadden gezocht hebben we even het nachtleven van salou bekeken. Net toen ik een beetje in de stemming begon te komen zag ik dat het voor Tim al ver voorbij zijn bedtijd was. Na een korte stop onderweg voor een snack zijn we weer veilig op de camping aangekomen. Net toen ik een beetje in slaap was gevallen kwam er een groep spanjaarden terug van het stappen. Het duurde nog zeker tot 8:30 voordat ze moe genoeg waren om te gaan slapen. Waarop het voor mij echt te laat was om nog te gaan slapen.

Rond 8 uur zag ik al een stel fransen een poging doen om een Decathlon 2 seconden tent in te vouwen. Rond 8:45 konden ze nog steeds geen wijs uit de beschrijving en heb ik ze maar even geholpen. Makkelijk als je het weet, maar ja die beschrijving is ook niet echt heel duidelijk. We zaten nog net in het voorseizoen van de camping. Als we een dag later waren geweest hadden we bijna 15 euro extra moeten betalen. De receptioniste waar ik de camping ging betalen was alleen niet al te slim en nadat ze eindelijk Tim zijn paspoort in het bakje paspoort had gevonden wist ze te berekenen dat we voor 1 nacht met de auto en 2 personen 7 euro moesten betalen. Ik was niet te beroerd om dit te betalen en zijn daarna snel van het campingterrein verdwenen. Na enkele uren aan het strand van Salou zijn we weer richting Rodellar gereden.

Na een gezellige autorit van 3 uur waar Tim zeker 2,5 uur heeft geslapen waren we eindelijk in rodellar. Die week had het nog af en aan geregent maar het begon nu echt droger te worden. Alleen Gran Boveda was nog erg nat. De dag erop zijn we naar de sector Cafe Solo gegaan. Tim en ik wilde hier graag weer een kijkje nemen in de route welcome to tijuana (8c). In het midden zat voor mij een pas die erg moeilijk was en waarvan ik ook wist dat dat onmogelijk was wanneer ik het begin had gedaan. Ik had van David Gambus wat info gekregen hoe hij dit had gedaan. Helaas werkte dit voor mij niet en heb daarom besloten dat het niet zo veel zin had om in deze route verder te werken. Tim had de route nog een keer uitgewerkt. Tijdens het uitwerken zag het er allemaal wat moeizaam uit. Voor de eindpas is uiteindelijk wel iets anders verzonnen zodat dat een stuk makkelijker ging. Tim deed hierna een poging waarbij hij op de laatste moeilijke pas eruit viel. Zijn vingers staken net niet diep genoeg in de greep om hem goed te kunnen fixeren. Ik denk dat we beide verbaasd waren over de goede poging. Hij zat er zo dicht bij! Met iedere andere poging die dag ging het slechter. Aan het einde van de dag heeft hij besloten dat hij de dag na de rustdag weer een poging ging doen.

Diezelfde dag had ik nog een 7c+ os gedaan en nog een 8a+ afgemaakt die ik vorige keer had uitgewerkt. Ik deed ook nog een mislukte OS poging in een 8a. Een prima klimdag uiteindelijk. Gisteren voelde mijn huid al een beetje stram aan van het klimmen van de dag ervoor. Toch besloot ik 's ochtends om een kijkje te gaan nemen in Les Chacals. Een route die lange tijd 8b is geweest maar nu ook is afgewaardeerd naar 8a+/8b. De meest gangbare methode voor de crux werkte voor mij helaas niet en daardoor wat andere methodes bedacht, helaas bleef ik steeds raar uitkomen waardoor ik deze route maar heb gelaten voor wat het is. Later die dag heeft tim nog een kijkje genomen in El salto del angel (8b+) deze was helaas nat. Ik heb nog Gladiator uitgewerkt die inmiddels ook is afgewaardeerd naar 8a+ ook deze route helaas zonder succes.

Persoonlijk vind ik de omgeving van Rodellar erg mooi en de wanden zien er erg mooi uit. Een aantal routes zoals bijvoorbeeld welcome to tijuana zijn erg mooi. De langere routes vind ik persoonlijk wat minder uitdagend. Misschien komt dit ook wel om dat ik er niet zo goed in ben. Of je nu een 8a doet of een 8b de grepen zijn allemaal erg goed. Het is hier vaak maar net hoe lang je door kunt gaan. Zit er een hele goede rust in dan word het iets makkelijker gewaardeerd zit er een minder goede rust in dan is het iets moeilijker. Persoonlijk vind ik het echt leuk als een route een puzzle is en wanneer je alles goed uit moet werken om de route te kunnen klimmen. Ik denk dat het een tactiek is die hier in rodellar niet zo goed werkt omdat het gewoon te veel energie kost om zo'n 40 meter route helemaal uit te werken. Ik heb nog 2,5 week hier en er zijn nog veel lijnen die ik wil proberen, maar misschien dat ik op een andere manier moet klimmen als dat ik normaal doe.

Rodellar in het kort

2010-06-13T04:16:00.001-07:00

Na afgelopen week lekker in siurana nog wat makkelijke dingen te hebben gedaan was het dan toch eindelijk tijd om naar Rodellar te gaan. Ik had 's ochtends afgesproken om Herve op het vliegveld af te zetten, daarna had ik mooi even tijd om wat boodschappen te doen en daarna Tim van het vliegveld op te halen. De rit naar rodellar duurde korter dan ik had verwacht en 3 uur later waren we vanuit Reus Airport in Rodellar.

Omdat ik er nog niet eerder was geweest besloten we ondanks de regen toch even de wanden te gaan bekijken. Het ziet er allemaal schitterend uit, alleen omdat het bijna 30 uur aan een stuk heeft geregent is inmiddels alles nat geworden. Alle daken zijn doorgelekt en de rivier staat zo hoog dat je steeds tot voorbij je knieen door het water moet om van de ene sector naar de andere te gaan.

Afgelopen 3 dagen hebben we wel wat kunnen klimmen, de wanden zijn steeds droger aan het worden. Tim en ik hebben nog even in Welcome to Tijuana (8c) gewerkt. Dit ging ons beide wel goed af. Het was een van de weinige moeilijke routes die droog was. Helaas is het deze morgen weer gaan regenen en we hebben nu maar besloten om ergens anders naar toe te gaan. Iets meer naar het zuiden is het weer wat beter dus misschien Tres Ponts, Terradets North of toch maar weer margalef. Daar maar afwachten tot het weer in Rodellar ook weer beter word.

Headache Leads to Migranya Profunda?

2010-06-04T04:43:00.000-07:00

Afgelopen dagen zijn verre van leuk geweest. Voor degene die mijn blog gevolgd hebben en het vorige bericht hebben gelezen zullen misschien al een beetje een idee hebben waar het over gaat. Zo niet lees even het vorige bericht ;)

Na mijn vorige post wilde ik die middag gaan rusten. Ik was best moe omdat ik die dag om 5 uur op was gestaan om mike naar het vliegveld te brengen. Ik had daarom besloten dat het misschien verstandig was om die dag te rusten en ´s avonds een poging te doen in mijn project. Helaas had ik afgesproken met mijn Hervé mijn nieuwe klimmaatje uit de UK. Hij wilde graag zijn project afronden en aangezien hij mij ook nog van dienst moest zijn om mij te zekeren besloot ik met hem mee te gaan. Na hem enkele uren te hebben gezekerd kwam de wand waarop hij wilde klimmen eindelijk in de zon en kon ik eindelijk een siesta gaan houden.

Na mijn Siesta ben ik mijn project nog een keer gaan uitwerken dit ook om goed op te warmen. Iets wat ik erg belangrijk achte voor deze route. Na alle passen nog een keer gecheckt te hebben en een half uurtje gerust te hebben was het tijd voor een posing. Tot 3 keer toe kwam ik niet door het eerste stuk heen. Iets wat me al enige tijd niet meer was overkomen. De hoge temperatuur was niet bevordelijk voor de prestatie. Toch wilde ik niet toe geven dat mijn slechte prestatie hier iets mee te maken had. Mijn huid voelde erg pijnlijk en ik besloot daarom dat het misschien genoeg was voor deze dag.

De dag erop heb ik een rustdag gehouden. Ik denk niet dat ik meer dan 200 meter heb gelopen deze dag. Ik heb de hele dag in mijn bus gelegen. Ben door bijna 2 hele seizoenen van House gegaan en nog 2 films gekeken. Héél gek maar aan het einde van de dag voelde ik me niet echt fitter. Na de slechte prestatie van de dag ervoor vroeg ik me af of het wel zin had om er mee door te gaan. Ik was me ook aan het afvragen of het me nog wel zo veel plezier opleverde. Natuurlijk wilde ik de route klimmen maar het leek wel steeds minder te gaan.

Gisteren had Hervé een rustdag dit wist hij vantevoren niet en daarom hadden we rond 8 uur afgesproken om naar siuranella central (een andere sector in siurana) te gaan. Pas boven aangekomen besloot hij dat hij die dag niet wilde gaan klimmen. Eigelijk was ik voor hem naar deze sector gekomen met in mijn achterhoofd dat het goed zou zijn om ook weer even wat routes uit te klimmen ipv alleen maar in mijn project te hangen. Gisterenochtend uiteindelijk toch nog 3 7a+sen geonsight. Eigenlijk alle routes vielen erg tegen en bij alle 3 de routes had ik het gevoel dat ik niet echt kon vechten met als resultaat dat ik met erg veel moeite boven kwam. Normaal kan ik nog best blij zijn met een 7a+ on sight maar omdat ik het idee had dat het zo slecht ging kon ik ook hier niet echt van genieten.

De rest van de dag heb ik weer gerust en ik had aan Hervé gevraagd of hij het goed vond om mijn ´s avonds heel laat te zekeren dit ivm de temperatuur. Hij vond dit geen probleem en rond 19 uur liepen we dan weer naar Migranya. Ik had besloten dat ik weer gewoon de route nog een keer ging uitwerken, dit om te kijken hoe het voelde en om hier misschien een positief gevoel aan over te houden. Het eerste stuk ging erg slecht en ik kon de grepen amper vast houden. In het laatste stuk verzuurde ik erg hard maar de crux ging redelijk makkelijk en ik kon het einde er soepel aan klimmen. Ondanks dit kleine postitieve momentje kon ik dit toch niet echt ombuigen en de negatieve spiraal waar ik inmiddels was beland doorbreken. Ik deed hierna nog 2 pogingen maar ik kwam niet verder dan de eerst 4 meter.

Eerder die middag had ik in een rare houding in mijn bus een film liggen kijken. Ik had daardoor last gekregen van mijn nek, met als gevolg een lichte hoofdpijn. Ik had hier gedurende de middag al wat aan proberen te doen met als gevolg dat het alleen maar erger werd. ´s avonds probeerde ik hoog in mijn nek nog even wat spieren op de rekken dit resulteerde in een flinke knak aan beide zijde van mijn nek. Daarna is de hoofdpijn alleen maar erger geworden. De keren dat ik per jaar hoofdpijn heb zijn op een hand te tellen en ik dacht daarom dat het vanzelf ook wel weer over zou gaan. Naar mate de avond vorderde werd het alleen maar erger met als gevolg een hevig bonzende hoofdpijn die beiderzijds vanuit mijn nek naar mijn voorhoofd door liep. Rond 12 uur voelde ik me ook misselijk worden van de pijn en daardoor besloot ik toch maar om wat paracetamol in te nemen, iets wat ik normaal nooit doe. Aangezien 4 beter werken dan 1 zijn het er 4 geworden. Ik heb daarna gesprobeerd te slapen maar het lukte maar steeds niet. Uiteindelijk heb ik tegen half 4 uur de laptop uitgezet en ben ik in slaap gevallen.

Vanochtend was ik weer om 7:30 uur wakker. Ik had met Hervé afgesproken dat ik vroeg naar mijn project zou lopen om te kijken of daar iemand was die mij kon zekeren. Ik voelde me niet echt gemotiveerd. Raar genoeg voelde ik me niet moe. De hoofdpijn was nog steeds wel aanwezig maar inmiddels wel ver gezakt. Onder de wand aangekomen waren er nog 2 spanjaarden aan het klimmen. Ik keek naar Migranya Profunda en geloofde er eigelijk niet meer in. De dagen ervoor ging het steeds slechter waarbij gisteren echt een dieptepunt was. De condities voor het klimmen waren goed. Koel en best een stevige wind. Ik besloot dat ik nog 1 poging wilde doen. Dit omdat ik het idee had dat ik het wel goed af moest sluiten. Ik wilde nog 1 keer voorbij dat eerste stuk komen, zodat ik de route toch met een goed gevoel achter kon laten. Ik kon het maar niet begrijpen dat ik slechter was geworden gedurende deze dagen.

Het duurde nog een tijdje voordat ik de 2 spaanse jongens durfde te vragen of ze mij wilde zekeren. Persoonlijk vind ik het toch altijd raar om zo maar op iemand af te stappen. Gelukkig waren ze erg vriendelijk en 1 van de jongens vertelde dat een vriend van hem mijn route ook al had geklommen en dat hij nog 4 keer bij de eindpas was gevallen. Deze opmerking zou normaal misschien nog wat stress hebben veroorzaakt maar gezien het feit dat ik alleen nog maar een goede prestatie neer wilde zetten en niet zozeer met de gehele route bezig was kon het me eigelijk niet veel schelen.

Mensen die spanjaarden wel eens hebben zien zekeren weten dat ze hier niet altijd even goed in zijn. Met name oplettendheid is vaak ver te zoeken. Aangezien Migranya profunda een route is waarbij er nogal wat lucht onder de zolen zit is een goede zekeraar van belang. Ik heb hier nog enige seconden over nagedacht, en daarna maar gewoon besloten om het een poging te geven. Ik had niet echt opgewarmt maar was vastbesloten om voorbij het eerste stuk te komen.

Het voelde niet al te best maar alle bewegingen leken wel goed te gaan. Op de eerste rust was ik best verzuurd met name omdat ik niet had opgewarmt. Herstellen was lastig maar het lukte wel. Drie passen verder was de volgende rust ook deze passage ging erg moeizaam. Bij deze rustpositie ligt mijn rechter been zo ongeveer in mijn nek en ik kan daar net zo lang blijven hangen tot er kramp in mijn hamstrings schiet. Uitgerust of niet, daarna is het tijd om verder te gaan, and so it went. Vier passen verder weer een rustpositie, ook hier had ik me nog nooit zo slecht gevoelt. Een voordeel was dat ik hier erg lang kon blijven hangen om te herstellen. Of je in zo´n situatie echt kunt spreken van herstel weet ik niet maar mijn hartslag en ademhaling kon ik goed omlaag brengen.

Nog steeds geloofde ik niet dat de route zou gaan lukken. Ik was hier al zo vaak gekomen en waarom zou het nu wel lukken. Ik was door deze instelling erg ontspannen en alles ging goed. Voor de eerste keer kon ik de pas maken waar ik normaal steeds viel. De volgende greep was de eerste "echte" rust uit de route. Hier heb ik zeker 10 minuten staan rusten. Keer op keer wanneer ik de route had uitgewerkt heb ik het laatste stuk in een keer geklommen. Dit omdat ik niet plan was om hier nog ooit te vallen. Ik kon goed herstellen, maar voelde me wel erg verzuurd.

De allerlaatste passage is een stuk waar ik me toch altijd wel een beetje zorgen over heb gemaakt. Twee grepen in een klein dakje en dan een maximaal verre pas naar een redelijke greep. Wanneer je deze greep gefixeerd hebt laat je je lichaam uitzwaaien en ga je naar de verlossende eindgreep waarna je je rechter hiel naast je oor legt en je de ketting kunt clippen.

Ik had geoefend om het laatste stuk snel en secuur te klimmen en dit deed ik dan ook. Net voor de laatste moeilijke passage nog even geschud en toen snel doorgeklommen. De pas die ik normaal dynamisch doe deed ik nu statisch ik wilde geen fout meer maken en dit deed ik dan ook niet. Ik zwaaide mijn hak naast mijn oor en kon de ketting clippen.

Later hoorde ik dat Hervé die 500 meter verderop aan het klimmen was mijn vreugdekreet had gehoort. Het was het uiteindelijk allemaal waard geweest. Totaal onverwacht was het dan toch gebeurt. Een compleet nieuwe en intense ervaring om zoiets mee te maken. Het gevoel dat ik er bijna was tot het gevoel dat het niet meer zou gaan lukken en ik er echt ongelukkig van aan het worden was. Fijn dat je als coach mensen kunt helpen in dit soort situaties maar dat wanneer je jezelf er in bevind je blind bent voor je eigen fouten. Uiteindelijk is de druk die je jezelf onbewust of bewust oplegt hetgene wat het succes belemmert. Te gefoccused zijn en daardoor niet kunnen genieten van de route en niet kunnen ontspannen. Al met al een groot leermoment voor mezelf waarbij er nog een extra mooi gevoel naar boven is gekomen en dat is dat ik aan de mate van verzuring en de tijd die ik erin heb gestoken weet dat het mogelijk moet zijn om nog harder te klimmen. :)

Ik wil alle mensen die gesmst, gemailt en gebeld hebben bedanken voor hun support. Ik ga over enkele dagen naar Rodellar en daar nog genieten van mijn tijd hier in spanje. Ik weet niet of ik nog hele harde routes ga proberen, ik wil eerst weer even lekker genieten. Daarnaast heb ik inmiddels 28 8ste graads geklommen deze vakantie en moet ik er nog 12 voor mijn honderdste. Dus dat is even het volgende doel!

Migranya profunda again and again

2010-05-31T22:56:00.000-07:00

Net voordat ik terug naar nederland ben gevlogen (zie vorige bericht) heb ik met Stefan nog 2 dagen en later nog 1 dag met 2 amerikaanse vrienden (Mike en Dan) in Migranya profunda gewerkt. Ik was pas 1 keer eerder voorbij de eerste moeilijke passage gekomen.

Nu na lange tijd niet in de route te hebben gewerkt lukte het me keer op keer om erg ver in de route te komen. Toch steeds bij de tweede moeilijke passage lukte het niet om de route af te ronden. Het was in totaal de 5de of de 6de dag dat ik in de route werkte. De derde klimdag op rij kwam ik weer erg ver in de route. Het gaf mij wel het gevoel dat ik de route moest kunnen klimmen.

Hierna ben ik een week naar NL gegaan maar toch waren mijn gedachte steeds weer en ook erg vaak gedurende de week bij deze route. Het is het moeilijkste wat ik ooit heb geprobeerd en schijnt ook moeilijk te zijn voor de graad. Keer op keer moet je weer dat eerste stuk klimmen totaan de rust. Dan kun je kiezen of je recht omhoog gaat (migranya 8b) of dat je verder links gaat (migranya profunda 8b+) Je vraagt je dan toch af hoeveel moeilijker profunda kan zijn en hoeveel dat +je meer uitmaakt.

Terug in spanje was ik erg gemotiveerd om de route weer te gaan proberen. Weer ging het erg goed en kwam ik weer op dezelfde pas eruit. De laatste moeilijke pas voor de goede rustpositie. Inmiddels ben ik al 14 keer bij die pas eruit gevallen en keer op keer moet je weer dat eerste stuk klimmen. Gisteren de klimdag na de rustdag zou de dag moeten zijn dat het moest gebeuren. De eerste poging ging super ik was nog nooit zo fit en ik was nog nooit zo ver gekomen. Toch weer die ene pas die niet lukte.

Mike is vanochtend naar huis gegaan. Dit wist ik natuurlijk gisteren ook al. Ik wilde gisteren nog wel een poging doen maar ik kon het niet meer opbrengen. Fysiek was alles wel ok maar om steeds jezelf weer mentaal op te laden om dat eerste stuk te klimmen lukte even niet meer. DAarnaast speelde in mijn achterhoofd mee dat er bijna geen mensen meer in siurana verblijven omdat het seizoen al enkele weken geleden is afgelopen voor siurana. Het is te warm aan het worden en de enige mogelijkheid is om 's avonds nog wat te klimmen. Het zou dus lastig zijn om een klimmaatje te vinden, daarnaast is siurana erg groot en moet die persoon ook maar net naar deze sector willen. Al met al veel factoren die meespeelden.

Op de valreep is het toch nog goed gekomen, in de zin dat ik een jongen uit de UK heb leren kennen die hier nog tot 9 juni zit. Op die dag komt Tim Reuser mijn kant op en zullen we samen afreizen naar rodellar. Ik heb dus nog een week om in mijn project te werken.

Ik weet dat ik de route kan klimmen wat ik niet weet is hoeveel tijd het nog gaat kosten. Daarnaast is weten dat je iets kunt en iets daadwerkenlijk doen toch nog wel een wezelijk verschil. Was het allemaal maar zo makkelijk. De route is voor mij erg lastig; ik sta bij veel passen volledig uitgestrekt en de mate waarin de route overhangt is meer dan waar mijn sterke punt ligt, daarnaast zijn de rustposities slecht maar moet ik ze toch optimaal benutten.

Het probleem nu is het mentale spelletje. Ik heb altijd bewonding gehad voor mensen die lang in 1 route kunnen werken. Mentaal gaat het namelijk aan je knagen. Zeker als je steeds keer op keer op dezelfde passage eruit valt. Hoe kan een klimmer zich steeds voor 100% blijven motiveren om tot het uiterste te gaan. Daarnaast zal er ook een moment zijn waarop je toe moet geven dat iets niet lukt, je zult dus op moeten geven. Ieder persoon is daar verschillend in en ik ben er heel slecht in om dingen op te geven. Wanneer je 1 dag in een route hebt gewerkt dan is dat voor mij geen probleem, ook niet wanneer je zo eens en de maand weer eens die route probeerd en alle tijd hebt. Nu zit ik iedere dag tegen die ene route aan te kijken die ik zo graag wil klimmen. Naast dat het heel moeilijk is is het ook een van de mooiste routes die ik ooit heb geprobeerd de motivatie is dus wel aanwezig om de route te klimmen maar aan de andere kant spelen andere vragen toch ook door mijn hoofd zoals bijvoorbeeld hoe groot de teleurstelling is als je op moet geven? en hoe groot is de vreugde als het wel lukt? en is dat het allemaal wel waard?

Ik merk dat ik me qua klimmen op nieuw terrein begeef in de zin dat ik nog nooit zo lang in een route en aan 1 stuk heb gewerkt. Ik ben super gemotiveerd maar aan de andere kant spelen factoren waar ik minder invloed op heb ook mee. Factoren zoals het weer en het ten einde lopen van het seizoen voor Siurana en daarmee ook de tijd om deze route af te ronden. Daarnaast is het een route waarin de progressie die ik boek miniem is. Keer op keer ga ik helemaal stuk in die route. Het enige verschil wat ik merk ik dat ik de ene keer beter kan herstellen dan de andere keer. Toch kom ik steeds net zo ver. Wat is er dan voor nodig om net dat beetje dieper te gaan? is het een kwestie van nog fitter worden of misschien toch mentaal nog wat harder doorbijten?

To be continued. . . . .

Weekje Nederland

2010-05-31T21:31:00.001-07:00

Afgelopen week stond een weekje Nederland op het programma. Aangezien een vlucht nederland retour weinig kost was dit een mooie gelegenheid om mijn vrienden, collega's en familie eens te bezoeken.

Wanneer je zo kort in NL bent wil je natuurlijk zo veel mogelijk doen in de beperkte tijd die je hebt. Dit resulteerde dan ook in een overvol schema. Toch was het super leuk om iedereen weer eens te zien. Aangezien ik al zo lang weg was vond ik het vaak erg leuk om te horen hoe het met iedereen ging omgekeerd vonden zij het vaak leuk om te horen wat ik allemaal gedaan had in die 3 maanden. Gelukkig zijn de meeste mensen via mijn blog op de hoogte gebleven maar ik kwam er toch niet altijd onderuit om te vertellen hoe het geweest was.

Naast de vele koffie momentjes en etentjes stond voor zaterdag ‘Modern Warfare: Life Fire Exercise' op het programma. Hiervoor zijn we met een groep vrienden naar een locatie vlakbij volkel afgereist om eens een middagje te gaan paintballen. We hadden 3 uur lang een baan gereserveerd om nu eens te kijken of paintballen nu enige overeenskomsten vertoonde met gamen achter een pc.

Na een korte uitleg konden we van start. We waren met 10 man en in het arrangement zaten 1500 ballen. Uiteindelijk hebben we in 3 uur tijd ongeveer 6000 ballen opgeschoten. Zeker tegen het einde van deze 3 uur hadden we een goede tactiek ontwikkeld. Tijdens de uitleg waren een aantal regels van belang voor het spel waaronder: niet binnen een afstand van 10 meter op elkaar schieten en als je geraakt was moest je HIT roepen en met je geweer naar beneden het veld verlaten. Hierbij was het niet toegestaan om nogmaals op een persoon te schieten die al geraakt was. Beide regels werden aan het einde van onze 3 uur durende battle regelmatig aan de laars gelapt wat dan weer resulteerde in de nodige blauwe plekken en headshots. Onder het motto: better to be safe than sorry werden mensen vaak ook nog wel een paar keer extra geschoten als niet voor 400% duidelijk was dat ze al geraakt waren :)

Na deze actieve middag konden mike ik en Jelmer aanschuiven bij de BBQ bij jerome thuis en na een telleurstellende champions league finale voor enkele van de familie leden zijn we op stap gegaan waarna we als afsluiter nog even van 4 tot 7 over de meimarkt hebben geslenterd. Dit resulteerde voor mike en mij in enkele mooie aankopen waaronder roze croqs, ski's, snowboots, messenset, Cars vlaggetje en niet te vergeten een educatief boek over baby's en dit alles voor het mooie bedrag van 6 euro en 50 cent. Al met al een erg geslaagde dag!

Ondanks dat ik weinig zin had om binnen te klimmen ben ik toch op maandag maar even een keertje gaan klimmen. Dit omdat het leuk was om even wat mensen op de klimhal te ontmoeten anderzijds ook met oog op mijn project. Ik wilde toch het voordeel behouden wat ik had opgebouwd in die weken. Ik heb geen zware training gedaan maar mijn lichaam net genog geprikkeld om in conditie te blijven. Naast het klimmen heb ik iedere dag 20 minuten hard gelopen. Iets waar ik eigelijk een hekel aan heb maar goed met oog op mijn project iets waar ik me wel overheen kon zetten.

Donderdag middag zou ik met mike terug vliegen naar Spanje om datn enkele dagen met mike te gaan klimmen. Aangekomen bij eindhoven airport deed zich meteen een probleem voor namelijk een staking van de Franse Luchtverkeerleiders, iets wat over de afgelopen maanden al eerder is voorgekomen. Chaos op het vliegveld was het resultaat. Mike had het al vaker aan de stok gehad met Ryanair en wist aan welke touwtje hij het beste kon trekken. Ik schat in dat wij de laatste waren die de terminal binnen kwamen maar ook weer de eerste waren die de terminal uitkwamen. Een snel telefoontje van mike resulteerde in een gratis omgeboekte vlucht diezelfde avond van Dusseldorf weeze, erg vervelend voor mike was dat ie nu nog een dag langer in Spanje moest blijven. Diezelfde avond zijn we nog naar spanje gevlogen.

Dedicated

2010-05-16T05:54:00.000-07:00

De laatste week margalef is voorbij gevlogen. Ondanks de plannen om naar Tres Pons te gaan hadden we toch besloten om in Margalef te blijven. Twee amerikaanse jongens (daniel and Mike) zijn inmiddels bij ons aangehaakt. (hierboven een foto van Daniel die uit zijn project valt.) Ze hadden plannen om naar Rodellar te gaan, maar gezien het weer was dit niet zo goede optie. Het heeft hier eigelijk af en aan geregent en de temperatuur is erg koud voor de tijd van het jaar. Margalef is met deze omstandigheden eigelijk een prima plek om te vertoeven. Het droogt namelijk snel en er zitten ook veel routes die droog blijven. Een voordeel van dit weer is dat het vaak mooie plaatjes opleverd aan het einde van de dag.

Na de 2 8b's die ik op de sector Espadelles had geklommen waren er nog een aantal lijnen die ik graag wilde proberen. In mijn hoofd gaan de projecten toch altijd sneller dan ze in werkelijkheid gaan. Ik had nog 3 routes die ik op de Finestra sector graag wilde proberen. Voor 1 route had ik al ingeschat dat ik waarschijnlijk meer tijd nodig zou hebben dan we nog te besteden hadden in margalef dus die had ik al snel laten varen. Er waren nog 2 8b's die dicht naast elkaar zaten die ik graag wilde proberen. De linker was een rechte route en de rechter een stevig overhangende route. Ik had ingeschat dat de linker minder tijd nodig zou hebben dan de rechter omdat dit waarschijnlijk meer mijn stijl was en daarom besloot ik met de overhangende route te beginnen.

Hieronder nog een foto van Tim in Garotina (7a) op de Finestra sector

De route Nina Mala (8b) is een route die je kunt opdelen in twee stukken. Het eerste stuk is zo'n 14 meter lang en redelijk overhangend. De passen zijn redelijk lang en de grepen niet al te best. Stefan had ook al in deze route gewerkt en wist mij te vertellen dat het eerste deel niet zo moeilijk was en dat de crux in het tweede deel zat. Nadat ik de route had geprobeerd verschilde ik toch nogal van mening.

Het eerste stuk was erg vermoeiend voor mij en ik had al snel door dat de truc was om fit door het eerste stuk te komen om zo het tweede deel te kunnen klimmen. Aan de einde van het overhangende gedeelte kwam een voor mij lastige passage omdat ik mijn dikke vingers niet in een greep kreeg. Keer op keer bleek dit toch een moeilijke passage te zijn. Op de helft kwam een passage met twee ondergrepen. Beide goed genoeg om even op te schudden maar niet goed genoeg om te herstellen. Vanuit deze ondergrepen kwam een lange pas naar een mono. De eerste keer toen ik deze pas probeerde scheurde er meteen een stuk huid van mijn vinger af. De greep was klein en ik kreeg er maar moeilijk mijn dikke vinger in. Uiteindelijk was de oplossing een stukje tape. 1 keer circulair tapen zorgde ervoor dat ik wel de pas kon maken maar niet mijn huid kapot trok. Nadeel was dat ik mijn vinger er echt in moest persen en dit koste dan weer veel meer tijd. Nadat je je middelvinger in de mono hebt geprakt komt een hele lange pas naar een goede greep. De eerste paar keer dat ik deze pas maakte schoot er steeds door mijn hoofd wat er zou gebeuren als ik bij deze pas zou vallen. Zou mijn vinger er gewoon uitschieten, zou mijn vel van mijn vinger worden afgestroopt of misschien nog erger zou mijn vinger blijven zitten. Om dit toch een beetje rust te geven in mijn hoofd had ik met mezelf afgesproken dat ik gewoon niet bij deze pas zou gaan vallen.

Na de pas met de mono kreeg je de beste rustpositie uit de route. Twee redelijke grepen waar je een beetje op kon rusten en schudden. De wand veranderde van een sterk overhangende route naar een rechte route met uiteindelijk de eindketting op een stukje plaat. Het laatste stuk was niet het moeilijkst voor mij maar wel moeilijk wanneer ik vermoeid daar aankwam. Belangrijk was dat in dit laatste stuk de bewegingen goed uitgevoerd bleven worden. Secuur klimmen was erg belangrijk. Na de rust kwamen 2 harde passen op randjes, daarna een aflopende kom met rechts. Hierna een beweging die ik persoonlijk het mooiste vond van de gehele route. Een diepe kneedrop met links zorgde ervoor dat ik de volgende greep kon bereiken. Deze beweging voelde voor mij erg natuurlijk aan bleek later toen ik naar andere klimmers keek ook de goede oplossing te zijn voor deze passage. Na deze passage moet je nog 8 meter klimmen tot de ketting. De laatste meters zijn nog erg moeilijk en secuur blijven klimmen was erg belangrijk. Ik had al gezien dat zelf de laatste pas of zelfs het clippen van de ketting er nog voor kon zorgen dat ik zou vallen.

Na het uitwerken kwam ik tot de conclusie dat de route erg moeilijk was voor mij. Grepen waar ik mijn vingers niet goed in kreeg, slechte rustposities, fysiek begin en moeilijk tot op de laatste pas waren niet echt de eigenschappen die goed bij mij paste. Toch waren de bewegingen geniaal en ik dacht dat ik dit wel kon klimmen. De eerste 2 dagen heb ik alleen maar het begin geklommen. Dit om het begin te trainen. Ik wist dat ik de pas met de mono niet wilde proberen als ik niet fit door het begin heen kwam. Aan het begin van de derde dag voelde ik me fit genoeg en ik klom voorbij de mono passage. Ik kwam bij de rust aan en kon redelijk herstellen. De beweging met de kneedrop was minder succesvol wat resulteerde in een flinke val. Na deze poging wist ik zeker dat ik de route kon klimmen ik wist alleen nog niet hoeveel tijd dit zou gaan kosten.

Baalmomentje
Ik werkte het einde nog een keer uit en ik daarna nam ik nog een lange tijd rust. Aan het einde van de derde dag deed ik nog een poging. Alles ging goed en ik kwam door de passage met de mono en door de passage met de kneedrop. Daarna kon ik een beetje schudden en op adem komen op twee redelijke grepen ik voelde me hier erg fit. Ook de volgende passage ging goed en ik kwam op een grote zijgreep uit waar ik weer een beetje kon schudden. Mijn rechter arm was erg zuur maar ik hoefde nog maar 3 passen en dan kon in de ketting clippen. Ik heb daar enige tijd gehangen en toen besloot ik te gaan ook deze 3 passen gingen goed en toen hing ik daar de ketting voor mijn neus maar te verzuurd om nog iets te doen. Ik probeerde nog de ketting te clippen maar dit resulteerde uiteindelijk in een scheeuw en een flinke val. Totaal uitgeput hing ik in het touw te bungelen. Ik had de route eigelijk geklommen maar eigelijk ook weer niet. De ketting clippen hoort er nu eenmaal bij. Ook dit gebeurt zei ik tegen Stefan en Tim, die ook niet goed wisten wat ze tegen mij moesten zeggen.

De dag erop regende het en ik was nog steeds erg moe van de dag ervoor. Mentaal was het erg zwaar, wat als ik daar weer zou vallen, ik was ten slotte erg verzuurd en wie zegt dat ik de volgende keer minder verzuurd ben. Na de hele dag gerust te hebben besloot ik toch nog naar de route te gaan. Ik werkte de route nog een keer uit en keek nog een keer naar het einde. Mijn methode was goed voor mij dus daar lag het niet aan. Het begon te regenen en het einde was nat. Ik besloot het begin nog even twee keer snel achter elkaar te doen om hier nog wat fitter in te worden. Ik had me helemaal ingesteld om een poging te doen die dag, maar door het weer was dit niet mogelijk. De twee keer dat ik nog het eerste stuk klom voelde ik me erg slap en gedemotiveerd. Ik had nog maar 2 dagen in Margalef om deze route te doen.

De dag erop was ik eerst met Stefan naar een andere sector gegaan. Ik wilde eerst niks doen maar besloot daarna toch maar een 7b als W-up te doen. Slechte keus helaas, deze route resulteerde in de lelijkste route die ik in mijn gehele leven had gedaan en een zere ringvinger voor mijn rechter hand. Niks ernstigs gelukkig maar toch iets waar ik voorzichtig mee moest zijn. Na Stefans mislukte OS poging in een 8a daar wilde ik graag naar mijn project op de andere sector. Ik warmde op in het begin liet me daarna zakken en ruste een tijdje. Na zo'n 40 minuten rust was tijd voor een poging. Ik voelde me niet super sterk en zelf een beetje vermoeid. Ik kwam op de helft bij de ondergrepen aan en ik kon daar niet echt schudden. Ik besloot toch door te klimmen ik kwam bij de rust aan en wonderbaarlijk genoeg kon ik daar wel herstellen. Vanaf dat moment begon ik er toch weer een beetje in te geloven. De pas met de kneedrop lukte net en ik kon weer enkele meters doorklimmen. Daar hing ik weer 3 passen voor het einde er ging vanalles door mijn hoofd, met name dat deze poging veel slechter ging dan de vorige poging waarin ik zo ver kwam. Toch merkte ik dat ik goed kon herstellen. Ik probeerde met name mijn rechter arm beter te rusten omdat ik daar van moest klimmen. Ik maakte twee bewegingen en normaal zou ik er dan nog een maken naar de eindgreep. Ik had de greep met rechts goed arque en besloot dat ik meteen vanaf hier wilde clippen. Waarom ik dit deed.. . Geen idee ik had deze passage al zo'n 20 keer uitgewerkt en was nog nooit op het idee gekomen om vanaf laag te clippen. De clip ging goed en helemaal blij kon stefan mij laten zakken. Dit was voor mij de hardste route die ik tot nu toe heb gedaan even onafhankelijk van de graad. Daarnaast was het mijn 10de 8b wat ook al rede gaf voor een feestje.

In de tussentijd was er al meer gebeurt en zoals ik beloofd had zou ik jullie op de hoogte houden van Stefans progressie in de route. Na de laatste poging van Stefan in Ball del Triceps (8b) waarin hij helemaal bovenin viel had hij een dag rust gehouden. De dag erop ging ik met stefan terug naar de route. Na een nieuwe uitwerksessie en een half uurtje rust was het tijd voor en poging. Hij ging erg soepel door het het begin heen en daarna leek het of hij overal goed kon herstellen. Zelf aan het einde kon hij nog een paar minuten schudden en rusten. Zijn eerste 8b was een feit.

Gisterenochtend zijn we terug gegaan naar Espadelles om foto's te maken van Stefan en van mij in de route. Ik heb de foto's van stefan geschoten en hij van mij. Zie hieronder het resultaat.

Morgen gaat Tim naar huis en ga ik met Stefan nog 3 dagen in siurana klimmen

To be continued....

Margalef

2010-05-09T02:58:00.000-07:00

Na Santa Linya was het weer tijd om naar Margalef te gaan. De weersvoorspellingen waren niet al te best en dan is Margalef een goede plek om naar toe te gaan. Klimmen is hier namelijk ook mogelijk wanneer het een beetje heeft geregent.

Ik had na Santa Linya 2 rustdagen genomen en mijn eerste klimdag had ik gebruikt om lekker veel routes te doen. De tweede dag zijn we naar Espadelles gegaan. De temperatuur was inmiddels zo´n 10 graden gezakt in vergelijking met de week ervoor dus dat maakte het mogelijk om ´s ochtends voordat de zon in de wand kwam op deze sector te klimmen. Ik had hier nog een 8b (batuka) zitten die ik graag af wilde maken. Ik kon snel de setjes in de route hangen omdat ik alle passen nog wist. Daarna eigelijk meteen uitgebonden en weer terug erin gegaan. De route bestaat uit een boulder aan het begin gevolgt door een goede rust en een tweede gedeelte waar je nog wel een aantal moeilijke passages in zitten. De boulder aan het begin vind ik niet zo moeilijk maar voor mij zit de moeilijkheid in het tweede gedeelte. In mijn eerste poging van de dag kwam ik verder dan ooit, maar viel ik er toch aan het einde uit. Na een uurtje rusten en zekeren was het weer mijn beurt. De boulder aan het begin ging goed zoals voorheen, het enige verschil was dat ik minder moe op de rust aan kwam en bijna volledig kon herstellen. Ik kon in het tweede gedeelte goed doorvechten en daardoor gelukkig de route afmaken. Another project done!

Maandag hadden we rustdag. gepland, uiteindelijk was er ook geen andere optie mogelijk want het heeft namelijk 30 uur aan 1 stuk door geregent. Ik had magalef nog nooit zo nat gezien! De dag na de rustdag zijn we eerst maar naar Lleida gegaan om boodschappen te doen. Toen we terug kwamen zijn we opnieuw naar Espadelles gegaan.

Ik had afgelopen jaar hier in El Ball del Tríceps (8b) op sector Espadelles gewerkt. Ik kon toen van de begin boulder de passen los wel maken alleen aan elkaar was het nogal een probleem. De route is ongeveer 25 meter lang en ziet er erg aantrekkelijk uit. Het is een overduidelijke grijze streep op een gele wand. k besloot hier nog eens een kijkje in te nemen. In kon de passen snel weer maken maar ik merkte toch wel dat ik afgelopen jaar een inschattingsfout had gemaakt. Ik dacht toen als ik de boulder doe dan lukt de rest ook wel. Nu kwam ik toch tot de conclusie dat het einde nog erg lastig was. Geen goede rust en nog tricky pasjes aan het einde. Ik deed een aantal posing maar strande steeds bij de moeilijke begin passage. Ik besloot toch om even door de klimmen om zo wat zelfvertrouwen op te doen in het eindstuk, daarnaast leek het me ook een goede training. Ik kon het einde wel klimmen maar ik was echt mega verzuurd steeds. Twee dagen had ik een beetje af en aan in de route gewerkt, steeds ´s ochtends omdat we ´s middags naar een andere sector gingen.

Aan het einde van de tweede dag heb ik nog een 8a+ gedaan op de Sector Finestra. Sargantana Killer (8a+) is een licht overhangende boeg. Dave Graham had me deze route aanbevolen en vertelde mij dat dit helemaal " the Shit" was. Het was al erg laat op de dag en ik wilde toch nog even wat doen. Een aantal mensen hadden aangeraden om deze route On sight te proberen. Dit probeerde ik ook maar ik strande al bij de 4de pas. Dit vond ik uiteindelijk niet zo erg aangezien dit beter was dan er bovenin uit te vallen. Ik werkte de route helemaal uit en kon goed opwarmen (het was deze dag door de sterke wind en bewolking erg koud). Uiteindelijk vond ik het een geniale route die erg technisch was en mooie bewegingen bevatte. Toen ik na het uitwerken op de grond was begon het al een beetje donker te worden. Aangezien ik de route nog wel wilde proberen heb ik meteen het touw doorgetrokken, opnieuw ingebonden en meteen maar weer omhoog gegaan. Ik merkte dat ik moe was van 2 dagen hard projecten. Verzuren deed ik niet maar herstellen of kracht terug winnen op mijn rusten lukte ook niet. Snel doorklimmen was dus uiteindelijk de beste optie. Ik voelde me erg moe maar de motivatie om de route uit te klimmen was toch sterker en heeft het dus uiteindelijk ook gewonnen van de vermoeidheid. Weer een super mooie route erbij.

Een leuke verassing was nog wel dat een Collega van mijn werk (Carlijn) samen met haar man nog even op bezoek zijn geweest in Margalef. Ze zou eigelijk mee gaan klimmen maar door een heftige knieblessure zat het er helaas even niet in. Het was erg leuk om weer even iemand van mijn werk te zien en te spreken. Na een koffie in een authentieke spaanse bar heb ik nog even een korte ronleiding gegeven waarna ze weer terug naar de camping zijn gegaan.

Na de rustdag (Donderdag) had ik eigelijk maar 1 doel en dat was Ball del Tríceps (8b) afronden. Stefan had inmiddels ook in de route gewerkt en was samen met mij naar de route gegaan om hem te klimmen. Er zat weinig om in op te warmen, ten minste er waren weinig routes waar ik echt warm in kon worden. Daarom besloot ik maar om rustig in mijn project op te warmen. Na een borstel beurt was het tijd om een poging te doen, helaas zonder succes. Stefan had opnieuw moeite met de eerste passen en wellicht toch het begin een beetje onderschat. Nadat we samen opnieuw naar het begin hadden gekeken had ook hij een goede sequentie te pakken. Zijn eerste poging strande ook helaas net voor het einde van het eerste moelijke stuk.

De moeilijkheid van deze route was voor mij eigelijk het tweede gedeelte van de route en die ene hele verre pas. Je kunt de pas ook anders doen, daarvoor moet je alleen een vervelende handwissel maken. Handwissels vind ik altijd verschikkelijk omdat ze de snelheid en de soeplesse uit het klimmen halen. Ik heb er nog even naar gekeken maar dit was voor mij zeker geen optie. De enige mogelijkheid was om dus toch de lange pas te maken. Uiteindelijk had ik en goede methode gevonden door 3 vingers helemaal rechts in de greep te klemmen dit resulteerde dan wel na 2 pogingen in bloedende vingers maar de pas ging ineens een stuk beter. In deze pas moet ik met mijn rechterarm erg ver afblokkeren zo ver zelf dat mijn rechter hand tot onder mijn heup reikt. Ik kon nu frontaal gaan staan, afblokkeren tot een klein frut greepje daarna met links een kneedrop en nog even verder doorblokken naar een goede pocket. Daarna nog twee verre passen en dan zat het eerste gedeelte van de route erop.

Nadat Stefan was geweest was het mijn beurt weer. Mijn poging strande weer bij de verre pas maar ik voelde me sterk en meer zelfverzekerd. Na de route nog even gevisualiseerd te hebben deed ik weer een poging, dit keer was het raak. Ik deed de boulder, daarna kwam nog en erg lastig stuk voor mij. Toch wist ik dat ik niet meer los ging laten Ik versuurde, maar kon toch wel weer herstellen. Ik kon uiteindelijk de ketting klimmen en maakte nog even een vreugde sprong weer een project afgerond!

Stefan deed nog een super goede poging. Hij kwam door de begin boulder heen, het zag er allemaal super steady uit en ik was er van overtuigd dat dit zijn eerste 8b ging worden. Toch ging het bovenin mis. Hij kon een greep niet meer vasthouden en viel. Totaal uitgeput hing hij daar enkele minuten in het touw. Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat het een super goede poging was maar dat ook het einde nog wat beter uitgewerkt moet worden.

Stefan is vastbesloten om terug te gaan en de route af te maken.

Tot de volgende update!

Devora Hombres

2010-04-29T11:13:00.000-07:00

Hier nog even een kort berichtje met enkele foto's van Tim. Meer foto's en en verhaaltje komen op Tim zijn blog www.eelt010.blogspot.com.

Wij hebben zojuist een warme douche genomen, na twee weken van afwezigheid was dit niet meer dan verdient.

Santa Linya voor de laatste keer

2010-04-29T02:16:00.000-07:00

Afgelopen weken hebben Tim en ik in Santa linya geklommen. Beide hadden we wat projecten uitgekozen. Ik had El Koala (8b+) Rollito Sharma (8b+) en Air line (8a/8a+) uitgekozen. Tim had Devora Hombres (7c+) uitgekozen. Voor mij leken deze 3 routes met nog 4 klimdagen te gaan erg ambiteus.

Air Line is een 35 meter lange route. Het is een overhangende spleet die erg afgeklommen is. Na het eerste deel wat 7b+ is komt voor mij een erg harde boulder. De route voelde voor mij harder aan dan de meeste 8a+sen die ik deze trip heb gedaan. De boulder is een passage waarbij je vertrekt vanuit een kneebar. Met links een sloper, slechte ondergreep met rechts en dan met de voeten oplopen heelhook links leggen en dan een voor mij maximaal uitgestrekte pas gevolgst door een sprong. Daarna is het nog niet voorbij en komt nog een stuk van 15 meter waarbij verzuring en herstel een belangrijke rol speelt voor het succes. De route was uiteindelijk gelukt maar het had me erg veel moeite gekost.

De twee 8b+sen die ik had uitgekozen, daarvan had ik eentje al uitgewerkt en de andere had ik de eerste lengte al van gedaan. Rollito sharma is een zeer overhangende route. Een stijl waarvan ik altijd dacht dat ik daar wel goed in was. De passen kon in redelijk snel maken, toch had ik al snel besloten om dit project te laten varen. Ik merk gewoon dat ik een stukje botte kracht tekort kom om deze route te klimmen. Zolang het niet te veel op de vingers is en ik met mijn benen het meeste werk kan doen lukt het vaak wel. Wanneer dit niet zo kan ben ik meestal een stuk minder succesvol. Maar goed dat geeft weer genoeg om aan te werken als ik terug kom in Nederland.

Foto´s El Koala door: Stefan Gerritsen

El Koala is een route waarvan ik afgelopen jaar de eerste lengte heb gedaan. Het is een route waar ik al veel sterke klimmers in heb gezien maar waarbij de route toch minder herhalingen kent dan de andere routes in Santa linya. Zeker de eerste lengte is misschien ook wel een beetje ondankbaar voor de graad. De eerste 8 meter is eigelijk de crux waarbij het eigelijk gaat om 5 passen. Het grappige is dat de route je vaak het gevoel geeft dat dicht bij een beklimming bent, toch kun je dan nog hopeloos ver weg zijn. De passen los voelen hard maar wel te doen aan maar achter elkaar is het dan ineens een ander verhaal.

Ik heb uiteindelijk 3 dagen in de route gewerkt. het heeft me 2 dagen gekost voordat ik de boulder aan het begin kon doen. De methode die normaal gebruikt word past niet echt voor mij. Vandaar een eigen methode die succesvol bleek te zijn. De standaard methode maakt gebruik van 2 hele diepe kneedrops. Ik maak 2 lange passen die harder zijn dan de methode met de kneedrop. Het zorgt er alleen wel voor dat ik met mijn hand meteen op de goede greep kom en waarna de volgende 2 passen veel makkelijker worden.

Na deze boulder krijg je een goede rust. De eerste poging dat ik voorbij de boulder kwam was ik te gespannen en ging daarna niet economisch met mijn kracht om waardoor ik te verzuurd was en niet goed kon hestellen. Tot mijn frustratie viel ik er helemaal bovenin uit. De tweede poging van de dag was net voordat de route in de zon kwam. Toch was het al erg warm en ik kwam dan ook niet door de boulder heen. Ik besloot toch nog even om de overige 30 meter te klimmen om de grepen even te borstelen en nog even wat passen uit te chekken. Na de rust halverwege krijg je nog een erg overhangende passage van 15 meter waarvan ik de waardering ook wel op 8a/8a+ schat. Het is dus na de boulder nog nog voorbij. De pas waar ik er in de eerste poging van de dag uitviel heb ik nog een keer of 10 gedaan. Daarna heb ik me laten zakken en 5 uur gewacht tot het was afgekoelt.

De laatste poging van de dag. Mentaal vond ik het zwaar omdat we nog maar 1 dag in St linya hadden. Daarna stond in de planning dat we stefan op zouden halen en naar margalef zouden gaan. Daarnaast zou de grot begin mei gesloten worden voor klimmers en was er dus ook niet echt een kans om nog even terug te keren. Ik wilde de route graag doen, en wist ook dat wanneer ik hier nog een keer terug zou komen ik waarschijnlijk niet fit genoeg zou zijn om de tweede lengte er achter aan te doen. Het moest dus nu gebeuren.

Fysiek helemaal uitgerust (na mijn middag dutje), mentaal mezelf helemaal opgeladen en geprobeerd de spanning los te laten omdat ik nog maar 1 dag had voor mijn route ging ik klimmen. De boulder ging minder strak dan de eerste poging van de dag, toch was ik veel fitter toen ik bij het eerste ontspanningspunt aan kwam. Ik had schijnbaar minder hard in de grepen geknepen en dus economischer met mijn kracht omgegaan. De volgende passages gingen goed waarna ik op de rust aankwam. Ik kon daar volledig herstellen in tegenstelling tot mijn eerste poging die dag. Ik wist dat dit de poging was waarin ik hem kon doen. Het laatste stuk zat ik helemaal in mijn route ipv 1 setje te skippen wat ik normaal deed skipte ik er 2. Ik kwam vermoeid op de laatste rust aan. Hierna krijg je nog een hele lullige passage die niet moeilijk is maar die wel erg precies uitgevoerd moet worden. Ik had goed uitgerust en was overtuigd dat het ging lukken. Ik was zo overtuigd dat ik de pas statisch deed ipv dynamisch wat ik normaal deed. Toen ik de verlossende eindgreep vast had was het tijd voor een feestje.

Deze 8b+ was anders dan de eerste die ik had gedaan. Deze was toch wel een stukje lastiger. De route was enkele jaren geleden altijd 8c en is na de Flash beklimming van David Lama afgewaardeerd tot 8b+. Iets was ook veel beter klopt bij route naar mijn mening.

Zojuist heb ik gehoort dat Tim Mastik ook zijn project heeft afgerond. Hij was devora Hombres (7c+) aan het proberen. We zijn nog een ochtend langer gebleven zodat hij de route kon klimmen. Gelukkig is het dan ook gelukt. 5 dagen hard werken heeft ook voor tim gelukkig zijn vruchten afgeworpen. Gisteren heb ik Stefan Gerritsen van het station afgehaald die hier voor een periode van 3 weken blijft. De laatste keer dat hij hier was was hij erg vermoeid en had hem geadviseerd om maar eens een tijdje rust te nemen. Gisteren hing hij zijn setjes in Irak Attack (8a+)(de route die vorige keer nog te moeilijk was) 10 minuten later kon hij de ketting clippen en bevestigde daarmee zijn goede vorm. Hij voelde zich erg fit en kon zelf het setje nog clippen wat hij van plan was om te skippen. Hopelijk zet hij deze stijgende lijn voort en klimt hij nog veel mooie routes deze vakantie. Hij heeft al gezegt dat zijn volgende project El fustigator (8a+) in Margalef word.

Naast klimmen hebben we ook nog wat andere dingen meegemaakt. Tim en ik heb een nieuw huisdier geadopteerd. Een jonge vos bezoekt ons iedere avond voor wat eten en wat drinken. Hij is nu nog wel wat schuw maar schijnt het toch wel leuk te vinden bij ons.

Verder is mijn bus toch een minder goede rally auto als mijn oude peugot 205. Na een heftige regebui wilde we over een modderige weg rijden. DEze liep alleen een beetje af en vervolgens zaten we vast in de greppel. Na verwoede pogingen om de bus los te krijgen zat er toch niets anders op dan een wandeling naar het dorp. Uitgelegd wat er gebeurt was waren de bewoners niet te beroerd om ons te helpen en 10 minuten later zaten we op een tractor onderweg naar onze auto. Door de hoge wielophanging was er gelukkig geen schade aan de auto. De enorme stalen balken en het motorblok hingen wel in de moder, maar de stalen platen die het motorblok moeten beschermen hebben hun werk goed gedaan. 2 uur later dan verwacht waren we toch op plaats van bestemming. Al met al dus nog steeds avondtuurlijk hier in spanje. Ik ga nu snel terug naar Santa linya om foto´s te nemen van Tim in zijn route. Tot snel!!

St Linya Again

2010-04-23T08:21:00.000-07:00

Na een aantal regen dagen in margalef in het weer dan toch beter geworden. Tim en ik heb een aantal dagen lekker veel routes gedaan. Ik had raar genoeg in de rustweek last gekregen van mijn linker schouder. Tintelingen en een zwaar gevoel in mijn arm waren toch wel een beetje verontrustend. Na even wat gevoeld te hebben kwam ik tot de conclusie dat het misschien wel eens uit mijn nek kon komen. De linker kant van mijn nek voelde aan als een boomstam en wanneer ik daar ging drukken werden de tintelingen in mijn arm ook erger.

Anders dan in mijn normale patroon was dat ik nu al 2,5 maand bijna dagelijks een paar uur naar boven aan het gapen om mijn klimmer in de gaten te houden. Dit zijn toch spieren die je normaal veel minder gebruikt en heeft dan ook naar mijn inziens geleidt tot een overbelasting van deze spieren. Nadat ik mijn nek wat had gemasseerd, veel gerekt en wat oefeningen had gedaan ging het al snel een stuk beter. Daarnaast met tim lekker wat "makkelijke" routes gedaan in de sector cabernet in Margalef. Dit is een sector die volledig in de zon ligt en waar volgens velen de mooiste routes van margalef zitten. Doordat het bewolkt was konden we op deze sector klimmen. De routes waren erg lang waarbij mij touw (80 meter) precies lang genoeg was om de routes te kunnen klimmen.

Na op de rustdag het weer te hebben gecheck besloten we om naar St linya te gaan. Er was toch weer regen voorspeld en in St linya zouden we hier geen last van hebben. Daar aangekomen besloot ik maar om 2 projecten in te hangen. Een 8b (Cordigo Norte) helemaal rechts in de grote en een verlenging van een route die ik 2 jaar geleden al eens had gedaan. De rechter route had ik vorig jaar al geprobeerd en aan het begin van mijn trip. Beide keren was ik er redelijk kansloos in. Het is een route die vrij kort is en niet erg overhangend is. De route is technisch en kun je opdelen in 3 stuken. Onderin krijg je een boulder die niet zo moeilijk is en die gevolgt word door een redelijke rust. Daarna komt een stuk met een verre pas, 2 ondergrepen, een mono en wat kleine randjes. Dit was eigelijk de crux van de route. Daarna kwam nog een rust en dan nog een einde op een plaat met aflopende greepjes en kleine randjes.

De andere 8b (trio ternura) was de start van een 8a waarna je een goede rust kreeg en waarna je nog even 15 meter door moest klimmen door een grote overhang met verre passen. De tweede klimdag in Santa Linya lukte trio ternura in de laatste poging van de dag. Het was een mooie dag want ook bij Tim lukte zijn route na een hoop frustratie en mislukte pogingen. Beide hadden we ons project afgerond in de laatste poging van de dag. Het was al donker toen we bij de bus aankwamen.

Na de rustdag was ik vastbesloten om de andere route Cordigo Norte af te maken. Ik wist van mezelf dat ik de route kon. Ik had de dag voor de rustdag mijn vinger opengehaald in 1 van de mono´s. Ik moest dus mijn vinger tapen om de route te kunnen klimmen. Dit was verre van ideaal omdat de tape door de warmte snel ging glijden en ik minder gevoel had in de grepen. Het gevoel was bij deze route eigelijk cruciaal omdat de grepen klein waren en ik goed moest kunnen voelen hoe ik ze vast had. De eerste poging na de rustdag eindigde in de crux ik wilde het setje te vroeg clippen en daardoor viel ik eruit. De tweede poging was het raak ik koos ervoor om het setje erg laat te clippen en dat bespaarde een hoop energie. Ik kon daarna goed herstellen en ook de laatste pasage kon ik soepel uitklimmen. Tim klom deze dag zijn eerste 7c, er was dus tijd voor een klein feestje!

Mijn beide projecten zijn erg snel gegaan. Ik heb inmiddels 3 nieuwe routes uitgekozen in St Linya. 2 moeilijke en 1 makkelijker project. Ik wil mijn schouder toch nog wel af en toe een beetje rust gunnen en daardoor is het ook wel lekker om in een makkelijkere route te werken. Hopelijk gaat deze projecten net zo snel als de andere 2.

Verder is hier weinig nieuws te melden. De plek waar we camperen is nu niet de meest spannende plek. Het is een weg die eindigd bij het dorpje st linya met het spectaculaire inwonersaantal van 20. Wij staan op een verlaten en grasloos voetbalveld ergens langs deze weg. Nog 4 dagen klimmen in st linya en dan gaan we weer terug naar margalef. St linya word aan het begin van mei gesloten voor opgravingen, daarom maken we nog even van de gelegenheid gebruik om hier nog wat routes te doen. Hopelijk de volgende keer weer meer nieuws.

Jong oranje

2010-04-14T07:10:00.000-07:00

Afgelopen week was jong oranje op bezoek geweest. Helaas verloopt zo´n trip nooit zonder problemen en zo was er meteen bij aankomst een probleem met de huurauto. Kim was te jong om de auto te besturen en de creditcard werd niet geaccepteerd. Problemen zijn er om omgelost te worden en een half uur later waren de klaar voor vertrek. De indeling was iets anders geworden dan gepland en kim reed in mijn bus en ik reed in de huurauto. De huurauto was een bijna nieuwe opel insigna. Voor mij was het de eerste keer dat ik in deze auto reed. Aan de schade te zien was het voor de vorige mensen die erin hadden gereden misschien ook wel de eerste keer geweest dat ze ooit in een auto hadden gereden. De achter en voorkant was al behoorlijk beschadigd met nog geen 5000 km op de teller.

Als eerste zijn we naar siurana gegaan. Daar aangekomen snel even de tenten opgezet. Vervolgens even het programma doorgesproken met kim en daarna samen gekookt. Ook Timo was daar aanwezig en die vergezelde ons nog even voor een biertje en een gezellig praatje. De dag erop was het doel om veel routes te doen. We hadden gesteld dat iedereen 10 routes ging klimmen die dag ( 5 flash en 5 on sight) tussen de 6a en 7a. Gezien de drukte vanwege het paasweekend was dit niet helemaal gelukt. Toch was het een geslaagde dag waarin iedereen veel routes had gedaan en waarin sommige mensen zich al aardig tegen waren gekomen in routes. Zelfs de routes tussen de 6a en de 7a waren hier niet allemaal even makkelijk en voor sommige zelf een grote uitdaging. Timo wist deze dag nog Kebrales 7c+ te onsighten een route waar ik erg veel moeite mee had en die ik erg hard vond voor de graad. Aan het begin van de vakantie had ik hier samen met Roman en Suzanne nog even in gespeeld en waren tot de conclusie gekomen dat dit niet makkelijk was voor 7c+. Het mooie aan de prestatie van Timo vond ik dat hij echt het killer instinct had. Vaak zie je bij klimmers dat ze wel een poging doen om een route onsight te klimmen, met andere woorden; ze kjiken wel hoe het loopt en hoe ver ze komen. Hij probeerde de route vol overgave en het lukte hem dan ook.

Nieuw soort banaan??

Dag 2 van de stage stond had voor iedereen een andere indeling. Tabitha en Daan gingen een route proberen die ik had aanbevolen. La Muerte del Sponsor (7b+) een route die erg technisch is en waarvan ik dacht dat het voor beide een goede uitdaging zou zijn. Aan het einde van de dag kwamen zowel Tabitha al Daan met deze schitterende route op zak terug naar de auto. Helaas was ik er niet bij geweest maar blijkbaar was het voor beide een spannend gevecht geweest waarin ze mentaal ook erg op de proef waren gesteld. Bob en Elko hebben deze dag gebruikt om routes te onsighten, helaas vanwege de zon viel dit plan een beetje in het water. Stefan heeft in la cara qui no miente (8a+) gewerkt. Het klimmen op collonnetes was toch wel nieuw voor hem en was daardoor ook wel een uitdaging. Het plan was ook om de derde dag in siurana te gaan klimmen en daarna naar St Linya te gaan. Vanwege de slechte weersvoorspellingen hebben we de plannen veranderd en zijn de dag erop naar St Linya vertrokken.

Dag 3 was toch anders dan in de planning stond, zo fexibel als dat we waren hebben we snel even het programma wat aangepast. In St linya zat voor iedereen nog genoeg om te klimmen. Ondanks dat het een grot is zitten er aan de zijkanten toch nog wel wat rechte en licht overhangende routes. Vanaf 7c zit er dan ook genoeg om te klimmen. Iedereen heeft die dag ondanks de regen lekker kunnen klimmen. De meeste hebben een project uitgekozen waar ze dan na de rustdag mee verder zouden gaan.

Dag 4 Rustdag
De rustdag stond in het teken van een alternatief programma. Mij was gevraagd om wat oefeningen te doen met dynabands, maar het eerste wat ik ´s ochtends tegen kwam was Tim (aka Sjon) in zijn trainingspak met bijbehorende slippers. Het enige wat eigenlijk nog tekort kwam waren de witte sportsokken die hadden het plaatje compleet gemaakt.

Na deze encounter met Sjon hebben we ons omgekleed en zijn we gaan hardlopen. Ook voor mij was het al weer 2 maanden geleden dat ik gelopen had en maakte me toch al wel een beetje zorgen dat ik zelf ergens in de berm zou belanden. Het doel was om vanuit het voetbalveld naar de grot te lopen en terug. Dit was een redelijk vlakke zandweg en heen en terug was het ongeveer 4,5 km. Ik begon met Elko op een rustig tempo en Daan kon goed volgen. Later hebben we het tempo opgevoer en zijn we halverwege even gestopt om op de rest te wachten. Terug aangekomen bij het voetbalveld was het gat met de laatste uit de groep opgelopen tot meer dan 10 minuten. Blijkbaar hadden veel mensen toch moeite om een stukje hard te lopen.

De rest van de dag hebben we verschillende oefeningen gedaan; Sprinten, Verspringen, oefeningen met de dynabands, opdrukken en acrogym. S´avonds zijn we met de hele groep gezellig uit eten geweest.

Dag 5 en 6 stonden in het teken van het afronden van de projecten. Bob klom zijn 2de 7c+ Daan klom een 7c+ op een licht overhangende wand. Stefan wist nog een 8a+ te doen en veel progressie te boeken in een andere 8a+. Elko wist zijn eerste 8a te klimmen en Tabitha wist haar eerste 7c te klimmen. Vanuit mijn oogpunt een geslaagde week. Bijna iedereen heeft op zijn manier toch een moeilijke route kunnen klimmen. Daarnaast denk ik, en dat i s misschien nog veel belangrijker dat h et een erg leerzame week is geweest voor iedereen.

Ik vond het zelf ook een erg leuke week. Ik merkte ook echt dat ik het weer erg leuk vond om zo met de jeugd bezig te zijn. Op het vlak van bewegingen, inzicht en cognitieve factoren merk ik dat ik hun iets te bieden heb en het is leuk om te merken dat eht dan ook effect heeft. Ik ben dan ook weer erg gemotiveerd om iets met mijn nieuw verworven kennis te gaan doen als ik weer terug ben.

Afgelopen week was een rustweek voor mij. Zoals ik ook al eens in mijn artikel in de BLOK schreef is rust een belangrijke factor van je training en je zou bijna zelf vergeten om rust te nemen op zo´n vakantie. HEt was een goed keuze om dat in de week te doen dat JO er was. Daardoor kon ik me met hun bezig houden en waren de dagen niet zo lang en saai. Afgelopen dagen heeft het erg veel geregent 2 dagen terug heb ik nog een 8a gedaan in de stromende regen en gisteren heb ik nog een natte 7b en een erg natte 7c ge onsight. Met name die 7c was een bijzondere ervaring. Het begin zag er droog uit maar met name het einde was echt heel nat. Zo nat zelf dat als ik aan het einde van de route mijn vingers in een pocket stak er eerst water uitspoot voordat ik de greep vast kon houden. Geeft wel een hele andere dimetie aan het klimmen en het maakt het in ieders geval spannend. Maar goed hopelijk word het morgen beter weer.

Tot snel

Tijdje terug

2010-04-04T05:20:00.000-07:00

Het is al enige tijd geleden dat ik op mijnblog heb geschreven. Steeds had ik te weinig tijd om een berichtje te typen. De afgelopen weken is het er druk geweest. Te beginnen bij Woe 25 maart. Ik heb die dag mijn twee vrienden uit ijsland op het station gezet.Na 3 weken met elkaar hebben doorgebracht was het tijd vvoor hun om terug naar huis te gaan. We hebben echt een super leuke tijd gehad waarbij ze op de laatste dag van de trip beide nog een project af hebben kunnen ronden. Ik had weer 2 dagen in Migranya Profunda gewerkt. Het probleem bij die route was dat ik de eerste crux op 15 verschillende manieren kan klimmen. Grappig wel is dat ik de methode die ik 2 jaar geleden heb gebruikt niet meer kan maar daarvoor heb ik nu wel verschillende andere methodes terug gekregen. Het lastige is dus om te kiezen voor 1 methode. Voor alle methodes valt iets te zeggen. Tijdens het uitwerken had Paul Lahaye nog de volgende foto´s gemaakt.

Hieronder ook nog een foto van mij Isolde en Remmelt ook gemaakt door Paul Lahaye

Hieronder nog even een heerlijk Mcdonnalds momentje van onze ijslandse boys, puur genieten zoals je ziet.

Nadat ik de jongens op het treinstation had gezet ben ik in gaan checken in een hotel in salou. Aangezien dat bijna net zo duur was als ergens op een camping slapen en deze kamer voorzien was van een ligbad was de keus niet zo moeilijk. Na een dagje heerlijk relaxen heb ik de dag erop Mike even van het vliegveld opgehaald, hij ging bij een vriend op bezoek in barcelona want die was jarig. Na een snel hapje en een drankje heb ik ook mike weer op het station gezet.

Mike vroeg mij eerder die dag nog of ik al eens aan was gehouden met mijn bus. Ik vertelde hem toen dat ik alleen nog maar een routine check had gehad. Later die dag werd ik door een politie auto met zwaailichten aan de kant gedrukt, onvriendelijk werd er naar mijn papieren gevraagd. Al mijn gegevens werden nagecheck en uiteindelijk kreeg in mijn papieren weer terug stapten ze weer terug in hun auto en lieten mij een beetje verbaasd achter. DE politieagent kon nog net een gebaar maken waar ik uit op kon maken dat ze niet naar mij op zoek waren. Later die avond kwam Miriam aan die ik van het vliegveld in Reus op ging halen. We zijn naar Siurana gereden en zouden de dag erop wel kijken waar we gingen klimmen. Onderweg in de bergpassage merkte ik dat de auto niet reed zoals de bedoeling was. Voordat ik tijd had om te kijken werden we al weer gestpt door de politie dit keer weer voor een routine check. Nadat alles ok was konden ze mij mooi even bijschijnen terwijl ik om 1 uur mijn band stond te verwisselen.

De dag erop waren Miriam en ik beide niet zo snel met opstaan. Door de vertraagde vlucht en de band was het toch al snel 3 uur voordat we gingen slapen. De dag erop was het heerlijk weer en hadden we besloten om lekker veel routes te gaan doen die dag. Ik had ook al wel weer genoeg van al dat projecten en realiseerde me aan het eind van de dag dat door al dat pojecten in moeilijke routes het plezier wel eens even vedwijnt wat ik normaal heb in het klimmen. We deden die dag beide 10 routes varierent van 6a tot 7a.

De dag erop werden we wakker in Miriam had nog een project dat ze nog graag wilde afronden. DE keer ervoor had ze twee dagen gewerkt in Tagediebe (7c) een recht/neigende 7c op kleine randjes. Nadat ze snel met de clipstick de setjes erin had gehangen heeft ze hem even toprope uitgewerkt. Daarna even wat gegeten en was het tijd voor een poging. DE poging ging erg soepel en alleen bij het einde leek ze even wat moeite te hebben. Ze kon de ketting soepel clippen en zo was haar eerste 7c een feit. Leuk om te melden was dat ze ook nog nooit 7b of 7b+ had geklommen.
Hieronder de foto´s van Tagediebe die door Paul Lahaye zijn gemaakt.

Later die dag had ik nog even Cop de cigala (8a+) uitgewerkt. Het uitwerken heeft enige tijd in beslag genomen, maar na een korte rust wist ik deze route makkelijk uit te klimmen. Het voelde allemaal erg makkelijk aan zeker voor de graag 8a+ . Misschien word het dantoch tijd om wat moeilijkers te gaan proberen. Die avond zijn we met Paul, Isolde, Remmelt , Marieke ik en Miriam heerlijk uit eten geweest in Siurana. De menukaart was wat onduidelijk in het Catalaans maar het eten was prima.

De laatste dag van Miriams korte trip zijn we nog een dagje naar grau del massets geweest ik had daar nog een verticale 7c+ die ik af wilde maken en ik had een 7b+ aangeraden gekregen, beide routes waren gelukt en ik had dan ook een voldaan gevoel voor die dag. Miriam had nog even in de 7b+ gespeeld maar zal daar nog een keertje voor terug moeten komen.

De dag erop heb ik Miriam op het vliegveld gezet en Tim mastik opgehaald. We zijn die dag naar wat sectoren gaan kijken waaronde het zandsteen gebied onder siuranella central. Dit zag er nog niet eens zo beroerd uit alleen wat jammer was dat e zo weinig op geklommen werd. Hieronder een foro van het gebied.

Siuranella Central

Zekeren op z´n Spaans

De dag erop zijn we naar Siuranella gegaan waar Ik nog een verticale 8a heb gedaan. Ik had een goede onsight poging maar uiteindelijk was dit toch niet echt een route die erg geschikt was hiervoor. Ik was erg blij datik deze route uiteindelijk nog heb weten te klimmen omdat het niet mijn stijl was en een route was die voor mij erg moeilijk aan voelde.

De dag erop hadden we met Timo afgesproken en zijn we met z´n drieeen gaan klimmen. Ik ha dMigranya nog een keer uitgewerkt en heb uiteindelijk gekozen voor een goede en stabiele methode. Timo wist mij nog even een hart onder de riem te steken door te vertellen dat ik die route makkelijk moest kunnen klimmen. ZEker als je er dan al zo´n tijdje inbezig bent is het af en toe moeilijk om er zelf in te geloven.

De afgelopen 2 dagen zijn Tim en ik naar Terradets geweest. Voor mij eigelijk maar met 1 doel en dat was nog een 8a On sight te klimmen. Dit gebied leent zich er uitstekend voor en het is ook een stijl die mij goed ligt. DE eerste 8a die ik probeerde mislukte, een natte Tuffa, en een verkeerde beslissing zorgde ervoor dat het geen geslaagde poging werd. Met de tweede 8a had ik meer geluk. Ik had nog een tijd staan te twijfelen of ik deze wel wilde proberen. De Colonnettes bovenin zagen er maar lastig uit. Ook was ik hier vaak niet zo in thuis, maar goed die niet waagt.... Na een makkelijk begin kwam ik aan bij de colonnettes ik was helemaal verzuurd en dacht steeds nog 1 lastige greep en dan val ik er echt uit. Toch kwam er steeds weer een redelijke greep. Ik kon het setje niet clippen en ineens bedacht ik dateen kneedrop uitkomst zou bieden dit lukte en ik kon het setje clippen. Ik kon doorvechten tot een redelijke rust. Hier kon ik eenbeetje herstellen, maar ikw as al zo diep gegaan dat een goed herstel onmogelijk was. Het einde zag er tricky uit. Ik had de situatie goed ingeschat behalve de laatste pas. Vanuit een ondergreep naar een veel slechter randje dan dat ik had verwacht. Ik dacht links de verlossende zijgreep......al mijn hoop daarop gezet ging ik daarnaar toe. Dit bleek alleen een sloper te zijn, ik dacht dat de greep misschien verder zat en zette mijn rechter voet op niks, mijn linker op een randje en gooide mezelf om de kant, gelukkig zat hier de verlossende greep. Ik was helemaal gesloopt maar het was gelukt. De rest van de dag heb ik een beetje glazig voor mij uit zitten te kijken k was nog nooit zo diep gegaan in een route.

Tim wist in de 2 dagen dat we in terradets waren zijn eerste 2en tweede 7b+ van de trip te klimmen en ik kon nog een 8a+ en een 7c+ klimmen.

Nu ga ik snel naar het vliegveld om Jong oranje op te halen

Tot snel

Caliente

2010-03-18T07:12:00.000-07:00

Nu eindelijk tijd voor een langer bericht op mijn blog. Afgelopen week is het warm geweest. Na 25 cm sneeuw op sommige plekken in catalunya afgelopen week is deze week erg warm geweest. Zo warm zelfs dat sommige gebieden te warm waren om te klimmen in de zon.

In margalef waren enkele sectoren die in de zon liggen en ik had me dan ook voorgenomen om daar eerst de routes af te werken voordat ik naar de sectoren ga die in de schaduw liggen. Op de meeste zonnige sectoren heb ik inmiddels wel alles gedaan wat ik wilde doen. Ik laat de sector el laboratori maar even voor wat het is. Deze sector ligt vol in de zon en de routes die daar zitten zijn kort en boulderachtig. Ideaal voor wanneer je net uit het indoor traininghonk komt. Aangezien ik nog een keer terug wil naar margalef leent deze sector zich uitstekend voor een kort bezoekje in de toekomst.

Op de sector Espadelles zitten nog een 6tal routes die ik nog graag wil doen. Dinsdag ben ik samen met wessel erg vroeg opgestaan om een 8b (batuka) daar uit te werken. Het is een 8b die al vanaf 11 uur in de zon komt en je moet er dus vroeg bij zijn of een bewolkte dag afwachten. Ik had al het ea over deze route gehoort en er ook al wat mensen in gezien. De boulder in het begin leek mij erg lastig. Ik had begrepen dat het ongeveer een 7b boulder was op pockets. Dit viel mijn uiteindelijk erg mee, natuurlijk had ik weer een super vage oplossing die voor mij perfect werkte. Het probleem voor mij was in het bovendste deel van de route. Het was erg frontaal klimmen en ik stond steeds erg uitgestrekt. Ik had dit uiteindelijk uitgewerkt en ik zat nog even te denken om de setjes eruit te halen omdat ik de route eigelijk niet zo heel mooi vond (waarschijnlijk omdat ik het erg lastig vond) en omdat het allemaal erg scherp was. Ik had in de boulder ook een blaar gekregen van een pocket. Uiteindelijk maar tegen mezelf gezegt dat het goed in om dingen te doen waar je niet zo goed in bent en dat het een goede training was om meer alround te worden.

Nadat wessel Telemaster (8a) had uitgewerkt besloten we allebij dat het te warm was om nog verder op deze sector te klimmen. We zijn hierna gaan luchen en zijn naar de sector Finestra gereden. Hier zat de 8a+ van Margalef. De route El Fustigator was een van de eerste 8a+sen in dit gebied ens taat bekend als een harde 8a+. Ik wilde deze route al een tijdje doen maar steeds schikte de route toch weer af om erin te stappen.
Uiteindelijk toch maar besloten om erin te gaan en de route goed uit te werken. Als snel was er wat belangstelling van een belg en een fransman. Tijdens het uitwerken van de route gaven ze me allemaal informatie waar ik niks mee kon. Ze vertelde me ook dat het onmogelijk was om een setje al klimmen in te hangen en dat ik via de 8c die er links van zat het setje moest in gaan hangen. 10 seconde later kon ik gewoon het setje inhangen vanuit de route zelf. Toen ze me daarna ook nog tips gaven hoe ik het beste om de crux (moeilijkste passage uit de route) heen kon klimmen ben ik maar gestopt met naar hun te luisteren. Ik vond dat de route gewoon rechtdoor ging en het leek aan de magnesiumsporen te zien dat het ook zo bedoeld was. De route was erg uitdagend voor mij met een aantal erg dynamische passen en een klein sprongetje aan het einde. Mijn huid was nog erg gevoelig van de 8b die ik eerder die dag uit had gewerkt, ik ik verwachte dan ook niet te veel van mijn poging.
Nadat ik de route gevisualiseerd had ging ik van start. Mentaal moest ik me er even over heen zetten dat ik een blaar op mijn vingers had en dat mijn huid erg pijn deed. Het ging allemaal goed. De crux deed ik tijden het uitwerken semi-dynamisch, nu kon ik gewoon statisch naar de volgende greep komen. Aan het einde nog even een onstabiel momentje en op de rust kon ik weer volledig herstellen. Het einde ging soepel en ik kon rustig de ketting (staat voor het einde van de route) clippen. Helemaal in mijn nopjes met deze route kon ik mijn materiaal uit de route gaan halen. Het was de 3de 8a+ die ik seccond go deed en deze route vond ik ook nog echt lastig ook!

De dag erop zijn Wessel en ik terug gegaan naar Telemaster (8a) en Batuka (8b). Mijn huid was nog steeds super gevoelig en alleen al kijken naar de route deed al pijn. De blaar die de dag erop was ontstaan was inmiddels open gegaan en het zag er allemaal niet al te best uit. De route zat helemaal in mijn hoofd, ieder treetje, iedere beweging. Mentaal mezelf weer even opgeladen om door de pijn van de gevoelige huid heen te gaan en een goede poging te doen.
Ik klom soepel door de eerste moeilijke passage heen. Halverwege zat een hele goede rust, ik keek naar mijn vinger en ik zat helemaal onder het bloed. De blaar was verder open gegaan. Ik dacht ok dan moet ik er maar helemaal voor gaan. na 10 minuten gerust te hebben begon ik aan het tweede deel van de route alles ging goed, tweede moeilijke passage ging soepel, maar daarna moest ik een pocket (2 vingergreep) pakken en die deed veel pijn aan de wond. Toch nog enkele passen doorgeklommen maar ik was afgeleid en verprutste het op de laatste moeilijke pas. Jammer, en die dag was het gezien de zon en mijn huid ook niet mogelijk om nog een poging te doen. Ik vond het met name jammer omdat ik echt het gevoel had alsof ik die route in de tweede poging had kunnen klimmen. Nadat ik gevallen was kwam ik ook bijna niet meer omhoog. Voor die ene poging kon ik me er overheen zetten om door de pijnlijke huid heen te klimmen maar om daarna naar de ketting te klimmen om mijn setjes eruit te halen was een hele opgave. Wessel deed die dag 2 hele goed pogingen in telemaster (8a) maar ook hij viel er bij de laatste moeilijke pas uit. We hebben besloten morgen ochtend terug te gaan voor onze projecten. Hopelijk heeft mijn huid er dan ook weer zin in.

Telkens wanneer we terug reden na onze klimdag kwamen we een hoop bekendheden tegen. Chris Sharma, Dave Graham, Jon Caldwell, Dani Andrada, Daila Ojeda, Enzo oddo, Nalle Hukkataival en andere. Ze waren allemaal daar op dezelfde plek. De sfeer was erg ontspannen en we kende Dave al van voorgaande klimdagen. Hij had ons al uitgenodigd voor een feest en om met hem te gaan klimmen in Oliana. Ze waren een film aan het maken en het leek ze leuk om ons ook te filmen. We hebben Chris 2 dagen bezig gezien in first round, first minute. Een 9b van 14 meter lang. Toen ik hem bezig zag voelde ik me zo´n ontzettende beginner. Het zag er allemaal zo strak en zo goed uit. Zeker de eerste dag leek het er erg op dat hij hem ging klimmen. Steeds weer zagen we hem het eerste stuk klimmen. Alleen dit stuk was al 9a+ en keer op keer deed hij dit weer foutloos. Helaas was het hem niet meer gelukt en hij is vandaag voor enkele maanden terug naar de states, dus we zullen hem er voorlopig niet meer in zien. Dave en Jon blijven hier nog een tijdje en we hebben afgesproken om even contact te houden. Dave vertelde dat hij erg dicht bij een beklimming van pappichulo (9a+) was en Jon had een nieuwe route behaakt in margalef waar hij heel enthausiast over aan het vertellen was en die hij zeker nog af wilde gaan ronden. We zullen ze dus zeker nog wel vaker zien.

Zelf merk ik dat ik ook veel vooruitgang heb geboekt. Zelfs meer dan ik in zo´n korte tijd had gehoopt. Ik had met Roman nog een discussie gehad over het verminderen van de mogelijkheid om maximale passen te maken. Dit met name omdat de routes in spanje toch vaak wat langer zijn dan in de frankenjura. Ik heb hier zeker nog even nagedacht en probeer dit nu op te vangen door ook veel kortere en boulderachtige routes te doen. Het doel is nog steeds om daar aan het einde van mijn trip naar toe te gaan voor 2 maanden en het zou leuk zijn als ik dan ook nog steeds fit ben om daar moeilijker routes te doen.
Ik merk met name dat ik beter kan herstellen in de routes. Als ik een rustpositie krijg kan ik daar 15 minuten blijven hangen en dan ben ik hersteld. Dit gevoel heb ik voorheen nog nooit gehad. Ook merk ik dat ik meer maximalere passen kan maken en dat ik deze passen ook meerdere achter elkaar kan maken zonder moe te worden. Een nadeel van deze vooruitgang is dat ik het moeilijk vind om te waarderen. Normaal als ik een 8a+ probeer komt het wel eens voor dat ik de passen niet kan. Vaak heb ik ook meerdere pogingen nodig om dit niveau te klimmen. Nu lukt het toch wel vaak in de tweede poging en kan ik me zelf nog fouten veroorloven. Ik heb nog enkele 8a+sen bewaard in margalef die ik graag on sight wil gaan proberen. Ik heb het idee dat ik nog net iets fitter moet worden en dat er dan misschien wel een kans bestaat dat het gaat lukken.

Morgen heb ik voorlopig weer even de laatste dag in Margalef. Wessel gaat zaterdag weer terug naar Nederland. Ik blijf dan nog 3 dagen achter met de jongens uit ijsland. Het plan is om naar Siurana te gaan en daar Migranya Profunda te gaan proberen. Ben benieuwd hoe dat het nu gaat. Er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet aan die route heb gedacht.

back @ Margalef

2010-03-15T06:23:00.000-07:00

Even een kort berichtje want mijn tijd is bijna op. Afgelopen 2 dagen in margalef geklommen. We zijn naar een nieuw gebied geweest waar ik nog niet was geweest. Hieronde even kort de ticklist van 2 dagen klimmen

1 keer 7b+ On Sight
2 keer 7c On Sight

2 keer 7c+ On Sight

2 keer 8a+ Seccond go

Voor de lezers onder ons die niet weten wat On sight en flash betekend hier even een korte uitleg.

On sight

Wanneer een route zonder touwsteun word voorgeklommen zonder enige voorkennis te hebben. Dat houd in dat je de route niet eerder hebt mogen geprobeerd en dat je geen kennis hebt verkregen via andere klimmers.

Flash

Hierbij word de route ook weer zonder touwsteun voorgeklommen. Anders dan bij On sight mag je hierbij wel voorkennis verkrijgen door naar andere klimmers te kijken die de route aan het klimmen zijn of door te overleggen met iemand die de route al heeft gedaan. Je mag de route niet eerder geprobeerd hebben.

Rotpunkt
Wanneer de route word geklommen na uitwerken. De route dient hier ook weer te worden voorgeklommen en er mag geen gebuik worden gemaakt van touwsteunt

Rotpunkt Seccond go

Hetzelfde als hierboven alleen dan klim je de route in de eerste poging na het uitwerken.

Hieronder zie je nog enkele foto´s van Valdimar die ik genomen heb bij het gebied Balcó de L´ermita. Hij klom de route Palestina on sight (7c)

Zoals je kunt zien was het super lekker weer. Het is zo al voor bijna een week, hopelijk blijft het zo!

Tot snel hopelijk met dan wat meer nieuws ;)

Frio

2010-03-12T03:29:00.000-08:00

Afgelopen week was het koud in Spanje. Ik heb veel foto´s gemaakt maar helaas maat de gare computer waar ik nu opzit het niet mogelijk om foto´s te uploaden. Die komen aankomende week nog wel. Vanochtend was het om 6 uur -8 in de bus. ´s avonds resulteerd dat in het vroeg naar bed gaan. Wat dan voor mij weer resulteerd in het wakker zijn om 3 uur en vervolgend 3 uur naar het plafon liggen gapen. Afgelopen dagen heb ik dat opgelost door ´s avonds maar mijn ipod mee naar bed te nemen en daar ´s nachts een film op te kijken en muziek te luisteren.

Afgelopen zaterdag had ik wessel opgehaald en was het schitterend weer het was ech t-shirt weer. Zie foto´s hierboven.

De dag erop was het ijzig koud en ik vertelde de jongens al dat het een soort kou is die je ook voelt als er sneeuw op komst is. Ze stonden me allemaal raar aan te kijken. Ik had de dag ervoor ook nog de weersvoorspellingen gekeken op meteo.cat. Een meestal betrouwbare website en deze schreef niks over sneeuw. Toch wist ik op deze ijzige dag mijn 8b project af te ronden. Meteen ben ik een kijkje gaan nemen in de route die ik eigelijk wilde doen de 8a+ start en dan de verlenging door de gehele grot knallen. Aan het einde van de dag had ik toch het idee dat het nog wat te moeilijk was.

S´avonds begon het een beetje te regenen en toen ik ´s ochtends op stond lag er 15 cm sneeuw. Dit in spanje! We kwamen in het dorpje aan en een dorpsbewoner rade ons af om het stijle pad naar beneden te gaan. Als we dat toch zouden doen en we gleden weg of kwamen vast te zitten zou hij ons niet komen halen. Na even overlegt te hebben en nog een goed naar mijn voertuig te hebben gekeken besloten we het er toch maar op te wagen. We waren hier ten slotte voor het avondtuur. Bij de eerste bocht begonnen we toch een beetje te glijden. Dus sneeuwkettingen uit de bus getrokken en rustig naar beneden gereden. Al met al een heel avondtuur om beneden te komen. Ik heb die dag nog 7c geklommen maar het was eigelijk te koud om te klimmen. We hebben een cafe opgezocht en ons die dag verwarmt. ´s avonds ook niet gekookt maar lekker tapas gegeten in een lokale bar.

De dag erop werden we wakker en scheen volop de zon. De sneeuw begon een beetje te smelten en we gingen richting st Linya. We namen dit keer het langer maar vlakkere pad. Aangekomen bij de grot zag het er erg nat uit, normaal regent het er stroomt het er een beetje van af nu lag er bijna 20 cm sneew op de rots te smelten ten minste dat was onze theorie. VEel routes waren nat zo ook mijn 8b+ project we besloten een korte 7c+ te doen aan de linker kant van de grot. De zon scheen heerlijk die dag en ondanks dat het meer op een winterspotgebied dan een klimgebied leek was klimmen goed mogelijk. Nadat we met z´n drieen de route hadden geklommen ben ik in de zon gaan liggen. Mijn project zag er te nat uit om te klimmen. Later die dag kwam de zon in de wand en het begon er steeds droger uit te zien. Uiteindelijk begon het toch te jeuken en heb ik toch maar een poging gedaan. Ik voelde me erg sterk in de eerste lengte, maar kon niet zo goed herstellen, halverwege de tweede lengte waren de grepen nog nat en twee meter verder viel ik eruit.

Een uur later met het laatste beetje zon in de wand deed ik nog een poging. De eerste lengte ging minder goed dan de eerste keer, maar ik kon zo snel door het eerste stuk klimmen dat ik bijna niet verzuurd was. Ik nam een lange pauze en kon volledig herstellen. Het tweede stuk ging super, ik kon voldoende spanning houden om niet uit de route te zwaaien en kwam bij de laatste rust aan. Hier heb ik weer erg lang gestaan. Ik wist hoe het einde ging maar het zag er nat uit en ik wilde hier zeker niet vallen. Ik wist snel door het laatste stuk heen te klimmen en de ketting te klimmen. Mijn eerste 8b+ was een feit. Aangezien het een erg nieuwe route was denk ik dat ik de seccond ascent heb gedaan. Zeker weten doe ik het niet maar ik was er toch wel blij mee. Toch ging ik twijfelen of het wel 8b+ was het ging immers toch best snel en best makkelijk. Misschien is het wel een makkelijke 8b+? Waarschijnlijk als ik nog meer in deze graag ga doen kan ik er meer over zeggen. Wanneer je hetzelfde einde klimt met een 7b+ begin was het 8b klinkt fair om het 8b+ te noemen als je als eerste lengte 8a+. S´avonds een klein feestje gehouden om mijn eerste 8b+ te vieren.

De dag erop zijn we naar terradets gegaan. Een gebied wat verder in het noorden ligt en wat ook weer wat hoger ligt. De zon scheen weer volop en er was geen wolkje te zien. Toch kwam de temperatuur niet boven 0 uit in de schaduw. Aangekomen onder de wand zag het er ok erg nat uit. Ook hier had de sneeuw geen positief effect gehad op de klimcondities. Omdat we geen topo konden kopen vroeg ik of ik van iemand de topo over kon tekenen. Zo precies als dat ik ben had ik 45 minuten later een exacte kopie van de topo. Na nog even in de zon te hebben gezeten ben ik even een paar keer de wand op en neer gelopen. Er waren maar een paar routes droog. Een van de lijnen die droog was was primera Linea een 8a. Ik dacht dat ziet er wel mooi uit, touw onder de rots gegooid, schoenen aangedaan gear up and go. ik kon overal super goed herstellen. Was wel een beetje aanhet prutsen in de crux maar kon daarna toch weer herstellen. 45 minuten later kon ik de ketting klippen. de eerste 8a on sight van de vakantie. Adriaan vertelde mij dat het ook wel logisch was als ik 8b+ kon klimmen. Toch was dat voor mij niet hetzelfde, en vertelde dat ik gewoon geluk had gehad.

Terradets

Toch wel een beetje onder de indruk van de 8a os wilde ik natuurlijk meer proberen. Ik probeerde nog 2 7c+sen maar got spanked in deze twee routes. 1 route maakte ik nog af en de dag erop deed ik de andere 7c+ al w-up. DAarna viel mijn oog toch weer op een 8a 50 minuten later kon ik ook hier de ketting weer clippen en deed ik mijn tweede 8a on sight. Misschien was het toch iets meer dan alleen geluk en begin ik eindelijk een beetje fit te worden.

Vandaag hebben we rustdag en gaan we richting Margalef. Ik heb daar nog wel een aantal routes die ik graag wil proberen. Adriaan gaat morgen naar huis en sakai heeft zojuist de trein gepakt. Vanaf morgen zijn wessel ik en de twee jongens uit ijsland er nog. Er is nog zo veel wat ik wil proberen en eigelijk heb ik nog maar zo weinig tijd. Maar goed word vervolgt.

A muerte

2010-03-06T09:27:00.000-08:00

Zojuist heb ik Wessel van het vliegveld opgehaal, de grote verassing voor mij was dat adriaan er ook bij was. Hij had mij deze week nog gemailt maar had zijn email niet meer gelezen. Gelukkig is mijn bus groot genoeg en paste hij er nog bij. We gaan nu 2 dagen naar St Linya en dan gaan we even kijken. Ik heb gehoort van een super klein maar ook mooi gebiedje wat hier vlakbij ligt dus daar gaan we dinsdag even een kijkje nemen.

Gister hebben we ook in St linya geklommen. Laat in de middag kwamen Dave Graham en John Caldwell nog even een kijkje nemen. Anders dan bij Chris sharma en de andere beroemdheden uit de klimwereld waren deze gasten erg down to Earth en erg geinteresseerd waar Sakai en ik vandaan kwamen en wat we deden. Met name Dave was erg geinteresseerd en ik heb met hem ook enige tijd staan te praten over de blessures die hij de afgelopen jaren heeft gehad.

Dave vertelde dat hij erg onder de indruk was van de boulderhal monk. Hij vertelde: Those guys realy have there shit together and it looks amazing. Hij vertelde mij ook dat hij bezig was om meer lezingen te geven, en ook samen met john en Nalle. Hij zag het wel zitten om een paar dagen naar Eindhoven te komen en daar een lezing/training te geven en daarna ope en feestje wat platen te draaien.

Ik was gisteren weer in een (voor mij) super lange route aan het werken. Ik dacht steeds dat het 8a+ was maar begreep al van meerdere klimmers dat het toch wel 8b was. Dave probeerde deze route als W-up. Hij wilde deze route al jaren onsighten maar was bang om steeds bovenin eruit te valen. Dit gebeurde dan ook, hij harkte de route nog verder omhoog. Later hebben we nog even over deze route gediscussierd en kwamen tot de ontdekking dat we allebij helemaal kapot gingen in de eerste lengte die ¨maar¨7b+ was. De route is alleen zo afgeklommen dat het niet erg lekker klimt. We vonden het ook beide wel 8b, ik was blij dat ik niet de enige was de dit vond.

Donderdag was de derde dag dat ik mare del tano probeerde. Een opgewaardeerde 8a+ na een gebroken greep. Ik vond deze route erg lastig. Bovenin moest ik springen naar een greep die ik slecht kon zien. Ik was hier dan ook al een aantal keren gevallen. Na deze moeilijk pas kwam op zo´n 25 meter de crux. Echt goed herstellen kon ik niet in deze route omdat de plekken om te rusten niet echt geweldig waren. Donderdag begon ik vol goede hoop aan de route. De eerste poging eindigde in een vervelende val bij de sprong, ik had ook het gevoel dat ik nog niet echt opgewarmd was. De tweede poging kwam ik net voorbij de sprong en viel ik toen ik de aflopende greep moest matchen. De Volgende poging ging erg goed ik had de twee vrienden uit ijsland al verteld dat je bij de pas erna ook nog kon vallen, dit gebeurde dus ook. Ik was behoorlijk gefrustreerd zeker omdat ik erg dicht bij een beklimming was. De pas waar ik viel was niet super moeilijk maar ik was gewoon zo moe. De 4 de poging van deze dag eindigde weer bij de sprong, de wand lag inmiddels vol in de zon en het was eigelijk te warm om te klimmen.

Ik heb daarna wat gegeten en een lange tijd gerust. Vanwege mijn blessure heb ik weinig getrain voordat ik op vakantie ging. Toch heb ik veel cardio gedaan. Wat mij met name opvalt is dat ik veel pogingen op een dag kan doen. 10 minuten nadat ik helemaal kapot ben gegaan ben ik eigelijk al weer good to go.

De laatste poging van de dag. Ik wil het niet romatische maken als dat het al is maar de zon was toch echt onder aan het gaan. Alles ging goed, de sprong het matchen van de aflopende greep. Net voor de pas waar ik in mijn beste poging eruit was gevallen ging het weer wis, ik was zo moe en kon bijna niet meer vasthouden. Ondanks dat ik de route erg leuk vond wilde ik niet nog een keer omhoog. Ik schudde nog even met mijn rechter hand waarna de pas naar de verlossende eindgreep volgde, deze kon ik amper vasthouden wat resulteerde in een klein sprongetje naar de volgende greep. DAarna nog even gerust en rustig de route uitgeklommen. Nadat ik de setjes uit de route had gehaald en beneden kwam was het inmiddels al helemaal donker. De eerste 8b van de trip was een feit.

Diezelfde dag wisten Valdimar, Kjartan, en Sakai ook hun project te klimmen. Het was dus een mooie dag voor ons allen.

Morgen ga ik weer werken aan de lange 8b, ik was er gisteren erg dichtbij en heb een nieuwe methode gevonden aan het einde. Voor het eerst sinds mijn trip begin ik het gevoel te krijgen dat ik goed kan herstellen in de route. Het is nog steeds erg lang klimmen maar kan tussendoor bijna volledig herstellen. Dit is een gevoel wat ik nog niet eerder heb gehad. Hopelijk heeft ghet effect voor migranya Profunda aan dit project denk ik namelijk nog dagelijks wat een moie route is dat....

St Linya

2010-03-03T03:08:00.000-08:00

Afgelopen paar dagen ben ik in St Linya geweest. Het weer is super geweest en ik heb daar 2 nieuwe projecten uitgezocht. Ik heb een lange 8a+ en een lange 8a+/8b uitgezocht. Om migranya profunda te klimmen en om uberhaubt wat meer in spanje te kunnen klimmen moet ik wat Stamina opbouwen. de 8a+ die ik heb uitgezocht is nog langer dan de andere route. De 8a+ is ongeveer een 35/38 meter lang en voelt voor mij harder dan Migranya profunda. Toch is het een leven wat binnen mijn bereik moet liggen en daarom heb ik ook besloten dat ik deze route moet kunnen klimmen. Ik ben daarom ook vastbesloten om de route te klimmen.
De 8a+ word gekenmerkt door een 7b+ begin die erg afgelomen is. Na een aantal goede rusten start op 20 meter het tweede deel van de route. Een korte boulder over de dakrand word gevolgt door een relatief makkelijk stuk waarna nog een ontzettende verre pas naar een aflopende greep volgt. In dit stuk ga ik helemaal dood van de vermoeidheid. Het grappige is dat toen ik gevallen was en ik keek naar mijn project rechts dat ik steeds op dezelfde hoogte uit de wand kom zetten. Ik heb nu twee rustdagen en morgen ga ik eens kijken of er wat vooruitgang in zit. Ik heb het gevoel dat ik niet echt verder kan voordat ik deze routes heb geklommen.
Wanneer ik de lange 8a+ heb geklommen volgt er een mooie mogelijkheid om de nieuwe 8a+ die ik vorige week heb gedaan als variant te klimmen op de 7b+. Het is een logische variant zijn om dan de hele wand door te knallen. Het grappige is dat ik me minder moe voelde na het doen van de 8a+ dan de 7b+. Toch denk ik dat de volledige lengte iets van 8b+ is. Het zou leuk zijn om een FA te doen van de volledige lengte. Ook als voelt het niet echt als een FA omdat ik niet degene ben die de haken erin heeft geplaatst.

Afgelopen dagen was erg leuk in St Linya, Chris Sharma, Dani andrada, Daila Ojeda, DAvid Gambus en andere goede klimmers waren aanwezig. Het was erg motiverend om deze klimmers aan het werk te zien. Leuk als je ziet dat iedereen dezelde passie heeft en dat zowel goed als minder goede klimmers gewoon lekker met elkaar bezig zijn. De sfeer gedurende zo´n dag is erg ontspannend en iedereen doet waar die zin in heeft.

Materiaal Update
voordat ik weg ging heb ik een hoop materiaal meegekregen, touwen, setjes, schoenen en een nieuw zekerapparaat genaamt de Trango Cinch. Ik moet zeggen dat ik erg te spreken ben over de Cinch zowel bij dik touw als bij dun touw zekert het geweldig. Het is een licht apparaat en is erg compact. DAarnaast blokkeerd het een stuk beter dan de grigri. Ik had hem eigenlijk gekregen zodat ik ook met de dunne touwen kon klimmen. Uiteindelijk vind ik de Cinch ook perfect werken in de dikkere touwen. Bij een grigri moet je het touw er echt doorheen trekken en ondanks dat het touw wat dikker word blijft het touw soepeltjes door de Cinch lopen. Een klein nadeel is dat we inmiddels zo gewent zijn aan het gebruik van een grigri dat het opnieuw wennen is om een zekerapparaat zoals de cinch te gebruiken. Met name het laten zakken met de Cinch is wennen maar na een week weet je ook niet meer beter.

Ik had van Setrlin een 9.2 (the nano) 9.5 (the fusion) en een 9.8 (Velocity) mm touw meegekregen. Ik heb met alle 3 de touwen geklommen. Ik moet zeggen dat voor alledrie de touwen wat te zeggen valt. Met name het dikkere touw (9.8 mm) is fijn om routes uit te werken en vertoon nog geen enkel etken van slijtagen. Toch is het door mij maar ook door alle mensen die langs zijn gekomen intensief gebruikt. Persoonlijk vind ik het 9.5 touw het fijnst, het is prettig met uitwerken niet te dik niet te dun en ook erg slijtvast. De Nano (9.2 mm) is ook echt een top touw maar is geen touwtje voor beginners. Ik vind het een heerlijk touw om lange routes mee te proberen. Het is zo licht en is zo soepel dat je bijna niet merkt dat je aan het touw zit.

Wat betreft mijn schoenen van Evolv, ben ik aangenaam verast over de predator. Toen ik innederland weg ging was dit model nog niet te koop. Ik had de schoen ingeklommen in de klimhal en toen wist ik niet zo goed wat ik er van moest vinden. Hier in buiten en met name in St linya makt de schoen een goede indruk en linkt heerlijk. De hak zit goed en de schoen is precies genoeg voor het overhangende werk. Ik heb naast de Nieuwe Predator ook nog een Pontas Lace en de Bandit bij. DE bandit heb ik nog niet mee geklommen, maar tot nu toe heb ik alle moeilijke routes op de Pontas Lace geklommen. Het is een precieze schoen met een goede hak. Het beste aan deze schoen vind ik de stijfheid. Het is een ontzettende stijven schoen en dat vind ik zelf erg prettig klimmen.

Nu ga ik even genieten van mijn rustdag en wat nieuwe gebieden bekijken. Tot snel

Migranya Profunda

2010-02-27T06:14:00.000-08:00

Nou iedereen is naar huis. Ik heb Vanochtend sakai opgehaald bij de Refugi in margalef. Een Japanse jongen die hier voor 3 maanden zit en geen woord spaans en bijna geen engels spreekt. Ik was vandaag met hem in de winkel om boodschappen te doen en voordat ik hem dan heb uitgelegd wat nu de bedoeling is ben ik al een half uur verder. Alles is nieuw voor hem en hij is super nieuwsgierig naar alles. Het lijkt net een klein kind in een speelgoedwinkel als je hem zo door de supermarkt ziet lopen.

Toen ik hem voor de eerste keer zag dacht ik dat ie niet zo goed zou klimmen, vanochtend vertelde hij mij dat hij in japan al 9a had geklommen. Hier heeft ie inmiddels ook al in verschillende harde dingen gewerkt en ook al het ea geklommen.

Ik was de laatste 2 dagen met Miriam, Femke en Jonas in siurana. DAar zat namelijk een route waarvan ik dacht dat Miriam die wel kon klimmen. Tagediebe (7c) is een route op sector L´olla die gekenmerkt word door veel kleine greepjes in een rechte wand. Nadat ik de route voor Miriam had ingehangen was ik niet meer zo zeker dat de route zo geschikt was. In mijn gedachte was de route namelijk veel makkelijker. Toch bracht ze het er goed vanaf en wist alle passen redelijk snel te maken. Na een onrustige nacht Voor Jonas, Femke en Miriam vanwege de extreme wind zijn Jonas en Femke op grau del masets gaan klimmen. Ik ben met miriam terug gegaan naar Tagediebe. Na de setjes erin te hebben gehangen en alles nogmaals uit te hebben gewerkt begon het er dan toch wel een beetje op te lijken dat het allemaal wel mogelijk was. Ondanks dat het 2 niveaus hoger was dan ze ooit had geprobeert of geklommen kon ze hier erg goed in bewegen. Na een half uurtje in de zon was het tijd voor een poging. Het begin ging soepel daarna, van de pocket naar het randje voet in het gat randje ernaast pakken ver door en een dynamische pas. Ze was nog nooit zo ver gekomen het ging goed en ineens was het voorbij en hing ze in het touw. Ik dacht jammer, straks nog een poging. Helaas had ze op een scherp randje een gat in haar vinger getrokken. Later hebben we het nog geprobeer te tapen maar helaas, bij deze route heb je veel gevoel nodig en met zo´n stuk tape rond je vinger is het gevoel een stuk minder.

Ik heb afgelopen 2 dagen in Migranya Profunda gewerkt (8b+). Migranya was mijn eerste 8b en de verlenging (profunda) ervan ziet er ook geweldig uit. Ik ben erin gegaan om even een kijkje te nemen. Ik kon alle passen snel maken behalve de eindpas. Uiteindelijk snapte ik ook wat hierbij de bedoeling was. Ik kwam uit de route en was meteen helemaal verkocht. Ik kon de passen maken en dat betekent voor mij dat de passen mogelijk zijn. Wat een geniale lijn is dat! De route is erg athletisch met veel verre passen, overal sta ik erg uitgestrekt maar ik pas overal tussen. Het is veruit de mooiste lijn die ik ooit heb geprobeerd. Het ziet er geweldig uit en het klimt geweldig, kortom echt een droomlijn voor mij. De tweede dag dat ik erin gwerkt heb heb ik in de eerste crux even een trucje afgekeken waardoor ik maar 2 voetwissels hoef te maken ipv 3. Het einde van de route wist ik ineens te klimmen. Ik ga nu even een weekje klimmen in st linya om vervolgens terug te keren naar migranya profunda. Ik ben nog nooit zo gemotiveerd geweest om een lijn te klimmen!!!

Tot snel

Stuk ongeluk

2010-02-23T07:21:00.001-08:00

Sjanett had al niet veel geluk met haar auto en het weer maar het kon toch blijkbaar allemaal nog veel erger. Ik en michiel waren rustig even wat routes aan het bekijken toen daar ineens de huurauto van miriam aangescheurd kwam. Toen ik in de auto keek was het mij al vlug duidelijk. . . . Steen op het hoofd gekreken. Een andere klimmer had een flinke kiezel naar beneden getrapt en die was vanaf 15 meter op het hoofd van Sjanett gevallen. Miriam wist met haar net opgefriste EHBO curses snel te handelen en het bloeden te stoppen. Ze vertelde mij dat er misschien een ambulance naar het dorp zou komen, omdat het allemaal niet levensbedreigend was is er niet gekozen om een helicopter te sturen. Ik nam het stuur van miriam over en ben naar Margalef gescheurd, daar aangekomen geen ambulance, dit was ook niet te verwachten omdat het plaatsje zelf nogal afgelegen ligt en per auto niet al te best bereikbaar is. We besloten daarom maar naar Lerida te gaan en daar zelf naar de eerste hulp te gaan. Na een snelle rally rit bereikten we een Ziekenhuis, helaas was dit een prive kliniek, gelukkig was het andere ziekenhuis dichtbij en 5 minuten later stonden we voor de bali.

De vrouw die achter de bali zat kon de humor wel in zien van het keppeltje van Sjanett en legde ons uit dat ze zo prima Carnaval kon gaan vieren. We kregen gelukkig wel voorang op de andere mensen die daar zaten en mochten meteen doorlopen naar een dokter. Na een korte anamnese konden we doorlopen naar de behandelkamer waar het verband werd verwijderd en de schade goed zichtbaar was. De artsen vonden het allemaal nogal meevallen. Miriam en ik waren toch van mening dat er een behoorlijke snee in het hoofd zat.

De Arts heeft vervolgens wat haar afgeschoren en de wond goed schoongemaakt. Wat ons allemaal verbaasd heeft is dat Sjanett geen hoofdpijn had en ook niet misselijk of duizelig is geweest. Ook heeft ze niet haar bewustzijn verloren. Nadat het hoofd was schoongemaakt konden miram en ik even buiten wachten. Na een dik uur kwam Sjanett met een nieuw keppeltje op naar buiten. Ze hadden het hoofd dichtgeniet en rontgen foto´s gemaakt om te kijken of er geen andere schade zichtbaar was. Alles was verder goed en de nietjes mogen er over 2 weken uit. Toen de vraag vanuit ons gesteld werd of we haar om de 2 uur wakker moesten maken werden we maar raar aangekeken, waarna ook geantwoord werd dat dit niet nodig was. Uitgehongert omdat eten er die dag niet van was gekomen hebben we nog even een pitstop gemaakt bij de Mcdonnalds.

Van klimmen is deze vakantie voor Sjanett niet veel terrecht gekomen, ze heeft nog enkele routes in st linya uitgewerkt maar dit was helaas niet gelukt. Ze heeft beloofd om in mei terug te komen en dan haar eerste 7a te klimmen, hopelijk heeft ze dan meer geluk dan deze vakantie.

Santa Linya

2010-02-20T03:18:00.001-08:00

Vanwege het verwachte slechte weer zijn we even 3 dagen in St Linya geweest. Het weer was uiteindelijk minder slecht dan verwacht maar al met al hebben we toch veel regen gehad.

Nadat we Michiel, Daan en Bob van het vliegveld op hadden gehaald, en een korte pitstop bij de carrefour hadden gemaakt voor koffie zijn we doorgereden naar st Linya. Bij aakomst is het altijd weer even leuk om de reactie te bekijken van de mensen die er nog nooit zijn geweest. Het blijft namelijk toch altijd een indrukwekkende wand om te zien.

Bij aankomst waren Dani Andrada en Tomas Mrazek samen aan het klimmen in de grot, ze werden natuurlijk meteen herkend door Daan en Bob de meteen helemaal gemotiveerd waren om ook te klimmen. Zij waren dan ´s ochtends ook de eerste die na een kort ontbijtje in de wand hingen.

De eerste dag was de wand er vochtig en klam, het had de dag ervoor namelijk veel geregent. Na rustig wat te hebben gegeten ben ik uiteindelijk gaan kijken naar de route Irak Attack. Afgelopen jaar had ik al samen met Wessel in deze route gewerkt. Ik kon me nog herinneren dat ik de route erg hard vond en dat ik een vage oplossing had voor het einde.

De route zag er erg nat uit desondanks besloot ik toch om erin te stappen. Ik dacht als ik de passen kan maken als de route nat is kan ik het zeker als het straks opgedroogd is. Zo gezegt zo gedaan en na uitwerken vond ik een betere methode voor het einde, toch bleef de route voor mij erg moeilijk aanvoelen. Ik had al begrepen van andere klimmers dat er verschillende knee-bars in zaten waardoor je redelijk kon rusten. Ik heb de knee bars wel gevonden maar of mijn knie paste er niet tussen of het was te pijnlijk. Al met al vond ik het ook maar een hoop gedoe en was meer tijd kwijt met de juiste positie te vinden voor de knie verklemming dan dat ik daadwerkelijk aan het klimmen was. Na 2 verspilde pogingen door de toch te natte grepen besloot ik dat het voor die dag even voldoende was.

Mijn oog viel op een nieuwe route aan de zijkant van de grot. Licht overhangend en ongeveer 20 meter klimmen. Na een uitwerkposing waarbij ik nog enkele tips kreeg van David Gambus deed ik nog een laatste poging. Het begon inmiddels als erg donker te worden en ook de grepen in deze route waren erg vochting. Geheel tegen verwachting in klom ik door de crux heen, ik miste alleen de laatste sprong naar de verlossende eindgreep.

De dag erop besloot ik verder te gaan met deze route, het was deze dag zonnig en de temperatuur was prima in de zon. Ondanks dat ik de dag ervoor dicht bij de route was had ik toch nog 2 pogingen nodig om de route te klimmen. Later deze dag ben ik opnieuw gaan kijken naar Irak Attack, ik had al ontzettend spierpijn van deze route. Bovenin zaten namelijk 2 ontzettende schouder passages, deze ook nog eens op de schouder die geblesseerd is geweest. Het fysieke karakter van deze route lag mij niet zo en had daarom ook wel de hoop opgegeven dat ik de route snel zou klimmen. De pogingen van deze dag eindegde allemaal in een val in het touw...

De dag erop werd ik wakker met nog meer spierpijn, maar toch een ontzettende drive om de route af te maken. Ik raakte met een Belg aan de praat die er nog even in wist te wrijven dat hij de route erg makkelijk vond. Ik hechte hier verder niet zo veel waarde aan, hij irriteerde me sowiezo al omdat hij bij iedere mislukte poging in welke route dan ook het hele massief bij elkaar aan het schelden en tieren was. Toch bracht hij me op een idee om het laatste stuk nog eens opnieuw te bekijken. Ik had hier een bizarre oplossing bedacht waardoor ik vanaf een pocket nog naar en slechte knijper moest springen uiteindelijk heb ik deze methode aangepast en klom ik de route in de eerstvolgende poging. Ik had een betere methode en had eens goed gelet op mijn ademhaling. Ik merkte door alle fysieke en verre passen dat ik te snel verzuurde omdat een slecht ademhalingsritme had. Dit eenmaal verbeterd kwam ik redelijk fit op de ketting aan.

Ik was erg blij met deze 2 8a+sen. Met name met Irak Attack was ik erg blij. Ik graag alles binnen mijn range kunnen klimmen of het nu overhang of plaat is ik vind het allemaal leuk. Meestal is het alleen zo dat vanwege een tekort aan tijd je een keuze maakt voor een route waarvan je weet dat je hem relatief snel kunt klimmen. Nu heb ik geen last van tijdsdruk en kan ik veel plezier beleven aan routes waar ik normaal niet goed in ben.

Daan wist heel knap in 3 dagen tijd zijn 2de 8a (trio Tenura) en zijn eerste 7c+ (Devora Hombres) te klimmen. Teun voor wie het buitenklimmen nog niet zo vanzelfsprekend is wist zijn eerste 7b+ (asaltin bankis) en zijn eerste en tweede 7c (Niu de chut en ?) te klimmen. Bob heeft nog enige tijd in een 7c+ gewerkt maar kon deze uiteindelijk niet afmaken.

Roman heeft nog een 8a+ gedaan, enkele 8a´s waaron 1 flash en een 7c+ On sight. Ook Stefan wist op de valreep nog een 7c+ en een 8a te klimmen.

Car Crash

Aangezien er al een poule is gestart op de klimhal wanneer mijn bus overlijdt wil ik jullie toch op de hoogte houden van mijn vervoersmiddel

Status motor: Top!
Status remmen: Top!
Status banden: voor Top! achter aan slijtage onderhevig.. . . .
Missing in action: 2 wieldoppen......

Toch is er weer een crash te melden. Toen we michiel nieuwenhuijsen van het vliegveld hebben opgehaald heeft sjanett een auto gehuurd. We konden zelfs een grotere auto krijgen hij was dan alleen een beetje vies... Geen probleem dachten wij, hij word toch wel vies. Er werd ons de vraag gesteld of we voor 12 euro All risk wilde bijverzekeren, de man aan de bali vertelde ons nog dat we ons dan nergens zorgen over hoefde te maken. Volmondig riepen wij alledrie; JA doe maar! Je weet tenslotte maar nooit met al die rare plekke waar je komt als je gaat klimmen.

De weg naar de grot bij st linya kun je op 2 manieren bereiken, 1 is de steile optie de andere is de langere maar vlakke optie. Ik koos voor de vlakke optie. De weg was er modderig en leek erg op een rally parcourt. Met mijn bus was het geen probleem, de auto had er wat meer moeite mee maar bereikte toch veilig de ingang van de grot. Michiel en ik hebben de weg nog even een paar keer op en neer gescheurd om spullen af te zetten bij het bivak veldje. Wij hadden er wel plezier in, Sjanett vond het wat minder en vond het maar eng die diepe geulen.

Michiel en ik bleven in mijn bus bij de grot slapen zodat we niet steeds al de spullen uit de grot hoefde te halen, de rest sliep bij het bivakveldje aan de rand van het dorp. De eerste dag was er geen probleem, de tweede dag zag ik Teun aan komen rennen en wist eigelijk meteen dat Sjanett vast was gelopen. Ik ben meteen in mijn bus gesprongen en daarheen gereden. Michiel lag nog lekker achterin te slapen en werd wild wakker geschud door het rijden over het modderpad. Bij Sjanett aangekomen leek er eigelijk niet veel aan de hand de auto was uit de geul geschoten en in de berm geraakt, de motor deed het nog en er was geen schade te zien. Ik heb mijn bus erachter gezet en een touw opgespannen eerst lukte het niet om de auto los te trekken uiteindelijk kregen we hem toch los. De schade bleek toch erger dan gedacht, de auto was namelijk op een grote steen beland en toen we hem los gingen trekken werd de schade pas echt goed zichtbaar. De radiator was 30 cm naar binnen gevouwen en heel de bumper zat los en was kapot. De auto reed nog en we hebben afgesproken dat we de auto nog zouden rijden en in leveren op de afgesproken datum. Tip voor iedereen de van plan is om hier nog te gaan klimmen; Kies voor de optie all risk verzekeren en kies de stijlere maar betere weg.

Ik heb vanochtend Stefan en Michiel op het vliegveld afgezet en ik ga zo Miriam, Femke en Thijs ophalen. Ook mag ik de auto in gaan leveren......

Hier nog een foto van het schitterende uitzicht vanochtend

Word vervolgt

Vervolg op...

2010-02-16T05:23:00.000-08:00

Zoals beloofd een vervolg op de laatste post. Goed nieuws, Michiel hennevelt heeft zijn project af kunnen ronden. Ik was er ook erg blij mee ik had hem namelijk aangespoord om door te gaan met deze route. Gisteren was de laatste dag dat hij hem zou kunnen klimmen omdat we vandaag michiel nieuwenhuijsen, Daan en Bob op gaan halen van het vliegveld waarna we 3 dagen gaan klimmen in St. Linya.
Het was mooi om te zien dat michiel door verschillende fases ging binnen zijn project. In het begin heeft hij alle passen gemaakt, waarna het gevoel ontstond dat het mogelijk was. We hebben daarna besloten dat het verstandig was om eerst het einde te gaan klimmen zodat er dat goed ingesleten zit. Later zouden we dan het begin eraan plakken. De route wordt gekenmerkt door een hard begin op vingergaten waarna een rust komt en er nog een 7b+/7c einde erachteraan komt.
Na 2 dagen wist Michiel het einde makkelijk te klimmen, dit zag er ook erg strak en gecontroleerd uit. Daarna is hij pogingen gaan doen met het begin eraan. We hebben steeds weer opnieuw gekeken of we een makkelijkere methode konden vinden voor bepaalde passages. De vierde dag dat hij erin ging werken wilde hij opgeven en gaf aan dat het ´m niet ging worden. Hij viel er al 3 keer op de laatste moeilijke pas uit en had niet het gevoel dat het ging lukken. Ik heb hem overgehaald om toch door te zetten omdat hij er erg dicht bij was. Na een dag makkelijke routes te hebben geklommen en een goede nachtrust stond hij weer onder de wand. Na enkele pogingen die gestand waren in het begin van de route gaf hij aan dat hij zich minder fit voelde dan enkele dagen terug. In zijn klimmen kon in zien dat hij een beetje zenuwachtig was en niet lekker ontspannen klom. Na een peptalk waarin ik uitlegde dat het normaal was dat je zenuwachtig bent voor een route en dat het belangrijk is dat je probeert te ontspannen heeft hij zelf nog even onder de rots gezeten, nagedacht en toen de route soepeltjes uitgeklommen. Ik was ook erg blij met de prestatie van michiel omdat hij er toch veel dagen in had gestoken en ik er van overtuigd was dat hij de route kon klimmen

Ik heb zelf die dag nog een 8a+ uitgewerkt in de kou. Het uitwerken heeft erg lang geduurd vanwege de koud en omdat ik het een complexe route vind. Uiteindelijk vond ik het echt een supervette route. Mijn eerste poging stande meteen aan het begin omdat ik een tree kwijt was. De derde poging was meteen raak. Alles viel perfect op zijn plek, de boulder aan het begin en het doorklimmen aan het einde. Op de rust halverwege voelde ik wel dat ik best verzuurd was van het begin. Ik had zo hard in de grepen geknepen en wilde ook echt niet loslaten. Op de rust voelde ik wel dat ik verzuurd was maar daarnaast had ik ook het gevoel dat ik nog wel 15 meter kon doorklimmen. Ik was uiteindelijk erg tevreden met de snelle beklimming van deze route.

Nu gaan we op weg naar st linya. Hopelijk is het daar een beetje droog. Ik heb daar nog verschillende projecten van afgelopen jaren. Ik weet alleen nog niet of ik fit genoeg ben.

tot snel. . . .

2 keer 8a 1 keer 7c+

2010-02-14T08:09:00.000-08:00

Dit keer geen auto die de berg af rolt of bijna in een ravijn stort maar echt klimnieuws. Nadat ik enkele dagen ervoor gekozen had om veel makkelijke routes te klimmen besloot ik dat het toch maar eens tijd werd voor wat moeilijkers.

Mijn oog viel op de route Telemaster (8a), deze route was in tegenstelling tot transilvania die 20 meter verderop zit veel minder populair, daardoor was het prettig om hierin te werken omdat ik zo niet steeds in de rij hoefde te staan voor een poging. De passen individueel lukte aardig snel en ik had het gevoel dat ik dit wel moest kunnen klimmen. Stefan en Michiel henneveld hebben de route samen met mijn uitgewerkt, waarbij zeker stefan wel veel bewegingen anders deed.
Stefan was uiteindelijk wel degene die de route als eerste wist te klimmen. Ik had daar wat langer voor nodig en merkte dat ik met name te kort kwam in mijn herstel. Na enkele pogingen wist ook ik deze route te klimmen. Het is een licht overhangende route van ongeveer 25 meter. De enige die deze route nog als project heeft is michiel. Hij kon erg goed in de route bewegen en kwam gisteren tot 3 keer toe steeds op de laatste moeilijke pas eruit zetten. Hopelijk lukt het hem morgen.

Gsiteren heb ik nog een 7c+ en een 8a gedaan, deze 8a (transilvania) had ik vorig jaar al met wessel uitgewerkt maar was toe tot lang voor mij. Dit keer ging de route erg makkelijk waarbij ik na lang uitwerken uiteindelijk een mooie en economische methode had gevonden. De 7c+ viel mij erg zwaar, het was een route die begon met een harde boulder op ondiepe vingergaten. Ik had Gijs hier vorig jaar al eens ingezien en die vond de route net als ik erg moeilijk.

Roman heeft inmiddels weer een 8b+ erbij kunnen klimmen en gisteren in de route de teller van stefan staat inmiddels ook al op 3 8a´s. Stefan heeftphoto shot 8b gewerkt wat erg goed ging. Hij heeft zichzelf vandaag rust gegunt en is er erg gemotiveerd om deze route morgen af te maken.

Het weer is het verder erg wisselend, vandaag was het echt te koud om te klimmen. Ik schat dat het ´s avonds toch wel zo´n -8 is geweest. In de zon kunnen we prima klimmen van 12 tot 17 uur. Afgelopen dagen waren ons al enkele malen ijspegels opgevallen aan de wand, vanochtend toen we de kloof inkeken zagen we een bevroren waterval met ijspegels van wel een paar meter. Toch als we zo het nieuws hier kijken hebben we nog geluk gehad in deze regio, in heel spanje is het eigelijk erg slecht weer waarbij er zelf in het zuiden sneeuw is gevallen. De voorspellingen voor aankomende dagen zijn niet al te best....

Dinsdag ga ik Michiel nieuwenhuijsen, Daan en Bob ophalen, waarna de planning is om naar st linya te gaan voor een paar dagen.

Wordt vervolgd....

Slippertje

2010-02-11T05:23:00.000-08:00

Afgelopen dagen is het weer erg wisselend geweest. De ene dag zon en 18 graden en de andere dag 11 graden en regen. Op een van deze regenachtige dagen besloten

en wij even naar een gebiedje te gaan kijken. Dit bleek uiteindelijk nogal een stijl pad te zijn, met de regen en de modder die op de weg lag slipte we uiteindelijk achteruit ik heb de auto vervolgens op de handrem getrokken. Daarna even uitgestapt om het resultaat te bekijken.

De bus was met de achterwielen van de weg af geslipt en in de greppel geraakt. Gelukkig was roman erbij en hebben we samen even de bus afgespannen zodat deze niet verder naar beneden kon rollen. Ik heb vervolgens nog met een touw een takel gebouwd om er zeker van te zijn dat de bus niet de helling af kon rollen. 20 minuten later kwamen de hulptroepen. Het hele dorp was uitgerukt; Trekker, 2 jeeps en 2 normale auto´s om te kijken wat er nu weer gaande was. Blijkbaar was dit al vaker voor gekomen en binnen no time waren we weer good to go.

Afgelopen dagen hebben we lekker kunnen klimmen. Nog weinig resultaten geboekt maar al wel veel routes gedaan. Roman heeft inmiddels al een 8b en enkele 8a´s gedaan. Ook stefan heeft al weer 2 8a kunnen doen. Zometeen gaan we Sjanett en Teun van het vliegveld ophalen. Over enkele dagen weer meer.

Espana

2010-02-06T06:52:00.000-08:00

Mijn eerste berichtje uit spanje, er is nog weinig te melden want ik ben pas 2 dagen hier. De reis is goed verlopen in totaal 16 reisuren over 1500 km. Niet slecht met een bus die niet vooruit te branden is. Weinig bijzonderheden onderweg alleen 2 uur lang verdwaald in Parijs door een wegafzetting. Later even een paar uurtjes geslapen 300 km voor Toulouse.

Nog wel even een mathieu momentje gehad, toen ik bijna in margalef was moest ik echt nodig naar de wc dus even snel een pitstop gemaakt aan de kant van de weg. Al plassed zie ik ineens in mijn rechter ooghoek mijn bus de helling afrollen.... Gelukkig was ik er snel bij. Wel weer een leermomentje voor de rest van de vakantie

Bij aankomst in margalef was het echt verschikkelijk weer, het was al enkele uren aan het regenen. Daar aangekomen heb ik even aangehaak bij roman en susanne, waarna we besloten hebben om niet te gaan koken maar lekker even wat te gaan eten. Door mijn vermoeidheid en het slechte weer had ik wel even een dipje, ik dahct heb ik hier nu net 1500 km voor gereden.

De dag erop hebben we besloten om naar siurana te gaan. Zie foto hierboven. Hier was het beter weer, en hebben we ons prima vermaakt. Vanochtend heb ik stefan en michiel opgehaald van het vliegveld in Reus.

Spain Here we Come

2010-01-28T04:24:00.000-08:00

Woensdag 3 februari is het dan eindelijk zo ver. Ik zal naar Spanje vertrekken. Uiteindelijk is het helemaal niet vervelend geweest dat ik later heb kunnen vertrekken. Ik kon hierdoor nog even wat langer werken en het weer in Spanje was toch bar een boos. Ik zal woensdag avond rond 19 uur vertrekken en hoop eigenlijk donderdag laat op de dag aan te komen.
Roman en Suzanne zullen dan daar hopelijk al zijn. De hele maand februari zit al vol met vrienden die langs komen om dan (hopelijk) van de spaanse zon te komen genieten. Met mijn schouder gaat het ook echt de goede kant op. De Therapie heeft geholpen en het specifiek trainen heeft zijn vruchten af geworpen. Zaterdag zal ik mijn bus in gaan pakken en de laatste onderdelen afwerken. Ik ga proberen om wekelijks mijn blog te updaten en ook foto's bij te houden.
Wanneer ik de volgende keer een nieuwe post maak is het hopelijk uit spanje!

Diploma

2010-01-27T01:53:00.000-08:00

Vorige week woensdag wat het dan eindelijk zo ver. 300 uur meer dan ik had berekent en 15 versies later was mijn sciptie eindelijk af. Ik mocht mijn diploma op gaan halen. Wat normaal een spannende happening moet zijn resulteerde in een anti-climax. Ik ben namelijk naar school gegaan, daar mijn scriptie in 3-voud ingeleverd, handtekening gezet op het diploma, vervolgens heb ik een hand gekregen van Wilma (administratie) waarna ik met mijn diploma maar weg naar huis weer kon vervolgen. Dit was dan het papiertje waar ik 4 jaar lang voor had gewerkt.

Vrijdag was het dan gelukkig toch wel tijd voor een feestje. Ik heb voor de members van totallywasted een bar-mitswa (barmiddag) georganiseerd. We zijn om 16 uur begonnen wat uiteindelijk resulteerde in totale chaos; kapotte telefoon voor mij, Mike die uit zijn broek scheurt, champoo uit de waterkoker, kledingstukken opgedaan waarvan we niet weten van wie ze zijn en natuurlijk een feestje met DJ paul elstak. De afsluiter van deze avond was natuurlijk hoe kan het ook anders met een doos pizza over straat slingeren en een waardeloos telefoongesprek voeren. Zie hieronder enkele foto's voor het hele verhaal en foto's check www.totallywasted.nl

De dag erop hebben we nog een Thema feest gehad ter ere van Chris zijn verjaardag. Iedereen had erg zijn best gedaan het thema New Kids uit te beelden. Zie hieronder het resultaat. Het Thema was O.K. het feest was iets minder ben benieuwd wat het volgende thema gaat zijn.

Winterkriebels

2010-01-27T01:38:00.000-08:00

De winter heeft eindelijk weer eens een keer toegeslagen in nederland. Dit leverde de volgende plaatjes op.

Gelukkig ben ik 30 december niet naar spanje vertrokken. Ook daar is het erg koud en komt de maand december in de top 5 van natste december maanden ooit. meer dan 180mm regen gemiddeld waar 81 mm normaal is. Dit resulteerd in het feit dat er de afgelopen maanden bijna niet geklommen is in Spanje. Inmiddels is het weer wat droger geworden en worden er hier en daar ook weer wat routes geklommen.
De bus is nu ook bijna af, ik heb toch maar besloten omdat ik nog tijd over had om de bus te isoleren. Ook heb ik nog een aantal andere dingen gedaan zoals vloerbedekking gelegd en nieuwe lades gemaakt.Ook heb ik besloten om mijn grote crashpad niet mee te nemen. Ik neem nu een kleine crashpad mee en een tafel en enkele stoelen. Uiteindelijk denk ik dat ik meer heb aan een tafel en 2 stoelen dan zo'n grote crashpad. Hieronder zie je nog enkele foto's van de bus.

Pfalz

2009-12-21T06:09:00.000-08:00

Afgelopen weekend nog even een weekendje weg geweest. Dit om mijn bus uit te proberen en zo eventuele problemen nog tegen te komen. De bus heeft het uitstekend gedaan. Ondanks temperaturen buiten van rond de -20 graden is de auto toch gestart. Hij had wel even wat problemen en ik moest hem een aantal keren voorgloeien maar als de motor eenmaal liep waren de problemen opgelost.

Het was de bedoeling om nog wat te gaan klimmen, uiteindelijk is hier niet veel van terecht gekomen. Vrijdag heb ik nog wel wat geboulderd maar eigelijk was het gewoon te koud. 's Avonds zijn we maar lekker uit eten gegaan aangezien het te koud was om te koken.
Zaterdag was het met een buitentemperatuur van -10 aardig frisjes te noemen. We zijn gaan kijken bij het bouldergebiedje Haard. We hadden besloten om 's middags warm te eten omdat het 's avonds zo'n gedoe was met de kou. Op het menu stond Dorade (vis) met sla en aardappelballen. De sla was 2 minuten nadat het gewassen was weer bevroren en het water kwam maar moeilijk aan de kook. De vis was uiteindelijk wel erg lekker. 's nachts om 01:30 was het al -14 in de bus. Waarbij gezegt moet worden dat de minima temperatuur gedurende een nacht pas tegen de ochtend word bereikt. Gelukkig hadden we genoeg warme slaapzakken bij om warm te blijven.

Zondag zijn we langzaam naar Nederland gereist. Onderweg hebben we met name sneeuw in België Duitsland en Luxemburg gehad. In Luxemburg en België hebben we nog even de sneeuwkettingen gebruikt. Bij aankomst in Nederland werden we verrast door de hoeveelheid sneeuw die er in Loon op zand was gevallen. Al met al was het een erg leuk en zeer geslaagd weekend.

Daarnaast is er ook nog nieuws uit een andere hoek. Ik moet helaas toch later vertrekken dan de geplande 30 december. Op school krijgen we het voor die tijd niet rond. Aankomende twee weken is het vakantie en word er ook niets gedaan. Het is erg jammer dat het niet door kan gaan aangezien ik graag samen met Jerome en Mike naar Spanje was afgereist om daar oud en nieuw te vieren. Ik hoop nu ergens in januari te kunnen vertrekken. Naast problemen met de vertrekdatum zijn er ook nog steeds problemen met mijn schouder. Ik ben hiervoor onder behandeling en heb wel het idee dat het steeds beter gaat. Hopelijk gaat dit volgend jaar niet opspelen en kan ik toch volledig aanspraak doen op mijn linker schouder. Het zou erg vervelend zijn als ik in spanje zit en ik heb last van mijn schouder.

Ik wens iedereen alvast Prettige Kerstdagen toe!!

Evolv

2009-12-21T05:51:00.000-08:00

Afgelopen woensdag had ik in Baarn afgesproken met Olivier Coenen. Hij is vertegenwoordiger van Evolv. Na een korte rondleiding door het gebouw van CJ Agencies, (waar oa MSR, The North Face, Thermarest, Eagle Creek, Beal, Black Diamond en nog vele andere merken worden vertegenwoordigd.) hebben we even wat doorgesproken over mijn reis aankomend jaar. Ik heb even wat schoenen gepast en een nieuw model meegekregen om uit te proberen. Ik heb voor aankomend jaar een paar pontas lace, bandit, en de nieuwe predator meegekregen.
Op de nieuwe predator heb ik al even geklommen en dat is al een ervaring opzich. Hij is ontzettend Tow Down en heeft een erg prettige pasvorm. Ik voel me met deze schoen voornamelijk thuis in het dak of in de overhang. Ik heb ook geprobeerd om plaat te klimmen maar dat lukte niet echt. Ik heb nog enige tijd zitten te twijfelen of ik 1 of 2 paar bandits zou nemen, ik heb uiteindelijk toch gekozen voor 1 paar bandits en een paar pontas lace. Beide schoenen zijn ontzettend stijf, waarbij de pontas lace nog net even iets stijver is. Ik vind dit erg prettig klimmen zeker als je erg uitgestrekt moet staan.
Naast mijn schoenen heb ik nog twee T-shirts gehad en zijn mij nog stickers beloofd voor op mijn bus. Al met al zit ik nu goed in mijn spullen voor aankomend jaar!

December

2009-12-10T04:17:00.000-08:00

Het is nog steeds allemaal erg druk. De scriptie verloopt voorspoedig, gisteren weer een gesprek gehad en mijn begeleider dacht dat het wel rond 30 December in orde zou zou. Dat zou fijn zijn aangezien de planning nog steeds is om 30 december samen met mike en jerome richting Spanje te reizen.

Ondertussen wel enkele andere tegenslagen, gisteren met mijn hand tussen de deur gezeten en last van mijn linker schouder omdat ik tijdens mijn werk iets verkeerds heb gedaan. Hopelijk komt het allemaal snel weer in orde. Ook nog bij slecht zicht en regenachtig weer een ontzettende kras op mijn auto gereden. Daar ben ik nu druk mee bezig om dat te herstellen. De laklaag is er helemaal af en aangezien ze bij het leger zo'n bus een keer of 100 hebben overgeschilderd is het gat wat achter is gebleven omdat de lak er vanaf is erg groot. Ik moet hem dus ook enkele keren goed overschilderen.

Er is ook nog wel wat goed nieuws namelijk: De nieuwe hal is inmiddels geopend en daar kan volop getraind worden! Het dak is zo goed als af, en er hoeft alleen nog een topo gemaakt te worden. In de hoofdwand moeten nog enkele routes gebouwd worden en dan is dat ook gereed. Aankomende zondag gaan we de boulderwanden volschroeven zodat daar ook gebruik van gemaakt kan worden.

Foto: Albert Maas

Afgelopen weekend nog een weekend in London geweest samen met mij moeder. Was wel lekker om er even tussenuit te zijn en even lekker niet aan school of werk te hoeven denken. We hebben enkele musea bezocht en een groot deel van de stad gezien. Zo'n stedentrip is toch best wel vermoeiend moet ik zeggen.

Verder heb ik 2 nieuwe sponsors voor mijn trip aankomend jaar. Namelijk Sterlin en Gecko Climbing. Van Sterlin heb ik 3 touwen gehad en van Gecko climbing moet ik nog het eea krijgen.

Met de bus verloopt het ook voorspoedig, volgende week word ie nog een keer gekeurd en verder is hij bijna af, het bed is getimmerd en de lades onder mijn bed werken, de spiegel hangt en het plafon ligt erin. Er moeten nog wel wat kleine dingen gebeuren maar het meeste werk is verricht. Hopelijk lukt het allemaal nog om op tijd alles af te krijgen.

Respectlos

2009-11-01T10:28:00.000-08:00

Na alle trainingen van de afgelopen maanden was het eindelijk weer eens tijd om echte rots te gaan voelen. Donderdagavond na mijn werk zijn we ( van links naar rechts Bob, Chantal, Stefan Teun en ik) naar de Frankenjura (Duitsland) afgereist om daar lekker een weekje te gaan klimmen. Voor mij was het doel om te kijken of de trainingen die ik gedaan had over de afgelopen maanden effect hebben gehad. Daarnaast wilde ik kijken of ik Respectlos af kon ronden. Een route waar ik al 2 dagen in had gewerkt.

De reis viel een beetje tegen want we kwamen toch pas om 1 uur daar aan. We hadden een huisje gehuurd net zoals vorig jaar en uiteindelijk is dit een goede beslissing geweest aangezien het bijna iedere dag wel wat geregent heeft. Voor Chantal en Teun was het nog een beetje wennen aan de rots, Sefan, Bob en ik waren inmiddels al gewent en konden er vanaf dag 1 meteen tegenaan. Dag 1 werd gekenmerkt door regen waar we pas aan het einde van de dag een droge wand wisten te vinden. Ik wist deze dag nog een 7c+ te klimmen en bob wist nog een 6c+ te klimmen. De dag erna zag het weer er een stuk beter uit. We hebben eerst wat rond gereden daarna zijn we naar de Holzgauer wand gegaan. Bij deze wand was ik al veel vaker geweest en had er nog wel wat routes die ik wilde proberen. De routes die ik wilde proberen waren nat en dus besloot ik om samen met Stefan in Blowjob, een bekende 10- te gaan werken. Stefan had hier al eerder afgelopen zomer in gewerkt. Voor mij was het al enkele jaren geleden dat ik deze route had bekeken. De route is licht overhangend waarbij de crux aan het begin zit en word gekenmerkt door een moeilijke pas op de schouder. Het duurde bij mij wel een tijdje voor ik een passende oplossing had gevonden voor de crux. Stefan klom hem vrij vlot na het uitwerken maar gaf wel toe dat hij erg moe werd. Ik merkte dat het uitwerken moeizaam ging maar dat het klimmen van de route daarna aanvoelde als 7a. Ik kon goed herstellen terwijl ik hier normaal meer moeite mee had. Meteen schoot door mijn hoofd dat het harlopen, fietsen, roeien en andere cardio oefeningen misschien dan toch hun vruchten hadden afgeworpen.

De volgende dag heeft het de hele dag geregent waarbij bob in de stromende regen nog een 7b+ heeft gedaan. Maandag hebben we toch maar besloten om naar Rolandfels te gaan. Eerst hebben we nog even een kijkje bij klinge genomen maar dit was toch vrij nat. Rolandfels daarintegen bleek uiteindelijk geheel tegen de verwachtingen in redelijk droog te zijn. Meteen toen ik onder de wand stond ben ik naar Respectlos gelopen. Ik kon niet goed zien of de route droog was. Meteen heb ik mij ingebonden en ben een kijkje gaan nemen. Het was toch allemaal wel vrij nat maar de bewegingen kon ik makkelijk maken. We hadden het idee om hier nog enkele dagen achtereenvolgens terug te komen dus ik dacht dan gaat ik het toch maar proberen. Na de setjes erin gehangen te hebben en nog een nieuw trucje te hebben gevonden heb ik een lange rustperiode genomen. Met het idee om de passen even aan te gaan voelen deed ik een poging waarna ik 5 minuten later de eindhaak wist te clippen. Ik wist de route te klimmen met natte grepen en met het gevoel alsof ik lang niet alles had hoeven geven. Een beetje een anti climax op een route waar ik toch wel enige tijd naar toe geleefd had.

Diezelfde dag klom ik nog een 8a (Infiiziert) op Rolandfels. S´avonds heb ik maar een wijntje gedronken om mijn prestatie te vieren. De dag erop heb ik nog een klassieke 7c+ (loveparade) gedaan op Rolandfels. Woensdag hebben Stefan en ik nog in een schitterende 10- gewerkt op de Kuhkircher Wand. Helaas is de route ons beide niet gelukt. Stefan wist nog wel Lochverstarker (9+) te klimmen waar ik een hele mooie foto' van heb weten te maken.

eindelijk!

2009-10-22T04:01:00.000-07:00

Eindelijk is mijn scriptie af. Ik heb hem ingeleverd en nu maar afwachten of er nog op of aanmerkingen aan zijn. Afgelopen week en weekend een aantal dagen en nachten doorgewerkt om hem af te krijgen maar het is gelukt.

Vorige week donderdag verhuisd dat is ook allemaal vlekkeloos gegaan. Ik leef nog wel een beetje uit dozen maar dat komt meer omdat ik nog geen tijd heb gehad om alles uit te pakken. Het is fijn om al mijn spullen en met name mijn kleding weer terug te hebben. Het het idee dat ik al enkele maanden in hetzelfde liep.

Vorige week vrijdag ook mijn bus opgehaald, en inmiddels ook al weer behoorlijk wat aan versleuteld. Heb nieuwe, radio, boxen, sigarettenaansteker en een armsteun/bak gemaakt. Verder heb ik hem gestript van alle onnodige materialen die erin zaten en lagen. Volgende week nog die enorme trekhaak eronderuit en dan kan ik beginnen met het ombouwen. Hij rijd echt prima en er kunnen 5 mensen ruim in zitten. Benzineverbruik is ook wel in orde ik denk dat ie 1 op 13/14 rijdt. Dit is niet slecht aangezien er een 2,5 liter diesel motor in ligt en de auto 1800 kilo!!! weegt.

Vanavond vertrek ik voor 6 dagen met Bob, Teun, Chantal en Stefan naar de frankenjura. Gezien de kou hebben we lekker een huisje gehuurt. Hopelijk zijn de wanden een beetje droog en kan ik wat projecten uitzoeken en afronden.

New Monday

2009-10-12T05:55:00.000-07:00

Bij toeval zag ik net dat ik afgelopen weken iedere maandag een berichtje had geplaatst dus deze week maar weer eentje. Afgelopen week gewoon getraind verder niks bijzonders. Ik ben wel wat meer aan het over schakelen naar functionelere oefeningen. Daarmee bedoel ik dat ik wat meer oefeningen in de klimwand aan het doen ben. Echt klimfit ben ik nog niet wat ik wel merk is dat ik veel langer door kan gaan in de routes en dat ik de stabiliteit, kracht en coordinatie heb om bewegingen beter in te zetten en af te maken.

21 november is de opening van de nieuwe klimhal. Afgelopen weekend hebben we een routebouwdag gehad. De routes in het dak zijn gelukkig bijna klaar. Er moet nog 1 kleur in zijn geheel in. Daarnaast moet oranje nog afgeschroefd worden en nog enkele kleuren getest en aangepast worden. Ik denk dat er uiteindelijk 70 routes in het dak komen te zitten waarvan de moeilijkste route ongeveer 8b+/8c zal zijn.

Met de scriptie gaat het ook voorspoedig, ik heb gelukkig veel hulp uit verschillende hoeken. De stuctuur moet nog wat duidelijker en dat hoop ik woensdag in orde te krijgen. Na woensdag ga ik hem proberen toe te sturen naar mijn scriptie begeleider. Hopelijk vind die hem ook goed en hoef ik er niet al te veel meer aan te verbeteren.

Verder staan deze week op het programma:
Woensdag: Scriptie afronden
Donderdag: Verhuizen
Vrijdag: Bus ophalen!!

Hopelijk kan ik zaterdag en zondag de bus aan de binnekant verbouwen, zodat ik er volgende week meteen in kan slapen.

Volgende week ga ik voor het eerst in een lange tijd weer eens buiten klimmen!!

NJK en daarna

2009-10-05T03:54:00.000-07:00

Afgelopen weekend het NJK geweest waar de jeugd aan wie ik training geef heeft meegedaan. Het was een erg verdienstelijke wedstrijd waarin er 2 eerste plaatsen, 1 tweede plek, 2 derde plekken, 1 vierde plek, en 2 zevende plekken behaald waren. Ik was zoals je kunt begrijpen erg tevreden.

Die dag ben ik zelf ook beoordeeld op mijn coachvaardigheden voor de nieuwe opleiding tot Sportklim trainer niveau 4 waarvoor ik de pilot versie aan het doorlopen ben. Nu nog een beoordeling van mijn portefolio en van mijn trainingscompetenties en dat diploma is ook weer binnen en dus weer eens stap dichter bij mijn trip in januari.

Mij scriptie verloopt ook voorspoedig, ik denk dat ik volgende week de eerste versie in kan leveren! Aankomende week word ook mijn eerste loon als fysiotherapeut gestort. Heb inmiddels ook al enkele aankopen gedaan voor mijn vakantie volgend jaar zoals een nieuw matras en een kookstel met gastank.

Het trainen staat op dit moment even op een laag pitje dat wil zeggen dat ik wel de trainingen afrond zoals ik ze heb beschreven maar dat ik op dit moment niet steeds opnieuw de grens op probeer te zoeken. Dit omdat ik merk dat ik door alle (in)spanningen voor mijn scriptie toch wat minder belastbaar ben dus vandaar dat ik af en toe even een stapje terug neem.

Druk Druk Druk

2009-09-28T05:09:00.000-07:00

Sinds 2 September ben ik gestart als fysiotherapeut bij Sambeek en vorstelaars in oisterwijk. Daar werk ik 2,5 dag in de week. De rest van mijn vrije tijd steek ik op dit moment in het afronden van mijn scriptie. Ik heb vorige week een bus gekocht die waarschijnlijk begin oktober word afgeleverd. Hieronder een foto.

De streefdatum is nog steeds om 1 januari te vertrekken voor een maximale periode van 8 maanden. Eerst 8 maanden spanje en daarna 2 maanden duitsland. Dat is ten minste de planning maar we zien wel hoe het loopt. Deze week verschijnt ook mijn trainingsartikel in de BLOK. Ik ben erg benieuwd wat de reacties zullen zijn. Mijn training voor mijn klimtrip in januari verloopt ook voorspoedig. Hieronder zie je mijn schema.

Maandag
Harlopen
Krachtprogramma in de klimhal
Dinsdag
Cardio programma sportschool
Woensdag
Boulderen
Donderdag
Hardlopen interval sportschool
Krachttraining sportschool
vrijdag
Klimmen
Zaterdag
cardio programma sportschool
klimmen of boulderen.
Zondag
Rustdag

Hier ben ik nu zo'n 3 weken mee bezig en ik merk al verschil! Ik voel me zeker al een stuk fitter en ik merk dat ik ook wat gewicht kwijt ben geraakt. De kunst voor mij is om sterker te worden zonder in kilo's aan te komen. Het doel is om zo fit mogelijk te zijn als ik in januari weg ga. Maar belangrijk is dat we voor die tijd de scriptie hebben afgerond en mijn diploma op hebben gehaald.